Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η πολυομιλική συνεστίαση που διοργάνωσε ο Ροταριανός Όμιλος Χαλανδρίου, με τη συμμετοχή των Ρ.Ο. Χαλανδρίου, Κηφισιάς – Εκάλης και Κηφισιάς – Κεφαλαρίου.
Η εκδήλωση έλαβε χώρα στην κατάμεστη αίθουσα εκδηλώσεων της Ελληνογερμανικης Ένωσης παρουσία και της διοικητλη των Ρόταρι κ. Μαριάννας Καλοειδά και είχε ομιλητή και τιμώμενο πρόσωπο τον κ. Κρις Σπύρου, πρώην Γερουσιαστή των ΗΠΑ, πρόεδρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης και πρόεδρο του Παγκόσμιου Συμβουλίου για την αποκατάσταση της Αγίας Σοφίας.
Η οικοδέσποινα και πρόεδρος του Ρ.Ο. Χαλανδρίου κ. Μαρίζα Οικονόμου, ανοίγοντας την εκδήλωση, ευχαρίστησε τους συμμετέχοντες για την παρουσία τους και παρουσίασε τον ομιλητή, διαβάζοντας ένα σύντομο βιογραφικό του.
Τέλος αναφέρθηκε στο σκοπό της εκδήλωσης, λέγοντας ότι ο Κρις Σπύρου θα φωτίσει το μεγάλο εθνικό θέμα σχετικά με τη γέννηση και τη νομιμοποίηση της «Σλαυοψευτομακεδονίας»…
Ο ομιλητής, γλαφυρός στο λόγο του και άκρως αποκαλυπτικός, αναφέρθηκε σε γνωστές και άγνωστες πτυχές του θέματος, στους αγώνες των Ελληνοαμερικανών για την αποφυγή της ονομασίας του κράτους των Σκοπίων με το όνομα Μακεδονία, επισημαίνοντας ωστόσο και αναδεικνύοντας τις τεράστιες ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης την κρίσιμη εκείνη περίοδο.
Μετά την ολοκλήρωση της ομιλίας του ακολούθησε διάλογος, ο ομιλητής δέχτηκε και απάντησε διεξοδικά σε ερωτήσεις των παρευρισκομένων, εστιάζοντας στις ευθύνες και τους χειρισμούς της ελληνικής πλευράς, για τη δυσμενή κατάληξη του εθνικού αυτού θέματος.
Απόσπασμα από την ομιλία του κ. Κρις Σπύρου παραθέτουμε στη συνέχεια.
Διγλωσσία απέναντι στην Ελληνική Ομογένεια
Ο Μητσοτάκης παραχώρησε το όνομα
Αγαπητοί Ροταριανοί, Κυρίες και Κύριοι,
Ευχαριστώ τη φίλη μου Μαρίζα Οικονόμου, Πρόεδρο του Ροταριανού Ομίλου Χαλανδρίου, τον Σπύρο Τσιαντό, Πρόεδρο του Ροταριανού Ομίλου Κηφισιάς – Εκάλης, τον Άρη Μιχαλάτο, Πρόεδρο του Ροταριανού Ομίλου Κηφισιάς – Κεφαλλαρίου και τον Χάρη Παπαχαραλάμπους, Πρόεδρο του Ροταριανού Ομίλου Ψυχικού για την ευγενική τους πρόσκληση. Και ευχαριστώ και όλους εσάς που ήρθατε μαζί τους να ακούσετε την ομιλία μου για την Μακεδονία μας.
Με σεβασμό, ειλικρίνεια και αίσθημα ευθύνης θα σας ενημερώσω απόψε, για το πότε, πως και ποιοι συνέβαλαν να πείσουν τον Πρόεδρο Μπίλ Κλίντον να ψηφίσει μαζί με την τότε Ελληνική Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στα Ηνωμένα Έθνη στις 7 Απριλίου 1993, να αναγνωρίσουν το νοτιότερο άκρο της τότε Γιουγκοσλαβίας (Σκόπια) ως «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Και πότε, πως και ποιοι συνέβαλαν ή συνωμότησαν στο να γεννηθεί για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας κράτος – μέλος των Ηνωμένων Εθνών με το όνομα «Μακεδονία» και να μην είναι Ελληνικό. Η Γιουγκοσλαβο – ψευτο – Μακεδονία. (FYROM).
Θα ακούσετε απόψε μια προσωπική διήγηση για το Μακεδονικό, και σας παρακαλώ να δώσετε την δέουσα προσοχή στις λεπτομέρειες και τις ημερομηνίες που θα αναφέρω. Κάνω αυτές τις επισημάνσεις γιατί το Μακεδονικό είναι ένα θέμα πολύ λεπτό, μεγάλης εθνικής σημασίας και ευαισθησίας. Όπως θα διαπιστώσετε, συνέταξα την ομιλία μου με ιδιαίτερη προσοχή και με βάση ιστορικά ντοκουμέντα και προσωπικές εμπειρίες.
Κυρίες και Κύριοι, γνώρισα τη Μακεδονία από τα λίγα χρόνια που πήγα σχολείο στην Ελλάδα. Έφυγα για την Αμερική 13 ετών πριν από πέντε δεκαετίες.
Έμαθα για την Μακεδονία από τον παππού μου τον Θανάση Σπύρου, ο οποίος το 1910 άφησε την γυναίκα του έγκυο, με τον πατέρα μου στην κοιλιά της, και έφυγε για την Αμερική. Πήρε τρία παιδιά μαζί του και άφησε πίσω στο χωριό τη γιαγιά μου Ελένη με άλλα 4 παιδιά και έγκυο όπως σας είπα.
Έμαθα για την Μακεδονία από αυτόν τον παππού μου, Θανάση Σπύρου, που λίγα χρόνια μετά την άφιξή του στην Αμερική ξαναγύρισε στην Ελλάδα να πολεμήσει για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και των άλλων κατεχομένων ελληνικών εδαφών από τους Τούρκους. Έξι (6) ολόκληρα χρόνια πολέμησε ο Θανάσης Σπύρου στη Μακεδονία και στη Μικρά Ασία και δεν ξαναείδε ποτέ τα τρία παιδιά του που άφησε στην Αμερική.
Ξέρω τους Μακεδόνες από τον πατέρα μου, τον Κώστα Σπύρου, που πολέμησε στην Μακεδονία, στο ιταλικό μέτωπο και τραυματίας μας διηγιόταν χρόνια μετά για «τα μεγάλα νταούλια» που παίζανε οι Μακεδόνες όταν αυτός έπαιζε το μαντολίνο του στο μέτωπο. Με καμάρι μας έδειχνε φωτογραφίες και μας έλεγε για τη φιλοξενία που πρόσφεραν στους στρατιώτες μας οι Μακεδόνες. Οι φωτογραφίες του πατέρα μου, που τις έχω καμάρι τώρα, τον δείχνουν στη μέση τριάντα άλλων Ελλήνων στρατιωτών με τα όπλα τους στο χέρι και πίσω από την φωτογραφία γράφει: «Πεντάλοφος Κοζάνης Μακεδονίας, 14-16 Σεπτεμβρίου 1940.»
Από τον Πεντάλοφο Μακεδονίας έφυγε ο Κώστας Σπύρου με τα πόδια, όπως πρόσφατα έμαθα, μαζί με τον μπατζανάκη του που τους είχε επιστρατεύσει ο Μεταξάς στα τέλη του Αυγούστου του 1940, με το τάγμα τους, για το Αλβανικό μέτωπο, όπου τραυματίστηκε σοβαρά ο πατέρας μου και σκοτώθηκε ο μπατζανάκης του. Μετά από 6 μήνες στο νοσοκομείο Ιωαννίνων, επέστρεψε στο χωριό και μετά έκανε εμένα.
