Η άποψη της ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ για το ΡΣΑ, όπως κατατέθηκε από τον επικεφαλής της Νίκο Μπουντούρογλου, έχει, στα κυριότερα αποσπάσματά της, ως εξής:
Το νέο ΡΣΑ φορτώνει και στο Μαρούσι σημαντικό μερίδιο του ρόλου ως «Πόλο Διαπεριφερειακής Εμβέλειας», και συγκεκριμένα ως τον «Πόλο Βόρειου Λεκανοπεδίου» («Διαδημοτικό Κέντρο Ευρείας Ακτινοβολίας» με «Ήδη εγκατεστημένες λειτουργίες γραφείων και εδρών επιχειρήσεων, διοίκησης, αθλητισμού και εμπορίου») από κοινού με τη Νέα Ιωνία και με την επικουρία Μεταμόρφωσης – Κηφισιάς ως «Υποδοχέων παραγωγικών δραστηριοτήτων». Ξεχνούν βέβαια να πουν, ότι αυτό το διαπεριφερειακό κέντρο «ευρείας ακτινοβολίας» είναι σήμερα ένα ασφυκτικά τσιμεντοποιημένο αστικό κέντρο, τεμαχισμένο περίπου ως «μπακλαβάς» με τρεις τεράστιους αλληλοδιασταυρούμενους κυκλοφοριακούς άξονες (Λ. Κηφισίας, Γραμμή ΗΣΑΠ, Αττική Οδός ανοιχτή σε όλο το μήκος της ), με καθημερινά προβλήματα βαριάς κυκλοφοριακής συμφόρησης, με συχνές υπερβάσεις των επιτρεπομένων ορίων των αέριων «μοντέρνων ρύπων», και με ελάχιστο απόθεμα σε ελεύθερους, αδόμητους χώρους, που όλο και περισσότερο ροκανίζεται με την πάροδο του χρόνου, αλλά και με σοβαρές ελλείψεις σε τεχνικές υποδομές (παροχέτευση ομβρίων, αποχέτευση λυμάτων, αντιπλημμυρική προστασία, διάνοιξη δρόμων κ.ά.). Λαμπρό αποτέλεσμα της «αναπτυξιακής πολιτικής» της άρχουσας τάξης με την ενεργό συμμετοχή και των διοικήσεων Τζανίκου και Πατούλη.
Θα έλεγε κανείς, χωρίς ίχνος υπερβολής, ότι τόσο το ΝΡΣΑ όσο και το Επιχειρησιακό Σχέδιο του Δήμου αντέγραψαν βασικούς στόχους της Στρατηγικής της Λισαβόνας: Επιχειρηματικότητα, Ανταγωνιστικότητα, Ανάπτυξη των Υπηρεσιών (τριτογενής τομέας). Με άλλα λόγια και τα δύο προβλέπουν για την πόλη μας εγκατάσταση και άλλων ακόμη διεθνικών μονοπωλίων, νέων υπερτοπικών μεγαθήριων τύπου Βωβού, Λάτση, Golden Hall, Ten Brike και άλλων, με ότι αυτό συνεπάγεται: Ένταση του κυκλοφοριακό χάους, διατήρηση και ενίσχυση της πρωτοκαθεδρίας στους φονικούς «μοντέρνους ρύπους» (μικροσωματίδια, όζον, οξείδια του αζώτου), παραπέρα τσιμεντοποίηση των ελάχιστων αδόμητων ελεύθερων χώρων που απέμειναν, δυνάμωμα των κερδοσκοπικών πιέσεων σε βάρος του δάσους Συγγρού και των μικρότερων χώρων πρασίνου που ακόμη διασώζονται, ενίσχυση των ορέξεων και των απειλών για την οικοπεδική και επιχειρηματική εμπορευματοποίηση «φιλέτων» της Πεντέλης. Για άλλη μια φορά η ποιότητα ζωής, η υγεία των εργαζομένων στο Μαρούσι, σε όλο το Λεκανοπέδιο, θυσιάζονται μπροστά στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου.
Η θέση μας
Η Λαϊκή Συσπείρωση Αμαρουσίου καταγγέλλει το σχέδιο του ΝΡΣΑ, μαζί και τις προβλέψεις του για την πόλη μας, ως ένα πέρα για πέρα αντιλαϊκό κατασκεύασμα τόσο ειδικά για τον χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό, όσο και γενικότερα για την κατεύθυνση της οικονομικής ανάπτυξης που επιβάλλει. Απαιτεί να παρθεί άμεσα πίσω, ζητάει να μη δοθεί καμία νομιμοποίηση στην κυβερνητική φιέστα της δήθεν διαβούλευσης με την υποβολή βελτιωτικών δήθεν προτάσεων. Χρειάζεται συνολική αγωνιστική απόρριψη από την εργατική τάξη, απ’ όλα τα λαϊκά στρώματα. Απαιτείται απάντηση με όρους πολιτικής ρήξης και αντεπίθεσης που θα βάζει στο επίκεντρο την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων και της οικογένειάς τους και όχι τη θωράκιση της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων. Χωρίς τη ρήξη αυτή, χωρίς την ανατροπή της καπιταλιστικής παραγωγικής βάσης, δεν μπορεί να ελπίζει κανείς σε ουσιαστική διέξοδο, που να ικανοποιεί το σύνολο των λαϊκών αναγκών. Μόνο υπό αυτές τις προϋποθέσεις ο Χωροταξικός Σχεδιασμός μπορεί να υπηρετεί:
● Την προστασία του περιβάλλοντος, ιδιαίτερα των δασών, των παράκτιων και νησιωτικών περιοχών, των οικοσυστημάτων, των προστατευόμενων περιοχών.
● Την κατοχύρωση της γης, των νερών, των πλουτοπαραγωγικών πόρων, ως αδιαπραγμάτευτης δημόσιας, λαϊκής περιουσίας.
● Την ισόρροπη ανάπτυξη περιοχών και κλάδων της οικονομίας.
● Την προστασία της δημόσιας υγείας, την ασφάλεια απέναντι σε ακραία φυσικά φαινόμενα και τεχνολογικές καταστροφές.
● Τη διατήρηση και ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς.
– Τη διεύρυνση του εργατικού, λαϊκού εισοδήματος, την κατοχύρωση όλων των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων.
