Ο Σιλβέν Σομέ, μετά το «Τρίο της Μπελβίλ», φτιάχνει μια ακόμα υψηλής αισθητικής ταινία animation, βασισμένη πάνω σε κάποιο σενάριο που είχε αφήσει, πριν πεθάνει , ο Ζακ Τατί, ο σπουδαίος αυτός κωμικός και σκηνοθέτης. Χαρακτηριστικό του ήταν ότι πρόσφερε στο κοινό του την δυνατότητα της επιστροφής στην παιδικότητα, στην σκανταλιάρικη γλύκα της πιο καλής μας διάθεσης, για να είναι η κάθε μέρα η πιο ηλιόλουστη μέρα της ζωής μας. Όλοι θυμόμαστε ταινίες όπως Ημέρα Γιορτής, Ο θείος μου, Playtime.
Στον Θαυματοποιό(l’illusionniste), ο Τατισέφ (πραγματικό όνομα του Ζακ Τατί), φιγούρα ίδια του Ζακ Τατί, περιφέρεται αναζητώντας δουλειά και φτάνει στη Βόρεια Βρετανία και το Εδιμβούργο. Κάνει « θαύματα» μ’ ένα καπέλο, έναν λαγό, λουλούδια, τσιγάρα και ένα μαγικό ραβδί. Η τέχνη του, όμως, παύει να εντυπωσιάζει, γιατί άλλα πράγματα, που δημιουργούν μεγάλο θόρυβο, απευθύνονται και συσπειρώνουν απρόσωπα πλήθη, ελκύουν τον κόσμο, όπως εκείνος ο ροκ σταρ με τη φασαριόζικη μουσική του, που κατορθώνει να υποσκελίσει τον γοητευτικό θαυματοποιό. Η γεμάτη νεαρόκοσμο πλατεία του θεάτρου αδειάζει με το που τελειώνει τη ροκ συναυλία του και μένει μόνο μια γιαγιά μ’ ένα παιδάκι, εικόνα απόκοσμη, για να παρακολουθήσουν τον Τατισέφ.
Καταπληκτική φιγούρα του ανθρώπου που αποδέχεται με γλυκιά καρτερικότητα αυτό που του συμβαίνει, την απόρριψη και δεν εγκαταλείπει, επιμένοντας ως ρομαντικός αγωνιστής.
Σ’ ένα μπαρ που κάνει την παράστασή του, τον γοητεύει ένα νεαρό κορίτσι, η καθαρίστρια Αλίκη, που τον περιποιείται ιδιαίτερα, μέσα στην ανάγκη της να πιστέψει στα θαύματα. Εκείνος της αντικαθιστά τα σχισμένα χιλιοταλαιπωρημένα παπούτσια της, προσφέροντας της ως διά μαγείας ένα ολοκαίνουργιο ζευγάρι κόκκινα παπούτσια!
Καθώς η εργασία του στο μέρος αυτό τελειώνει και εγκαταλείπει την περιοχή, η Αλίκη τον ακολουθεί χωρίς δισταγμό στο Εδιμβούργο, όπου πια μένουν μαζί, αλλά σε διαφορετικά δωμάτια, απολαμβάνοντας μια ρομαντική συντροφικότητα.
Στο οίκημα που μένουν, κατοικούν και άλλοι γραφικοί άνθρωποι του θεάματος, ένας ακροβάτης και ένας εγγαστρίμυθος, που αντιμετωπίζουν σοβαρά θέματα επιβίωσης καθώς οι καιροί αλλάζουν. Σε όλους αυτούς, η Αλίκη στέκεται πάντα συμπαραστάτης και βοηθός. Ο κούκλος του εγγαστρίμυθου αρχικά πουλιέται σε κάποια βιτρίνα, όπου η τιμή του όλο και πέφτει για να διατεθεί τελικά δωρεάν σε όποιον τον ήθελε. Μόνο που μένει στη βιτρίνα αζήτητος! Με «θαύμα» η Αλίκη αποκτά ένα ζευγάρι άσπρες γόβες, ένα φόρεμα, ένα παλτό, που θεωρεί ότι μαγικά της τα προσφέρει ο Τατισέφ.
Ώσπου, εκείνη γνωρίζει τον έρωτα με ένα νέο ωραίο γείτονα. Ο Τατισέφ μη μπορώντας να ανταπεξέλθει στις επιθυμίες της και βλέποντας το ειδύλλιο να αναπτύσσεται, αποχωρεί προς αναζήτηση άλλων προοπτικών πηγαίνοντας πρώτα σε μια εξοχή και απελευθερώνοντας τον λαγό του. Αφήνει, δε, σημείωμα στην Αλίκη, ότι δεν υπάρχουν θαύματα ούτε βέβαια και αυτοί που τα κάνουν. Από εδώ και πέρα ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του.
Στην ταινία αυτή απουσιάζει ο λόγος, όπως σε όλες τις ταινίες του Ζακ Τατί. Η ταινία του Σομέ είναι πολύ διαφορετική από τις άλλες 3D animation σύγχρονες ταινίες με βία, με επιθετικές φιγούρες, έντονα χρώματα, με διαστημικές και συμπαντικές ανησυχίες. Αυτή η ταινία είναι σα να διαπνέεται εξ’ ολοκλήρου από το πνεύμα του Τατί, χωρίς καθόλου έντονους χρωματισμούς, με ωραίες εικόνες και εκφραστικά πρόσωπα. Παρουσιάζει ρεαλιστικά τις αλλαγές της εποχής, όμως είναι μεστό από ποιητικότητα και μελαγχολία.
Και μια συγκινητική λεπτομέρεια: ο Τατισέφ κοιτά κάθε τόσο μια φωτογραφία ενός κοριτσιού. Όπως μαθαίνουμε στο τέλος, πρόκειται για την κόρη του, στην πραγματικότητα της κόρης του Ζακ Τατί!
Μαρία Μαρή
