Σύμφωνα με το ψήφισμα που εξέδωσαν οι σύλλογοι και οι φορείς διαπιστώνουν ότι «οι προτάσεις αυτές θέτουν σε άμεσο και σοβαρό κίνδυνο τη δημόσια και ιδιωτική δασική κτήση από τον σχεδιαζόμενο αποχαρακτηρισμό και τη συνακόλουθη προσβολή, ιδιωτικοποίηση και καταστροφή πολλών εκατομμυρίων στρεμμάτων της ελληνικής δημόσιας δασικής κτήσεως». Θεωρούν δε ότι «όλα αυτά θα διαταράξουν σοβαρά την οικολογική ισορροπία στη χώρα μας και θα την εκθέσουν στον κίνδυνο της ερημοποίησης που έχει ήδη αρχίσει».
Και στη συνέχεια το ψήφισμα αναφέρει χαρακτηριστικά: «Κανένα ιδιωτικό, οικονομικό ή πολιτικό συμφέρον δεν είναι σήμερα ανώτερο από το εθνικό συμφέρον της διαφύλαξης των δασών και δασικών εκτάσεων. Το εθνικό αυτό συμφέρον προστατεύεται ήδη ικανοποιητικά από το Διεθνές Δίκαιο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος, το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, τα άρθρα 24, 100 και 117 του Συντάγματος και την πάγια νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας. Η κυβέρνηση και η Βουλή οφείλουν να απόσχουν εντελώς από κάθε απόπειρα και για οποιονδήποτε λόγο αναθεωρήσεως των άρθρων 24, 100 και 117. Η αληθινή προστασία των δασών και δασικών εκτάσεων δεν είναι η μείωση και ο αποχαρακτηρισμός τους, αλλά ο σεβασμός και η πιστή εφαρμογή της νομολογίας του ΣτΕ, ιδίως δε η κατάρτιση Δασολογίου, την οποίαν έχει το Δικαστήριο τούτο διατάξει από το 1996. Η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα οφείλουν να σεβαστούν την ιστορία, το κύρος και τη μεγάλη συνεισφορά του ΣτΕ στην εμπέδωση της εννόμου τάξεως της χώρας μας και να παύσουν να σχεδιάζουν την αφαίρεση του τελικού ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων από το Δικαστήριο αυτό».
Οι σύλλογοι, οι φορείς και οι συνομοσπονδίες διατυπώνουν την απόφασή τους «να αγωνισθούν με κάθε νόμιμο μέσο για να ματαιώσουν την επιβουλή κατά των άρθρων 24, 100 και 117 του Συντάγματος και της Εθνικής Δημοσίας και Ιδιωτικής Δασικής Κτήσεως», καθώς και τη βούλησή τους «να διασώσουν το ελληνικό τοπίο, τη μακκία βλάστηση και την τεράστια βιοποικιλότητα των δασικών εκτάσεων, τη δημόσια δασική κτήση και την ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών σε αυτήν».
Τέλος, κάλεσαν «την κυβέρνηση να αποσύρει τις προτάσεις αναθεώρησης των άρθρων 24, 100 και 117 του Συντάγματος και την Επιτροπή Αναθεωρήσεως και τη Βουλή να απορρίψουν τις προτάσεις αυτές, εάν δεν αποσυρθούν».
Π. Κουκουλόπουλος: "Αποκέντρωση των πολεοδομικών"
Στην ομιλία του προς τους παρευρισκομένους, ο πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ Πάρις Κουκουλόπουλος στάθηκε ιδιαίτερα στον συγκεντρωτισμό του πολεοδομικού σχεδιασμού στην κεντρική εξουσία, θεωρώντας το ζήτημα εξίσου σοβαρό με την αμιγώς δασική συζήτηση γύρω από το άρθρο 24.
«Τα θέματα που ρυθμίζει το άρθρο 24 του Συντάγματος δεν περιορίζονται στα δάση και τις δασικές εκτάσεις της χώρας. Βασικό ζήτημα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι ο πολεοδομικός και χωροταξικός σχεδιασμός, οι προϋποθέσεις άσκησης του οποίου ρυθμίζονται στις παραγράφους 2–5 του άρθρου 24», ανέφερε ξεκινώντας, και εν συνεχεία μεταξύ άλλων τόνισε: «Η ισχύουσα διατύπωση της παρ. 2 του άρθρου 24 του Συντάγματος, όπως έχει ερμηνευθεί από τη νομολογία του ΣτΕ, αναγορεύει τον χωροταξικό και τον πολεοδομικό σχεδιασμό της χώρας σε αποκλειστική αρμοδιότητα του κράτους και μάλιστα του κεντρικού.
Έτσι, το ΣτΕ με τις αποφάσεις της Ολομέλειας του 3661-3663/2005 έκρινε ως αντισυνταγματική την ανάθεση πολεοδομικών αρμοδιοτήτων ρυθμιστικού χαρακτήρα σε άλλα όργανα της Διοίκησης, πλην του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το ζήτημα αυτό είναι πολύ σοβαρό, γιατί διαιωνίζει και σε συνταγματικό επίπεδο τον παραδοσιακό συγκεντρωτισμό του ελληνικού κράτους. Παράλληλα όμως ακυρώνει όποιες μεταρρυθμιστικές προσπάθειες επιχειρήθηκαν να γίνουν τα τελευταία 15 χρόνια για την αποκέντρωση των αρμοδιοτήτων πολεοδομικού σχεδιασμού».
Ο πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ προσέδωσε, επίσης, ιδιαίτερη βαρύτητα στην ενημέρωση και δραστηριοποίηση των τοπικών κοινωνιών για το θέμα: «Κανένας σχεδιασμός, ανεξάρτητα από την αρμοδιότητα έγκρισής του δεν έχει νόημα, εάν δεν εφαρμοστεί και δεν γίνει κτήμα των τοπικών κοινωνιών. Και για να μη μείνει στα χαρτιά ο Χωροταξικός και Πολεοδομικός Σχεδιασμός, ας εκπαιδεύσουμε-ενημερώσουμε τους πολίτες. Ας ενεργοποιηθεί επιτέλους η διάταξη του Ν. 1337/83 για τις Πολεοδομικές Επιτροπές Γειτονιάς. Να μπούμε στα σχολεία και να μάθουμε στα παιδιά μας πώς να είναι πολίτες της πόλης με δικαιώματα και υποχρεώσεις». Και κατέληξε ως εξής: «Η υπεύθυνη προσέγγιση του προβλήματος οδηγεί σε λύση που σε καμία περίπτωση δεν προϋποθέτει αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος».
Β. Κελάρης: "Τεράστια οικονομικά συμφέροντα"
Από την πλευρά του ο κ. Βασίλης Κελάρης, μέλος της επταμελούς γραμματείας της ΠΑΝΔΟΙΚΟ έκανε λόγο για τα οικονομικά συμφέροντα που εξυπηρετεί η αναθεώρηση του άρθρου 24 και διατύπωσε κάθετα την άρνηση των περιβαλλοντικών συλλόγων σε κάθε τέτοια συζήτηση.
«Οι οικολογικές οργανώσεις της χώρας δεν βολεύονται "με λιγότερο ουρανό". Είναι αποφασισμένες να αγωνιστούν για την οικολογική και συνταγματική νομιμότητα. Σε όλη την Ελλάδα γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες εκτεταμένης παράνομης δόμησης, που οι εκάστοτε κυβερνήσεις νομιμοποιούν δήθεν για τελευταία φορά. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται…», ανέφερε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε: «Είμαστε βέβαιοι ότι και τώρα, όπως και πάντα, τα νήματα κινούν τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τις επιδιωκόμενες μεταβολές της Συνταγματικής τάξης. Συμφέροντα που βρίσκονται ακόμα και στις παρυφές της εκάστοτε εξουσίας. Δεν δεχόμαστε σε καμία περίπτωση και με καμία διατύπωση αλλαγή των άρθρων 24, 117 και 100 του Συντάγματος». Και ο κ. Β. Κελάρης κατέληξε ως εξής: «Κάθε παράλληλη κίνηση και αντίσταση στην επιδιωκόμενη ανατροπή της Συνταγματικής προστασίας των δασών είναι σε θετική κατεύθυνση. Δηλώνουμε, εκφράζοντας πιστεύουμε, το σύνολο του οικολογικού κινήματος στην Ελλάδα ότι κι αυτή τη φορά οι Μήδοι δεν θα διαβούν».
"Νυν υπέρ των δασών ο αγών"
«Ευρισκόμεθα εδώ για να υψώσουμε φωνή διαμαρτυρίας υπέρ εκείνων που δεν έχουν δική τους φωνή, για να καταγγείλουν το έγκλημα που συντελείται εις βάρος τους. Και δεν έχουν βεβαίως ούτε ψήφο για να αποδοκιμάσουν τους διώκτες των, όπως έχουν εκείνοι που θα επωφεληθούν από την καταστροφή τους και θα τους υπερψηφίσουν, ούτε και την ισχύν εκείνων που θα κερδοσκοπήσουν επί του θανάτου των.
Ομιλώ για τους μεγάλους ευεργέτες του ανθρωπίνου γένους και της ζωής, δηλαδή τα δασικά οικοσυστήματα, που υφίστανται στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες μίαν πρωτοφανή, αδυσώπητη και καταστροφική επιδρομή. Στη σκέψη όλων των Ελλήνων αναδύεται έντονο τώρα το ερώτημα: Γιατί, γιατί προτιμάται τώρα το χρήμα από την ίδια τη ζωή, γιατί ποδοπατούνται οι ελληνικές αξίες;
Όλοι οι Έλληνες που μένουμε πιστοί στις εθνικές αξίες μας και αγαπάμε τα δάση μας και το εθνικό τοπίο, δεν θα επιτρέψουμε να έχουν τα δάση σιωπηλό και ατιμωτικό θάνατο, να τους δοθεί δηλαδή η χαριστική βολή με τη νέα αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος που προτείνεται. Διότι είναι η ιερά παρακαταθήκη μας και το βασικό σύστημα υποστηρίξεως της ζωής.
Όταν υπεβλήθη η απίστευτη αυτή πρόταση (2006), δεν είχε καν παρέλθει πενταετία, αφότου το 2001 είχαμε ευρεθεί σε παρόμοια κατάσταση. Ευτυχώς, τότε, είχε επικρατήσει την υστάτη στιγμή η λογική, απεσύρθησαν οι καταστροφικές προτάσεις και απεσοβήθη ο κίνδυνος. Αυτό είναι προς τιμήν εκείνων που μετέγνωσαν τότε. Ανάλογη όμως στάση αξιούμε και αναμένουμε από τους σημερινούς εκτελεστές των δασών, οι οποίοι τότε εψήφισαν εναντίον της αναθεωρήσεως του άρθρου 24 του Συντάγματος, ενώ σήμερα δεν δίδουν καμία εξήγηση για τη ριζική μεταστροφή τους.
Κι ενώ η ασυνέπεια αυτή είναι φανερή, δεν υπάρχει σήμερα κανείς απολύτως λόγος και καμία δικαιολογία για να επαναληφθεί η αποτυχούσα τότε επιδρομή. Δεν έχει ακόμα ξηρανθεί η μελάνη των τελευταίων αποφάσεων του ΟΗΕ και της Ε.Ε., που προτάσσουν την πάση θυσία διαφύλαξη των δασικών οικοσυστημάτων ως κύριον άξονα της περιβαλλοντικής πολιτικής. Η Ελλάς, στοιχούσα προς τις αποφάσεις αυτές, οφείλει ήδη να διαμορφώσει αναλόγως την προστασία των δασικών οικοσυστημάτων στο υπό κατάρτισιν Σχέδιο της Εθνικής Στρατηγικής Βιωσίμου Αναπτύξεως της χώρας. Πώς είναι δυνατόν να συνυπάρξει το Σχέδιο αυτό με τις αναθεωρητικές προτάσεις που αντιφάσκουν προς αυτό;
Και όμως, αντί τούτου, με μία μονοκονδυλιά οι επίμαχες προτάσεις αποτολμούν τα εξής οικολογικά εγκλήματα:
Τα προ του 1975 παρανόμως αποψιλωθέντα δάση χαρίζονται ως οικοπεδική γη στους δασοφάγους ιδιοκτήτες των.
Όλες οι δασικές εκτάσεις παραδίδονται συλλήβδην στην οικοπεδοποίηση "με τη βούλα", δηλαδή με χωροταξία και πολεοδομία. Είναι άδηλον πώς στο νου του εμπνευστού των διατάξεων αυτών επετεύχθη η τερατώδης αυτή σύζευξη. Διότι δάση και πολεοδομία είναι απολύτως ασυμβίβαστα πράγματα. Και η μόνη χωροταξία που επιτρέπει το Σύνταγμα περί των δασών είναι το Δασολόγιο, δηλαδή η απογραφή των δασών, το οποίον, καίτοι υπεσχημένον επισήμως από πολλών ετών και διαταχθέν δι’ αποφάσεων του ΣτΕ, ουδέποτε κατηρτίσθη. Προδήλως, διά να χωρήσει σήμερον η ψευδεπίγραφος χωροταξία της καταστροφής των δασών. Πρόκειται για μέγα δημόσιο σκάνδαλο, αφού κατά τις εκτιμήσεις των αρμοδίων δασολόγων, μπορούν να αποχαρακτηρισθούν εκατομμύρια στρέμματα δασικών οικοσυστημάτων και να παραδοθούν στην οικοπεδοποίηση (επιεικώς 30-40, πιθανότερον 50).
Με τον αυτόματο και αυθαίρετον αυτόν αποχαρακτηρισμό των δασικών εκτάσεων και τη συνακόλουθη αχρήστευση του νομίμου τεκμηρίου της δημοσίας κτήσεως επί των εκτάσεων αυτών, η δημόσια κτήση υφίσταται τεραστία και ανεπανόρθωτη απώλεια υπέρ της ατομικής ιδιοκτησίας, που είναι ταυτοχρόνως και προσβολή της μνήμης των εθνικών αγωνιστών που έπεσαν για να αποσπάσουν από τον Σουλτάνο "πολεμικώς και δημευτικώς" (κατά τη διατύπωση του αειμνήστου Κυβερνήτου) τα δάση και τις δασικές εκτάσεις της Ελλάδος.
Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε στους εμπνευστές των προτάσεων αυτών, ότι το νόμιμο τεκμήριο της δημοσίας κτήσεως επί των δασών έχει σφραγισθεί διά του αίματος των αγωνιστών εκείνων και του απελευθερωτικού στρατού της Ελλάδος. Το Ελληνικόν Δίκαιον των Δασών δεν έχει καμία σχέση με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των Ευρωπαίων.
Το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος δεν είναι ακτιβιστική οικολογική οργάνωση. Είναι Επιστημονικό Κέντρο Εφηρμοσμένης Συστημικής Ερεύνης για την καλλιέργεια και διάδοση του Δικαίου και της Επιστήμης της Βιωσιμότητος. Προσφέρει τις επιστημονικές υπηρεσίες του στο κράτος, στους ΟΤΑ, στις περιβαλλοντικές οργανώσεις, στις πάσης φύσεως επιχειρήσεις και στους απλούς πολίτες. Αλλά, κατά το Καταστατικό του, "το Επιμελητήριο φιλοδοξεί να είναι η έγκυρη φωνή του περιβάλλοντος" και φυσικά δεν δύναται να παραμείνει απαθές όταν απειλείται τόσο σοβαρώς το φυσικό περιβάλλον της χώρας.
Είμεθα, λοιπόν, εδώ δια να αποκρούσουμε τη νέα επίθεση κατά του φυσικού περιβάλλοντος, στο πλαίσιο μιας ευρείας κοινωνικής συμμαχίας που αισθάνεται χρέος της να ενημερώσει το πολιτικό σύστημα και την κοινή γνώμη περί της επικειμένης οικολογικής καταστροφής.
Προειδοποιούμεν δε ότι η οικονομική πολιτική που θεμελιούται επί της καταστροφής των δασών, εάν πραγματοποιηθεί, θα αφήσει πίσω της μόνον τη διάβρωση και ερήμωση της ελληνικής γης. Αυτή είναι η εμπειρία εκείνων των χωρών που εξεχώρησαν τη γην των στους συγχρόνους Ερυσίχθονες της παγκοσμιοποιήσεως. Τοιουτοτρόπως, όμως, το κήρυγμα περί της δήθεν ανταγωνιστικότητος της χώρας με τίμημα την ελληνική γη, καθίσταται πράγματι τέχνασμα μεταθέσεως της προσοχής μας προς τα έξω, καθ’ ον χρόνον εδώ συντελείται η αρπαγή και καταστροφή της φύσεώς μας.
Οφείλω να προσθέσω ότι η επίθεση κατά του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας συνδυάζεται με επίθεση κατά του ΣτΕ, το οποίον, με τη διεθνούς φήμης νομολογία του, έχει αποδείξει ότι είναι ο πιστός προστάτης του. Αυτό κατά τη λογική των προτάσεων πρέπει να αποδυναμωθεί.
Από του βήματος αυτού, κάμνομεν έκκληση προς όλους τους Έλληνες να αγωνισθούν κατά των ολεθρίων αναθεωρητικών προτάσεων. Το οφείλουμε στο έθνος και τους απογόνους μας, διότι τα δάση είναι εθνική μας κοινοκτησία.
Νυν υπέρ των δασών ο αγών».
Του Μιχαήλ Δεκλερή,
προέδρου του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος & αντιπροέδρου του ΣτΕ ε.τ.
