Από τη Β. Εύβοια όπου ξεχειμωνιάζουμε μακριά από τη βαριά -από διάφορες αιτίες- ατμόσφαιρα του Μαρουσιού, e mail, μας πληροφορούσε πως ο καπετάν Κωστάρας άνοιξε φτερά αυτή τη φορά, για ταξίδια μακρινά στον «αληθινό κόσμο» όπως έλεγε η μητέρα μου, συμπληρώνοντας πως αυτός εδώ ο κόσμος είναι ψεύτικος.
Το έλεγε, το πίστευε, το πέρασε και σε μένα, κι ήρθε και το «σπήλαιο» του Πλάτωνα, το οποίο έδωσε άλλη διάσταση στο θέμα, μα προ πάντων ο Χριστός έβαλε την τελεία και την παύλα.
Η είδηση, πως ο καπετάν Νικόλας έφυγε από το Μαρούσι που τόσο αγάπησε και από τους ανθρώπους που τόσο τον αγαπήσαμε, πόνεσε πάρα πολύ, αλλά, έμεινε η παρηγοριά της… απόφασης, πως οι άνθρωποι όταν φεύγουν από τη γη, ανοίγουν φτερά για άλλα ταξίδια.
* Έχασα έναν από τους πιο καλούς μου φίλους!
*Χάσαμε ένα άνθρωπο που είχε την αγκαλιά ορθάνοιχτη για κάθε συνάνθρωπο.
*Χάσαμε έναν Έλληνα που νοιαζόταν και πάλευε να κρατηθεί η Παράδοση, να μη χαθούν τα ιδανικά και οι αξίες του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, γι’ αυτό και ήταν πανταχού παρών, όπου πολιτιστική εκδήλωση που αφορούσε στη χαρά, στις ομορφιές, στις αξίες της ζωής.
* Έχασε το Μαρούσι, ακόμα έναν «εραστή» του, από κείνους τους… «ξένους» που το ερωτεύτηκαν και στέριωσαν στην φιλόξενη γη του.
Καπετάνιε μου, έφυγες εσύ για ταξίδια όμορφα, ηλιόλουστα, κάτω από του Θεού τα Θαύματα, κι επειδή κι εγώ… «φευγάτη» είμαι -όπως καλά με ξέρεις- θα σε βρίσκω και θα τα λέμε…
Θέμις
