Η Άνθια Κωνσταντινίδου, γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα Άνθια, είναι τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια, με χαρακτηριστική συναισθηματική προσέγγιση και βαθιά στιχουργική έκφραση.
Γεννημένη στην Αθήνα και μεγαλωμένη μέσα σε μουσικό περιβάλλον, ξεκίνησε να γράφει και να τραγουδά από μικρή ηλικία. Με επιρροές από ένα ευρύ φάσμα ειδών -από rock, metal, blues, pop, jazz, έντεχνα, μέχρι λαϊκά και latin ηχοχρώματα- η Άνθια διαμορφώνει σταδιακά ένα προσωπικό μουσικό στίγμα, το οποίο χαρακτηρίζεται από λυρικότητα, ρυθμό και συναίσθημα.
Ανάμεσα στα πρόσφατα βήματά της συγκαταλέγεται η διάκρισή της από τον Όμιλο για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων για ένα μουσικοποιητικό δρώμενο με κοινωνική στόχευση, ενώ τραγούδι από τον δεύτερο προσωπικό της δίσκο ξεχώρισε σε ραδιοφωνικό διαγωνισμό. Παράλληλα, μελοποιεί ποίηση, διδάσκει φωνητική, και συμμετέχει ενεργά σε πολιτιστικά δρώμενα.
Στη συζήτησή μας μιλά για τη διαδρομή της, τις καλλιτεχνικές της αναζητήσεις και τον ρόλο της μουσικής σε έναν κόσμο που αλλάζει.
Συνέντευξη Αθανασία Καραμούτα
Πείτε μας μερικά λόγια για εσάς, για να σας γνωρίσει και το δικό μας κοινό. Πώς ξεκίνησε η ενασχόληση σας με τη μουσική και ποιος ο ρόλος της στη ζωή σας;
Η μουσική ήταν πάντα μέσα στη ζωή μου. Τα πρώτα μου βήματα στην κιθάρα τα έκανα με τη βοήθεια του πατέρα μου και ήδη από τα 7 μου χρόνια έπαιζα και τραγουδούσα. Επίσης, η μητέρα μου τραγουδάει πολύ όμορφα, οπότε μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι γεμάτο μελωδίες και αγάπη για τη μουσική.
Με τον καιρό, η τραγουδοποιία έγινε για μένα τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας. Με βοηθά να εξωτερικεύω σκέψεις και συναισθήματα που δύσκολα θα έβγαιναν αλλιώς. Ακόμα κι όταν όλα τα άλλα αλλάζουν, η μουσική παραμένει πάντα παρούσα και σημαντική. Με κρατά «σε επαφή» με τον εαυτό μου, με στηρίζει και με εμπνέει. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτήν.
Τι αποτελεί για εσάς πηγή έμπνευσης και δημιουργίας;
Με εμπνέει η αλήθεια και με κινεί η ανάγκη να μοιραστώ. Γιατί μόνο όταν μοιράζεσαι «θεραπεύεσαι». Για μένα τουλάχιστον, δεν υπάρχει μία και μόνη πηγή έμπνευσης. Είναι σαν να ξεδιψάς από πολλές πηγές, άλλες καθαρές, άλλες θολές, μα όλες αληθινές. Με εμπνέει ό,τι δεν λέγεται εύκολα. Μια σιωπή που ουρλιάζει, μια απώλεια που σε γδέρνει, μια ματιά που κουβαλάει βάθος, ένα αντίο… Με εμπνέει και μια στιγμή ευγνωμοσύνης, αυτή η στιγμή που σε κάνει να πεις: «είμαι ακόμα εδώ… και συνεχίζω». Η δικαιοσύνη επίσης, όχι η νομική αλλά η ανθρώπινη. Εκείνη που ζητά η ψυχή όταν πονάει. Με εμπνέει ό,τι σπάει τη σιωπή, ό,τι τολμά να νιώσει, ό,τι αντέχει να αγαπήσει ακόμα κι αν πληγώνει. Και φυσικά οι άνθρωποι. Οι δικοί μου άνθρωποι κι αυτοί που γνώρισα για λίγο αλλά άφησαν σημάδι. Όλα αυτά γίνονται τραγούδια, ποιήματα, στίχοι και συνθήματα.
«Όλιβερ Τρέξε…»: Ένα τραγούδι που γεννήθηκε από πόνο, έγινε κραυγή για δικαιοσύνη. Θέλετε να μας πείτε την ιστορία πίσω από αυτό το συγκινητικό τραγούδι;
Ο «Όλιβερ»… εκείνο το γλυκό χάσκυ με τα εκφραστικά μάτια, το ζωντανό πλάσμα που τόσο άδικα και φριχτά δολοφονήθηκε στην Αράχοβα το 2023. Ήταν κάτι περισσότερο από μια είδηση φρίκης. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για πολλούς από εμάς που αγαπάμε τα ζώα, που πονάμε με την αδιαφορία, που εξοργιζόμαστε με τη σιωπή.
Αυτό το τραγούδι γράφτηκε με δάκρυα, με οργή, με εκείνη τη βαθιά ανάγκη να γίνει η μουσική φωνή για όσους δεν μπορούν να μιλήσουν. Είναι μια κραυγή, όχι μόνο για τον Όλιβερ, αλλά για όλα τα πλάσματα που υποφέρουν σιωπηλά. Και παρά τον πόνο, είναι και μια προσευχή για αφύπνιση, για δικαιοσύνη. Για μια κοινωνία που κάποτε θα σέβεται κάθε ζωή. Με αυτό το τραγούδι λοιπόν, όλοι εμείς οι φιλόζωοι δεν αφήνουμε τον Όλιβερ να ξεχαστεί. Γίναμε μια γροθιά. Γίναμε η φωνή του. Του χαρίσαμε την πιο δυνατή φυγή. Αυτή που τρέχει στις καρδιές… Τρέξε Όλιβερ… τρέξε….
Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε μέσα από τη μουσική σας; Και πόσο σημαντική είναι για τις μέρες μας η επιρροή των καλλιτεχνών στην κοινωνία;
Μέσα από τη μουσική μου θέλω να μεταφέρω ενσυναίσθηση και αλήθεια. Γράφω βιωματικά, ό,τι έχω ζήσει, ό,τι με έχει συγκινήσει ή με ταρακουνά. Ο ακροατής θέλω να είναι ελεύθερος να νιώσει, να θυμηθεί, να κοιτάξει μέσα του. Η αγάπη, ο έρωτας, η προσφορά, η αλληλεγγύη, η ευγνωμοσύνη …είναι για μένα βασικές αξίες, στη μουσική, αλλά και στη ζωή μου. Θέλω μέσα από τα τραγούδια μου να θυμίζω όλα αυτά. Να είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλον ουσιαστικά. Κι ας είναι η μουσική το πιο ζεστό «σ’ ακούω» που μπορώ να δώσω.
Οι καλλιτέχνες σήμερα έχουν ευθύνη, όχι να καθοδηγούν, αλλά να φωτίζουν. Να θυμίζουν τι αξίζει και να λειτουργούν σαν γέφυρα.
Είναι εύκολο για ένα νέο δημιουργό να αναδείξει τη δουλειά του μέσα από την ελληνική μουσική βιομηχανία;
Δυστυχώς δεν είναι εύκολο και υπάρχουν αρκετοί λόγοι γι’ αυτό. Σε σύγκριση με άλλες χώρες, η ελληνική μουσική βιομηχανία είναι μικρή. Οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες είναι περιορισμένες και στο ραδιόφωνο δεν υπάρχει χρόνος για νέους ή ανεξάρτητους καλλιτέχνες, λόγω της κυριαρχίας συγκεκριμένων ειδών (λαϊκό, pop, trap), αφήνοντας λιγότερο χώρο σε πιο εναλλακτικά ή έντεχνα ακούσματα.
Πολλές φορές οι ευκαιρίες δίνονται με βάση γνωριμίες και όχι απαραίτητα με αξία. Αν και το internet έχει «ανοίξει» το παιχνίδι, πολλοί καλλιτέχνες δεν έχουν τα εργαλεία, τον χρόνο ή τα χρήματα για digital marketing, διαχείριση social media, επαγγελματική παραγωγή και διανομή. Οπότε μπορεί ένας εξαιρετικός δημιουργός να περάσει απαρατήρητος, ενώ κάποιος με viral περιεχόμενο χωρίς ουσία να απογειωθεί.
Στο ελληνικό κοινό, από την άλλη, κυριαρχεί η κουλτούρα του «οικείου ή εύπεπτου», με τον περισσότερο κόσμο να μην είναι πρόθυμος να ακούσει κάτι νέο ή βαθύτερο. Πολλοί δημιουργοί παλεύουν ανάμεσα στο να είναι και αυθεντικοί και «ραδιοφωνικοί». Ωστόσο, υπάρχουν χώροι (συναυλιακοί, μουσικές σκηνές, YouTube, Spotify) που λειτουργούν πιο ελεύθερα. Οι συνεργασίες και με καλλιτέχνες του εξωτερικού, έχουν ανοίξει νέους δρόμους και ευτυχώς το κοινό ψάχνεται περισσότερο τα τελευταία χρόνια.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη αποτελεί όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Πώς πιστεύετε ότι επηρεάζει τη μουσική; Σας τρομάζει;
Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν με φοβίζει ούτε με προβληματίζει. Η τεχνολογία είναι απλώς ένα μέσο, είναι θέμα πρόθεσης και χρήσης. Ένας άνθρωπος μπορεί να δώσει ψυχή ακόμα και σε ένα εργαλείο. Όχι το αντίστροφο.
Αν έχεις κάτι αληθινό να πεις, θα το πεις με μια κιθάρα, με ένα laptop ή με μια φωνή στο σκοτάδι. Η μουσική, για μένα, γεννιέται από την ανάγκη να ακουστεί η ψυχή.
Και όσο αυτή υπάρχει, δεν την αντικαθιστά τίποτα.
