Το πρωτοσέλιδο της 7ης Ιουλίου της «A» με τον τίτλο «Μας έμεινε (;) η Πεντέλη», αποδείχθηκε τραγικά προφητικό. Την Πέμπτη 16 Αυγούστου είχε έρθει η σειρά του Πεντελικού να παραδοθεί στις φλόγες.
Προδιαγεγραμμένο έγκλημα
Στις αρχές Ιουλίου, και ενώ όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα στην Πάρνηθα και στις εξαγγελίες για την αποκατάσταση της καταστροφής στον εθνικό δρυμό, η «Α», με πρωτοσέλιδοδημοσίευμά της υπό τον τίτλο «Μας έμεινε η Πεντέλη;», έθετε με τα γραφόμενά της για άλλη μια φορά ένα καίριο και, όπως αποδείχτηκε, προφητικό ερώτημα για την προστασία του βουνού.
Δυστυχώς, οι αρμόδιοι της κεντρικής εξουσίας κώφευσαν και το ερώτημα απαντήθηκε με τη μεγάλη φωτιά την επομένη της Παναγίας. Τραγική ειρωνεία: H πυρκαγιά ξεκίνησε από τον μόνιμο στόχο εμπρηστών και οικοπεδοφάγων, τον Κοκκιναρά και σημειώθηκε σε μια χρονική στιγμή όπου ζωντάνευαν οι ελπίδες για αποκατάσταση του φυσικού τοπίου στα επόμενα χρόνια, καθώς οι πλαγιές του Πεντελικού είχαν αρχίσει να ξαναπρασινίζουν από τις αναδασώσεις που έγιναν και τη φυσική αναγέννηση των καμένων πεύκων.
Μέσα από τα ρεπορτάζ της «Α» και τις καταγγελίες και διαμαρτυρίες του προέδρου του ΣΠΑΠ Δημήτρη Στεργίου – Καψάλη είχαν επισημανθεί, τους τελευταίους έξι μήνες, όλοι οι κίνδυνοι που ελλόχευαν. Το Πεντελικό δεν είχε καθαριστεί καθόλου την τελευταία δεκαετία, τα ξερά χόρτα και οι μεγάλες ποσότητες βιομάζας δίπλα στους αστικούς και δασικούς δρόμους ισοδυναμούσαν με βραδυφλεγείς βόμβες, έτοιμες να εκραγούν από ένα τυχαίο πέταγμα τσιγάρου. Τα πυροφυλάκια ήταν κενά και οι δασικοί δρόμοι παρέμεναν στο σύνολό τους ασυντήρητοι, γεμάτοι από παγίδες για τα οχήματα.
Ο κ. Στεργίου – Καψάλης επανειλημμένα προειδοποιούσε για το τεράστιο έλλειμμα στην αντιπυρική προετοιμασία, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να διαμηνύσει στο αρμόδιο υπουργείο ότι «είμαστε ανέτοιμοι με δική σας αποκλειστική υπαιτιότητα».
Σήμερα οι δηλώσεις αυτές ηχούν σαν τραγική ειρωνεία, καθώς ο κ. Στεργίου τόνιζε ότι «θα είναι θαύμα εάν δεν καούμε» και αποκάλυπτε ότι ο σχεδιασμός, με τις πενιχρές πιστώσεις και την εμμονή στη φιλοσοφία της καταστολής αντί της πρόληψης, βρίσκεται κυριολεκτικά στον αέρα.
Επιπλέον, οι προ του θέρους εξαγγελίες των αρμοδίων περί απόλυτης ετοιμότητας στο ενδεχόμενο της φωτιάς ακυρώνονται από τους ίδιους τους αριθμούς. Περίπου μισό ευρώ ανά στρέμμα δάσους δόθηκε αυτό το καλοκαίρι για την πυρασφάλεια του Πεντελικού, ενώ εκ των υστέρων εγκρίθηκαν ορισμένες προσλήψεις εποχικών δασοπυροσβεστών.
Τώρα η Πεντέλη μετράει για πολλοστή φορά τις πληγές της πληρώνοντας τις συνέπειες της κρατικής αδιαφορίας και της ελλιπούς αντιπυρικής προετοιμασίας και πλέον θα χρειαστούν νέες αναδασώσεις και πολλά χρόνια μέχρι να δούμε τα δενδρύλλια να μεγαλώνουν.
Το Πεν-τελικό χτύπημα της 16ης Αυγούστου και το πλήθος των άλλων πύρινων καταστροφών που έπληξαν τη χώρα δεν αφήνουν άλλα περιθώρια, παρά μόνον για δράσεις που θα στοχεύουν στην προστασία του δασικού πλούτου. Το φυσικό περιβάλλον γενικά, αλλά ειδικότερα στην Αττική, βρίσκεται προ πολλού στο σημείο μηδέν…
Όλα έγιναν κάρβουνο
Ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε και η καμένη κούνια στον αυλόγυρο έκανε ένα μελαγχολικό μπρος-πίσω. Κανείς δεν ξέρει τι χρώμα είχε όταν αγοράστηκε. Τώρα είναι κατάμαυρη και δυστυχώς είναι από τα λίγα αναγνωρίσιμα αντικείμενα μιας καμένης κατοικίας.
Την επόμενη ημέρα οι δεκάδες εστίες αργοσβήνουν και η στάχτη έχει καθίσει πλέον στο μαυρισμένο έδαφος. Είναι ένα μελαγχολικό πρωινό, όπου ανακαλύπτεις ότι η φωτιά δεν κάνει διακρίσεις σαν αυτές που κάνουν οι άνθρωποι. Έκαψε μικρές κατοικίες, όπως αυτή που τη στόλιζε η παιδική κούνια, αλλά και διώροφες οικίες με δορυφορικές κεραίες και διπλές καμινάδες.
Βίλες και φτωχικές μονοκατοικίες είχαν την ίδια τύχη. Νόμιμες ή παράνομες κάηκαν από την πύρινη λαίλαπα. Είτε είχαν «καθαρούς» τίτλους είτε χτίστηκαν πάνω στα καμένα του 1981. Και αν το έκαναν, ποιος τους άφησε; Να τους λυπηθεί κανείς για τη συμφορά που τους βρήκε ή να πει «καλά να πάθουν» αφού επωφελήθηκαν από εκείνη τη μεγάλη πυρκαγιά; Όπως και να 'χουν τα πράγματα από τη νομική τους πλευρά, η ψυχή ματώνει όταν αντικρίζει το καμένο βιός.
«Να 'ρθω αύριο κατά τις 6 το πρωί να τα πάρω;». Μια Τσιγγάνα κρέμεται από την περίφραξη ενός σπιτιού στα Άνω Μελίσσια. Τεντώνει τον δείκτη του δεξιού της χεριού. Δύο αυτοκίνητα καμένα, ο μικρός θησαυρός. «Άσε μας κοπέλα μου. Εδώ καήκαμε και ‘συ τον χαβά σου». Η άρνηση ήρθε από το στόμα μιας γυναίκας που είχε βγάλει στη βεράντα ό,τι είχε απομείνει από τη σοφίτα του σπιτιού της. Όλα κάηκαν. Οι φωτογραφίες, τα βιβλία του παππού, η γραφομηχανή, το κομπιούτερ….
Αναπάντητα ερωτήματα
Το οικολογικό έγκλημα που συντελέστηκε στην Πεντέλη είχε πολλούς δράστες. Οι καταγγελίες όσων έζησαν την κόλαση είναι… όσα και τα στρέμματα που αποτεφρώθηκαν.
Άλλοι μιλούν με οργή, άλλοι με θλίψη και άλλοι με ντροπή. Όλοι τους κάνουν λόγο, όμως, για κακή εκτίμηση των υπευθύνων, για αναποτελεσματικότητα του μηχανισμού πυρόσβεσης, για χρόνο πολύτιμο που χάθηκε, για έλλειψη συντονισμού, για πολλά…
Είδαν το δάσος να καίγεται, είδαν τα σπίτια και τα αυτοκίνητά τους να παραδίδονται στις φλόγες. Τα ερωτήματα πολλά και δυστυχώς αναπάντητα.
Γιατί ενώ δεν κατέστη δυνατόν να επιχειρήσουν εξαρχής τα εναέρια μέσα, δεν ενισχύθηκαν από την αρχή οι επίγειες δυνάμεις;
Γιατί ήταν δεκάδες εκείνοι που έκαναν λόγο για απόλυτη έλλειψη συντονισμού χρησιμοποιώντας τη λέξη «αλαλούμ»;
Τι θα συνέβαινε τελικά αν δεν υπήρχαν οι οργανωμένοι εθελοντές και οι απλοί πολίτες;
Όλα, ωστόσο, καταλήγουν σε ένα συμπέρασμα: Ότι στην πυρκαγιά της Πεντέλης χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Και όπως σε όλες τις περιπτώσεις, έτσι και σ' αυτή υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί.
Ο πρόεδρος του ΣΠΑΠ περιγράφει στην AMAPYΣIA το χρονικό της φωτιάς
«Έτσι δώσαμε τη μάχη με τις φλόγες»
«Στις 10:27 το πέτρινο παρατηρητήριο (στροφή Σπηλιάς Νταβέλη) ενημέρωσε το Κέντρο Επιχειρήσεων του ΣΠΑΠ ότι υπάρχει εστία πυρκαγιάς στον Βράχο που βρίσκεται αμέσως δυτικά από την Ιερά Μονή του Αγίου Παντελεήμονος.
Σε πέντε με επτά λεπτά βρέθηκα με τη μηχανή μου στον τόπο της πυρκαγιάς, έχοντας δώσει ταυτόχρονα εντολή να κινηθούν προς τα εκεί τα δύο οχήματα επιφυλακής του Δήμου Ν. Πεντέλης, τα οποία βρίσκονταν ήδη στο τρίστρατο, στη διασταύρωση προς Αγ. Παντελεήμονα με Κηφισιά, καθώς και 4 οχήματα του ΣΠΑΠ και του Δήμου Πεντέλης.
Φθάνοντας βρήκα ένα όχημα του Δήμου Νέας Πεντέλης και δύο της Πυροσβεστικής, τα οποία είχαν μόλις ξεκίνησαν το έργο της κατάσβεσης της μιας εστίας, ενώ μέσα σε ελάχιστα λεπτά ήρθε και όχημα του Δήμου Μελισσίων, ενώ ακολούθησαν και τα τέσσερα οχήματα του Δήμου Πεντέλης και του ΣΠΑΠ. Παρών ήταν και ο Περιφερειάρχης Αττικής της Πυροσβεστικής υποστράτηγος Στεφανίδης από τον οποίο ζήτησα αμέσως να αιτηθεί συνδρομή εναέριων μέσων, κάτι που ήδη είχε κάνει όπως μου είπε.
Τη φωτιά δεν μπορούσαμε να πλησιάσουμε από όλες τις πλευρές καθώς η νότια – ανατολική και δυτική πλευρά της ήταν σε γκρεμό. Μόνο από τη βόρεια πλευρά είχαμε δυνατότητα να την αντιμετωπίσουμε. Φαινόταν, δηλαδή, ότι η φωτιά άρχισε να φεύγει προς την κατεύθυνση του αέρα και εμείς δεν είχαμε τη δυνατότητα να πάμε κόντρα.
Και ενώ δίναμε τη μάχη και φαινόταν ότι θα την κερδίζαμε, ξαφνικά εξερράγησαν δύο νέες εστίες σε απόσταση εκατό με διακόσια μέτρα νοτιότερα και δυτικά στην κάτω γωνία του Βράχου.
Εκείνη τη στιγμή θεώρησα ότι μπορούσαμε να πάμε από την κάτω μεριά για να την πιάσουμε. Οδήγησα εκεί με τη μηχανή μου τρία αυτοκίνητα, αλλά η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη γιατί ήταν κόντρα στην κατεύθυνση του δυνατού ανέμου και οι φλόγες αγκάλιαζαν τον δρόμο.
Ξεκινήσαμε τη μάχη και από αυτή την πλευρά, αλλά μετά από λίγα λεπτά φάνηκε ότι μόνο εάν ερχόντουσαν τα εναέρια μέσα, που ζητήσαμε από την πρώτη στιγμή, θα είχε αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.
Εναέρια μέσα, εάν ήρθαν ή όχι, στον ουρανό ψηλά εγώ δεν είδα. Εκείνο που ξέρω πολύ καλά είναι ότι τα εναέρια μέσα δεν ενήργησαν εκεί καθόλου. Αυτό είχε ως συνέπεια η φωτιά κάποια στιγμή να δυναμώνει και να αρχίζει να κατεβαίνει τα υψώματα προς το λατομείο Μαλτέζου και προς το τρίστρατο.
Τότε αντιλήφθηκα ότι από εκείνη τη στιγμή θα έπρεπε να μπούμε στη διαδικασία να συγκεντρωθούν τα οχήματα των Δήμων στα όρια τους και εκεί να αρχίσει μια μάχη για τη σωτηρία των οικιστικών ιστών της Πεντέλης, της Νέας Πεντέλης, των Μελισσίων και της Κηφισιάς. Όπερ και εγένετο.
Εγώ με τα οχήματα του Δήμου έφυγα για να οργανώσω την άμυνα της πόλης μου γιατί τα μέτωπα της φωτιάς άρχισαν να εξελίσσονται ένα προς ανατολάς, προς την Πεντέλη και τη Νέα Πεντέλη και ένα προς νότο, προς τα Μελίσσια και την Κηφισιά.
Εγκατασταθήκαμε πάνω από τη Νέα Πεντέλη, ακριβώς απέναντι από το λατομείο του Ράικου, στο υψωματάκι, και από εκεί άρχισε μια μάχη αποδυνάμωσης της πυρκαγιάς που διήρκεσε μέχρι τις απογευματινές ώρες. Βασική μας επιδίωξη ήταν να φθείρουμε και να αποδυναμώσουμε το μέτωπο της φωτιάς και, από τρία με τέσσερα χιλιόμετρα που είχε αναπτυχθεί, να το περιορίσουμε όσο μπορούμε πιο πολύ, ώστε να είναι στενό σε περίπτωση που θα έμπαινε στις νέες αναδασώσεις, στην περιοχή Μουζάκι.
Έτσι, σε έναν αγώνα τιτάνιο, την φθείραμε και όταν έφθασε στο ρέμα στο Μουζάκι φαινόταν ότι όλα συνηγορούσαν πως θα την σταματάγαμε εκεί, καθώς είχαν εν τω μεταξύ έρθει και πάρα πολλά οχήματα της Αυτοδιοίκησης. Τονίζω ότι τον αγώνα αυτό τον έδινε εξ ολοκλήρου η Τοπική Αυτοδιοίκηση, μαζί με τέσσερα αρχικά οχήματα της Πυροσβεστικής και σε πλήρη συνεργασία με τον υπαρχηγό του Πυροσβεστικού Σώματος αντιστράτηγο Παππά.
Και ενώ πιστεύαμε ότι αναχαιτίσαμε τη φωτιά, κάποιες καύτρες δημιούργησαν πυρκαγιά από πίσω, στην πλάτη μας και τότε το πρόβλημα έγινε πιο δυσχερές. Αμέσως αναδιατάξαμε τις δυνάμεις μας και πιάσαμε την τελική γραμμή άμυνας στον παλιό ασφαλτόστρωτο που οδηγεί στο στρατιωτικό νοσοκομείο, στην νότια πύλη. Εκεί, μετά και τις έντονες εκκλήσεις μου για συνδρομή των εναέριων μέσων, κατορθώσαμε τελικά μετά από δύο τρεις ρίψεις να σταματήσουμε τη φωτιά.
Οι άμυνες στα άλλα μέτωπα της Νέας Πεντέλης, των Μελισσίων και της Κηφισιάς δίνονταν από τις ενισχυμένες δυνάμεις πυρόσβεσης της Αυτοδιοίκησης και τις επίγειες δυνάμεις της Πυροσβεστικής. Έτσι οι φωτιές σβήστηκαν στην αρχή των οικιστικών ιστών των δήμων Νέας Πεντέλης, Κηφισιάς και Μελισσίων και στο ρέμα Μουζάκι του Δήμου Πεντέλης.
Από εκεί και πέρα ξεκίνησε ένας τριήμερος αγώνας, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τις αναζωπυρώσεις, οι οποίες ήτανε καθημερινές και σε μεγάλο αριθμό. Πιο έντονες ήταν στο τέρμα της οδού Περικλέους, όπου η φωτιά απειλούσε ανά πάσα στιγμή να κατευθυνθεί προς ανατολάς και να έχει την ίδια κατάληξη με άλλες φωτιές του παρελθόντος που φτάσανε μέχρι τη θάλασσα.
Αφού πετύχαμε και αποτρέψαμε τις αναζωπυρώσεις, οι δυνάμεις πυρόσβεσης επανήλθαν στη φάση της επιτήρησης και άμεσης επέμβασης, σύμφωνα με τη σχεδίαση του ΣΠΑΠ, αλλά με άλλα δεδομένα, καθώς δεν υπάρχει πλέον το δάσος του Κοκκιναρά που αποτελούσε ένα στολίδι της περιοχής.
Το παιχνίδι χάθηκε όταν δεν έγινε κατορθωτό να αντιμετωπιστεί η αρχική εστία, καθώς η περιοχή ήταν απόκρημνη, φυσούσε παρά πολύ δυνατός αέρας και το σημαντικότερο, δεν υπήρξε έγκαιρη άφιξη των εναέριων μέσων. Από εκεί και πέρα δόθηκε ένας τιτάνιος αγώνας που στέφθηκε με επιτυχία, κυρίως στο ανατολικό μέτωπο και μάλιστα με τα μέσα της Αυτοδιοίκησης. Θεωρώ ότι είναι η πρώτη φορά που μια τέτοια μεγάλη φωτιά σβήνεται από τις δυνάμεις της Αυτοδιοίκησης, με τη βοήθεια της Πυροσβεστικής και δεν επεκτείνεται.
Θέλω να σημειώσω την τεράστια αυτοθυσία από τα επίγεια τμήματα των άλλων Δήμων που έσπευσαν από κάθε γωνιά του Λεκανοπεδίου για να μας βοηθήσουν.
Τα συμπεράσματα από τη μάχη αυτή είναι πολλά. Η καταξίωση της φιλοσοφίας σχεδίασης του ΣΠΑΠ, η ανάγκη στήριξης του αγώνα μας στην πρόληψη, αλλά και η άποψη ότι θα πρέπει να υπάρχει αυτονομία – αυτάρκεια σε επίπεδο δήμου και πλήρης συντονισμός. Γιατί τέτοιες στιγμές η Πυροσβεστική δεν φτάνει και, καθώς επιφορτίζεται με πολλά μέτωπα φωτιάς, οι δυνατότητές της περιορίζονται. Επιπλέον θα πρέπει να γίνουν περιμετρικά των οικιστικών ιστών των πόλεων, που συνορεύουν με δάση, αμυντικές σχεδιάσεις που να δίνουν τη δυνατότητα φθοράς της φωτιάς.
Συμπέρασμα και ταυτόχρονα δίδαγμα είναι ότι το κράτος, με τη λειτουργία του δεν στηρίζει την πρόληψη, κάτι που είχε ολέθριες συνέπειες. Εάν ο ΣΠΑΠ είχε ενισχυθεί στο δάσος του Κοκκιναρά, δεν θα ήταν διαθέσιμα μόνο τα οχήματα της Κηφισιάς και της Νέας Πεντέλης, αλλά περισσότερα και κυρίως θα υπήρχε όχημα δίπλα στη Μονή.
Θεωρώ ότι δεν σβήσαμε τον Κοκκιναρά γιατί δεν υπήρξε άμεση επέμβαση των εναέριων μέσων και πρωτίστως γιατί δεν υπήρξε μέριμνα της Πολιτείας στις συνεχείς εκκλήσεις μας για στήριξη της πρόληψης και οργάνωση ενός πλήρους δικτύου στην περιοχή, ενώ δεν ενισχυθήκαμε οικονομικά. Υπενθυμίζω ότι ούτε το πρόγραμμα πρόσληψης συμβασιούχων για τη στελέχωση των οχημάτων άμεσης επέμβασης του ΣΠΑΠ χρηματοδοτήθηκε».
Αλληλοδιαδοχή συναισθημάτων
Ποια συναισθήματα νοιώθει ένας «αρχηγός» όταν καλείται να διαχειριστεί μια μάχη και να κατευθύνει τους συνεργάτες του στο μέτωπο; Ρωτήσαμε τον κ. Στεργίου – Καψάλη για τα συναισθήματα που ένοιωθε την ώρα της κρίσης και της μάχης. Ικανοποίηση, αγανάκτηση, απογοήτευση, πείσμα, συγκίνηση… αλλά και αίσθηση του θανάτου ήταν η αλληλοδιαδοχή των συναισθημάτων επί 12 και πλέον ώρες.
«Το πρώτο συναίσθημα ήταν η ευχαρίστηση της άμεσης επέμβασης στο σημείο. Έδειξε ότι λειτουργεί και η Τοπική Αυτοδιοίκηση και το Πυροσβεστικό Σώμα, όταν βρεθήκαμε σχεδόν μαζί στο σημείο της εκδήλωσης της πυρκαγιάς. Ακολούθησε το συναίσθημα της αγανάκτησης γιατί αμέσως κατάλαβα ότι η φωτιά προέρχονταν από εμπρησμό. Την αγανάκτηση διαδέχτηκε η απογοήτευση όταν ο αρχηγός της Πυροσβεστικής με ενημέρωσε ότι τα εναέρια μέσα δεν μπορούν να συνδράμουν το έργο της κατάσβεσης.
Μετά ήρθε το πείσμα και η στρατιωτική μου εμπειρία και είπα στον εαυτό μου ότι τώρα πρέπει να οργανωθεί διαδοχική άμυνα, ώστε να φθείρουμε το μέτωπο της φωτιάς και να μην επιτρέψουμε να φτάσει στον οικιστικό ιστό. Γι' αυτό και προσπάθησα να έχω περισσότερο άκαυτο έδαφος μπροστά μου ώστε, με όλες τις δυνάμεις πυρόσβεσης της Αυτοδιοίκησης, να πετύχουμε επιβράδυνση της φωτιάς και οριστική αναχαίτισή της. Το ισχυρότερο, όμως συναίσθημα που ένοιωσα ήταν το πώς πεθαίνουν οι άνθρωποι στις φωτιές. Ήταν τη στιγμή που πέρασα με τη μηχανή μου μέσα από τις φλόγες ώστε να κατορθώσω να βρεθώ στη νότια πλευρά, έχοντας υπόψη μου ότι εάν αποκοβόμουνα στη μεριά της καμένης έκτασης στη βόρεια πλευρά, δεν θα υπήρχε διοίκηση των τμημάτων που όφειλαν να κάνουν την επιβράδυνση του μετώπου. Εκεί ήταν που έπαθα ζημιά στα μάτια και σε σημεία του σώματός μου. Εναλλάχτηκαν και άλλα συναισθήματα, όπως η ικανοποίηση να αγωνίζεσαι, όχι μόνο με εθελοντές του κλιμακίου πολιτικής προστασίας του Δήμου, αλλά με όλους εκείνους που είχαν έρθει από είκοσι και πλέον Δήμους του Λεκανοπεδίου. Ήταν συγκινητικό όταν έβλεπες δίπλα σου δυνάμεις πυρόσβεσης από τη Γλυφάδα την Καλλιθέα κ.ά., που είχαν ριχτεί στη μάχη μέσα από τα χαλάσματα του λατομείου Μουζάκι».
Ανοικτή γραμμή
Καθ' όλη τη διάρκεια της προσπάθειας κατάσβεσης της πυρκαγιάς ο κ. Στεργίου – Καψάλης επικοινώνησε περισσότερο από είκοσι φορές με τον υπουργό Εσωτερικών.
«Το ενδιαφέρον του υπουργού δεν μπορώ παρά να το επισημάνω. Μάλιστα ο ίδιος με καλούσε σχεδόν κάθε ένα τέταρτο της ώρας για να ενημερωθεί. Στον ίδιο έκανα τις επικλήσεις για να υπάρξει αεροπορική συνδρομή και νομίζω ότι οι παρεμβάσεις του λειτούργησαν καταλυτικά ώστε να έρθουν τελικά το απόγευμα τα Κανανταιρ στη δύσκολη μάχη που δίναμε στο ύψωμα του στρατιωτικού νοσοκομείου».
Επικοινωνία ο δήμαρχος είχε προσωπικά και με τον αρχηγό της Πυροσβεστικής κατά τις 11:10. Τότε ήταν που του ζήτησε τη συνδρομή των εναέριων μέσων. «Ο κ. Κόης με ενημέρωσε επί λέξει ότι τα αεροπλάνα δεν μπορούν να επιχειρήσουν λόγω αναταράξεων», μας λέει χαρακτηριστικά.
