ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΩΣ ΜΕΤΑΔΙΔΟΜΕΝΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ ΚΑΙ AIDS: Σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα είναι το νόσημα που μπορεί να μεταδοθεί από ένα μολυσμένο άτομο με τη σεξουαλική επαφή, πράγμα που ευτυχώς δε συμβαίνει σε κάθε σεξουαλική επαφή . Παλαιότερα, τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα ονομάζονταν αφροδίσια νοσήματα, από το όνομα της Αφροδίτης, της θεάς του Έρωτα.
Δεν είναι όλα τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα εξίσου επικίνδυνα με το AIDS. Σήμερα, το προφυλακτικό αποτελεί την καλύτερη προστασία ενάντια στα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, συμπεριλαμβανομένου και του AIDS. Οι έφηβοι είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένοι σε αυτά τα νοσήματα, πολύ περισσότερο απ’ ότι οι ενήλικες. Γιατί συμβαίνει αυτό; Για τρεις λόγους τουλάχιστον: ο ένας είναι « στατιστικός», ο δεύτερος «ψυχολογικός» και ο τρίτος « βιολογικός».
1) Όσο πιο νέοι είστε, τόσο περισσότερους ερωτικούς συντρόφους έχετε. Κατά συνέπεια, ο κίνδυνος μόλυνσης είναι μεγαλύτερος. Ακόμη κι αν είστε πιστοί, αλλάζετε πιο τακτικά τους συντρόφους σας και όσο περισσότεροι σύντροφοι τόσο περισσότεροι κίνδυνοι.
2) Οι έφηβοι ζουν την κάθε ημέρα σαν να ήταν η τελευταία, χωρίς να νιώθουν πάντα την επιθυμία να προγραμματίζουν μια επαφή ούτε να αγοράζουν εκ των προτέρων προφυλακτικά. Αισθάνονται άτρωτοι, και έτσι έρχεται το νόσημα.
3) Στους εφήβους οι επιπτώσεις των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων είναι πιο σοβαρές, διότι μπορεί να απειλήσουν τη γονιμότητά τους. Το να χάσει κανείς τη γονιμότητά του στα 35 χρόνια του, όταν ήδη έχει κάνει παιδιά, είναι λιγότερο σοβαρό απ’ ότι αν τη χάσει στα 18 με 20 χρόνια του, που δεν έχει κάνει ακόμη παιδιά.
Τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα είναι η βλενόρροια, οι μυκητιάσεις, τα κονδυλώματα, ο έρπης των γεννητικών οργάνων, οι τριχομονάδες, η σύφιλη, οι λοιμώξεις με μυκόπλασμα και χλαμύδια η ηπατίτιδα Β. Όμως, η πιο επικίνδυνη ασθένεια είναι το AIDS. Οφείλεται σε έναν ιό,τον HIV ( ιός της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας), ο οποίος προσβάλλει προοδευτικά το σύστημα άμυνας του οργανισμού ( ανοσοποιητικό σύστημα). Αυτή η αργή προσβολή εκθέτει τον άρρωστο σε επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις που ονομάζονται « ευκαιριακές λοιμώξεις». Πριν νοσήσει κάποιος εμφανώς από AIDS,μπορεί να παραμείνει για χρόνια χωρίς εμφανή συμπτώματα. Το άτομο είναι οροθετικό, δεν είναι « άρρωστο», αλλά όλο το πρόβλημα έγκειται σε αυτό, διότι μπορεί να μεταδώσει τον ιό χωρίς να το γνωρίζει και έτσι εξαπλώνεται η επιδημία.
ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ: Με τον όρο σεξουαλική κακοποίηση ορίζεται η σεξουαλική πράξη που επιβάλλεται σε ένα άτομο χωρίς τη συγκατάθεσή του και η οποία ξεκινά από ένα άγγιγμα και φτάνει μέχρι το βιασμό. Το παιδί, ο έφηβος ή ο ενήλικας που πέφτει θύμα μια τέτοιας πράξης δεν αντιμετωπίζεται ως άνθρωπος αλλά ως « αντικείμενο ηδονής».
Η αιμομιξία είναι μια μορφή σεξουαλικής κακοποίησης και συνήθως γίνεται από τον πατέρα σε βάρος του παιδιού, ανεξάρτητα από ηλικία. Το παιδί πέφτει στην παγίδα των παιχνιδιών, και μετά παγιδεύεται ώστε να νιώθει υπεύθυνο για το ολίσθημα. Η πρώτη ολέθρια συνέπεια είναι η δημιουργία μια ς μπερδεμένης σχέσης, στην οποία το παιδί δεν ορίζει ούτε το σώμα, ούτε το μυαλό του. Το θύμα κρατά το στόμα του κλειστό για πολλούς λόγους: από φόβο, από ντροπή, από αγάπη. Το μυστικό φυλάσσεται καλά, όμως εκδηλώνεται με επικίνδυνη συμπεριφορά, προβλήματα στο σχολείο, τάσεις φυγής, ανορεξία, απόπειρες αυτοκτονίας, χρήση ναρκωτικών, γεγονός που κάνει επιτακτική την ανάγκη σωστής και προσεκτικής αντιμετώπισης των παιδιών αυτών. Μια τέτοια εμπειρία μπορεί να προκαλέσει στο θύμα ψυχικά τραύματα για όλη του τη ζωή. Με τη συμβολή των ειδικών μπορούν αυτές οι πληγές στη συναισθηματική και τη σεξουαλική ζωή του θύματος να επουλωθούν. Οι συνθήκες ενός βιασμού είναι αναρίθμητες: επίθεση από έναν άγνωστο, επίθεση από κάποιο γνωστό που εκμεταλλεύεται την εμπιστοσύνη του θύματος, ομαδικοί βιασμοί, προμελετημένοι ή όχι, βιασμοί που συμβαίνουν σε συγκεντρώσεις και συνήθως συνοδεύονται από χρήση ναρκωτικών ουσιών, βιασμοί μέσα σε σχολεία και πανεπιστημιακούς χώρους. Δυστυχώς, συχνά το θύμα νιώθει τόσο ταπεινωμένο, που δεν έχει τη δύναμη να καταγγείλει το δράστη και κρατά το μυστικό μέσα του. Όμως, ο βιασμός είναι έγκλημα και τιμωρείται από το νόμο. Δεν είναι ούτε πταίσμα,ούτε πλημμέλημα. Είναι κακούργημα που δικάζεται από το κακουργοδικείο, αν ο ένοχος είναι πάνω από 17 ετών, και από το δικαστήριο ανηλίκων, αν είναι από 12 έως 17 ετών. Αν το θύμα είναι ανήλικο, η δίκη γίνεται κεκλεισμένων των θυρών. Τιμωρείται με 5-20 χρόνια φυλάκισης. Αν στην υπόθεση εμπλέκονται άτομα που ενήργησαν ως συναυτουργοί, τότε στον καθένα επιβάλλεται κάθειρξη τουλάχιστον 10 ετών.
ΑΝΤΙΣΥΛΛΗΨΗ ΚΑΙ ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ: Πριν από την ευρεία διάδοση της αντισύλληψης και τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων, οι νέες κοπέλες που έμεναν έγκυοι χωρίς να το θέλουν είχαν τρεις λύσεις, από τις οποίες καμία δεν συνιστούσε πραγματική επιλογή. Δύο στους τρεις γάμους γίνονταν λόγω εγκυμοσύνης.
Σε πολλές περιπτώσεις, η οικογένεια της κοπέλας την υποχρέωνε να « διορθώσει» το σφάλμα της με έναν βιαστικό γάμο. Μερικούς μήνες αργότερα, ερχόταν στον κόσμο ένα παιδί, το οποίο το έλεγαν πρόωρο, αν και είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός υγιούς μωρού, και κυρίως το βάρος του. Μπορείτε πολύ εύκολα να φανταστείτε ότι η επιτυχία αυτών των βεβιασμένων γάμων ήταν κάτι σαν λαχείο, και δεν ήταν σίγουρο ότι οι κοπέλες αυτές θα τραβούσαν τον πρώτο αριθμό. Αν η κοπέλα δεν παντρευόταν κι αποφάσιζε να κάνει έκτρωση, το έκανε κρυφά, χωρίς γιατρό και πολύ συχνά χωρίς καμία βοήθεια ή υποστήριξη, διακινδυνεύοντας τη ζωή της. Πέρα από τους ιατρικούς κινδύνους, οι γυναίκες αυτές, αλλά και όσοι τις βοηθούσαν, διέτρεχαν και τον κίνδυνο φυλάκισης, καθώς οι εκτρώσεις απαγορεύονταν και τιμωρούνταν από το νόμο. Τέλος, αν μια κοπέλα αποφάσιζε να κρατήσει το παιδί της,περιθωριοποιούνταν. Ο υποτιμητικός όρος «ανύπαντρη μητέρα» την καταδίκαζε σε περιφρόνηση από το σύνολο της κοινωνίας. Συχνά αναγκαζόταν να εγκαταλείψει τον τόπο της, για να βρεί καταφύγιο στην ανωνυμία των μεγάλων πόλεων και να δουλέψει πολύ σκληρά για να μεγαλώσει το παιδί της. Ευτυχώς, τα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε. Η αντισύλληψη είναι πια διαδεδομένη και επιτρέπει στις γυναίκες που δε θέλουν να μείνουν έγκυοι να το αποφύγουν. Σε περίπτωση δε ατυχήματος, έχουν τη δυνατότητα να διακόψουν την εγκυμοσύνη τους.
Το γεγονός ότι εξακολουθούν να γίνονται εκτρώσεις παρά τη διάδοση της αντισύλληψης αποδεικνύει ότι οι γυναίκες δεν μπορούν να έχουν τον απόλυτο έλεγχο. Βέβαια, στη χώρα μας ο αριθμός των εκτρώσεων είναι μεγάλος, γεγονός που οφείλεται στο ότι οι Ελληνίδες βασίζονται σε παραδοσιακά μέσα αντισύλληψης, δηλαδή στο προφυλακτικό, τη διακεκομμένη συνουσία και τον υπολογισμό των γόνιμων ημερών αντί να στρέφονται στις εξελιγμένες μεθόδους, όπως το αντισυλληπτικό χάπι. Όμως, τα παραδοσιακά μέσα δεν είναι αποτελεσματικά στην πρόληψη των ανεπιθύμητων κυήσεων.
Στη χώρα μας, οι εκτρώσεις αποτελούν σύνηθες φαινόμενο στην εφηβική ηλικία, καθώς πάνω από το 35% των εφήβων ηλικίας 14-19 ετών υπολογίζεται ότι έχουν κάνει έκτρωση. Το γεγονός αυτό καθιστά επιτακτική την ανάγκη σωστής σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των νέων. Η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, λοιπόν, αποτελεί και σήμερα μια πραγματικότητα, η οποία βιώνεται πολύ δύσκολα από τις ίδιες τις κοπέλες,αλλά και απο το οικογενειακό τους περιβάλλον.
Στην εποχή μας, που οι γυναίκες αποκτούν το πρώτο τους παιδί κατά μέσο όρο στα 28, η εγκυμοσύνη μιας έφηβης θεωρείται ακόμα αφύσικη και προκαλεί ανησυχία.
Αυτή η ανησυχία μπορεί να προκαλέσει βίαιες αντιδράσεις από το περιβάλλον της κοπέλας, πράγμα που μπορεί να καθυστερήσει τη διαδικασία της έκτρωσης, η οποία όταν περάσει πολύς καιρός είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί.
