Η Άννα Βαγενά θεωρείται μια από τις πιο σπουδαίες Ελληνίδες ηθοποιούς και δικαιολογημένα. Με ερμηνείες που έχουν γράψει ιστορία, αφήνοντας ανεξίτηλο το σημάδι τους στον χωροχρόνο και στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι της χώρας μας.
Μια καλλιτέχνης που βλέποντάς την επί σκηνής σε μαγεύει, σε ταξιδεύει.
Η συγκίνησή μου μεγάλη, παρακολουθώντας την να ενσαρκώνει στο θέατρο την «Αγγέλα Παπάζογλου» και τη «Λωξάντρα», τις δυο αυτές γυναίκες που έμειναν στην ιστορία. Πρόσωπα υπαρκτά που έζησαν στις χαμένες πατρίδες.
Η Αγγέλα στη Σμύρνη και η Λωξάντρα στην Κωνσταντινούπολη.
Γυναίκες που συνδέθηκαν με το δικό τους μοναδικό τρόπο με την ιστορία της χώρας, διδάσκοντάς μας έννοιες σεβαστές και ουσιαστικές. Όπως την αξία του πατριωτισμού, της παράδοσης, της αγάπης για την πατρίδα, την οικογένεια, τη θρησκεία. Εν τέλει, τον πολιτισμό.
Η Άννα Βαγενά μιλάει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ, για τους δυο σπουδαίους ρόλους, Αγγέλα – Λωξάντρα, που έχουν γνωρίσει τεράστια επιτυχία, όλα αυτά τα χρόνια στο θέατρο. Για το χειροκρότημα του κοινού αλλά και για το τι κάνει μια παράσταση επιτυχημένη. Επίσης μας συστήνει και την παράσταση «Φοβάμαι, ταυρομάχε» που με μεγάλη μαεστρία κάνει τη σκηνοθεσία αλλά και τη διασκευή – θεατρική προσαρμογή του εξαιρετικού μυθιστορήματος με τον ομώνυμο τίτλο του Πέδρο Λεμεμπέλ. Aκόμη απαντάει στις ερωτήσεις μας με τον ίδιο μοναδικό τρόπο που μας καθηλώνει κάθε φορά, βλέποντάς την να ερμηνεύει τους ρόλους της.
Τα φώτα της σκηνής σβήνουν, η αυλαία ανοίγει και η κουβέντα μας ξεκινάει.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ
Εδώ και πολλά χρόνια, ερμηνεύετε στη σκηνή μονολόγους βασισμένους σε λογοτεχνικά κείμενα, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. Για ποιους λόγους κάνατε αυτή την καλλιτεχνική επιλογή;
Γιατί αγαπώ πάρα πολύ τη λογοτεχνία, ελληνική και ξένη. Πιστεύω, λοιπόν, ότι υπάρχουν λογοτεχνικοί θησαυροί οι οποίοι μπορούν να μεταφερθούν στο θέατρο και η επιλογή τέτοιων κειμένων μού δίνει απεριόριστη δυνατότητα να αναπτύξω τη φαντασία μου και τα εκφραστικά μου μέσα ως ηθοποιός.
Άλλωστε, επειδή στα λογοτεχνικά κείμενα που μεταφέρω στο θέατρο κάνω συνήθως η ίδια και τη διασκευή – θεατρική προσαρμογή και τη σκηνοθεσία, καταλαβαίνετε ότι αυτές οι παραστάσεις έχουν την προσωπική μου σφραγίδα.
«Αγγέλα Παπάζογλου» λοιπόν και «Λωξάντρα». Μιλήστε μας για αυτές τις δυο γυναίκες που ενσαρκώνετε επί σκηνής. Ποιο μήνυμα, κατά τη γνώμη σας, προσπαθούν να περάσουν στο κοινό;
Και τις δυο αυτές ηρωίδες τις αγαπώ ιδιαίτερα, γιατί η κάθε μια με τον δικό της τρόπο αντιπροσωπεύει ένα μεγάλο κομμάτι από τις αξίες και τον πολιτισμό της Ελλάδας.
Και οι δυο ήταν υπαρκτά πρόσωπα και έζησαν στις χαμένες πατρίδες, η Αγγέλα στη Σμύρνη και η Λωξάντρα στην Κωνσταντινούπολη. Και οι δυο είχαν την ίδια όρεξη και αγάπη για τη ζωή και τον άνθρωπο και το ίδιο θάρρος να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες. Αυτό προσπαθούν να περάσουν και στο κοινό.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω ότι όταν κλείσει ο κύκλος των πολύ επιτυχημένων παραστάσεων των δυο αυτών μονολόγων, που παίζονται τώρα στο Θέατρο «Αλάμπρα» και θα διαρκέσουν ως τις 19 Νοεμβρίου, οι παραστάσεις θα συνεχιστούν στο δικό μου θέατρο, το «Μεταξουργείο», από τα τέλη του Νοεμβρίου 2023.
Το 1999 ενσαρκώσατε για πρώτη φορά την «Αγγέλα Παπάζογλου». Αλήθεια, περιμένατε όλη αυτή την αγάπη και την τεράστια αγκαλιά που δεχτήκατε όλα αυτά τα χρόνια;
Όχι, δεν μπορούσα να φανταστώ την τεράστια επιτυχία αυτής της παράστασης. Αν σκεφτεί κανείς δε ότι το 1999 δεν ήταν συνηθισμένο πράγμα οι θεατρικοί μονόλογοι, ούτε οι μονόλογοι με θέμα τη Μικρασία και την ιστορία της Ελλάδας, θα καταλάβει ότι ήταν τόλμημα να ερμηνεύσω μόνη μου, επί μιάμιση ώρα στη σκηνή, έναν θεατρικό μονόλογο. Γι’ αυτό και είμαι πολύ υπερήφανη για την αγάπη και την αποδοχή που εισπράττω από το κοινό όλα αυτά τα 24 χρόνια που ερμηνεύω την «Αγγέλα Παπάζογλου». Όπως γνωρίζετε, είναι η μακροβιότερη παράσταση στην Ελλάδα με τον ίδιο πρωταγωνιστή!
Νιώθετε να υπάρχει αλληλεπίδραση ανάμεσα σε σας και τους ρόλους που ερμηνεύετε; Τι έχετε «εισπράξει» ως καλλιτέχνης, ως γυναίκα και ως άνθρωπος από αυτές τις ερμηνείες;
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι, τα στοιχεία που υπάρχουν στους χαρακτήρες της «Αγγέλας Παπάζογλου» και της «Λωξάντρας» υπάρχουν και στον δικό μου χαρακτήρα. Γι’ αυτό το λόγο δεν τις ερμηνεύω απλά πάνω στη σκηνή αλλά ταυτίζομαι μαζί τους. Πιστεύω ότι ερμηνεύοντάς τες έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος και πιο μεστός καλλιτέχνης.
Είστε μια ηθοποιός με τεράστια πορεία στα καλλιτεχνικά δρώμενα της χώρας μας. Τι σημαίνει για εσάς το χειροκρότημα του κοινού; Και τι κάνει, κατά τη γνώμη σας, μια παράσταση επιτυχημένη;
Το χειροκρότημα του κοινού σημαίνει για εμένα τα πάντα. Μην ξεχνάτε ότι οι ηθοποιοί είμαστε ιδιαίτερα ανασφαλή πλάσματα και χρειαζόμαστε συνεχή επιβεβαίωση.
Μια παράσταση είναι επιτυχημένη όταν, εκτός από τη μεγάλη προσέλευση του κοινού, καταφέρνει να επιδράσει στην ψυχή και το μυαλό αυτού του κοινού.
Παράλληλα, σκηνοθετείτε την παράσταση «Φοβάμαι, ταυρομάχε». Θα θέλαμε να την «συστήσετε» στους αναγνώστες μας.
Πράγματι έχω κάνει τη σκηνοθεσία της παράστασης «Φοβάμαι, ταυρομάχε», αλλά και τη διασκευή – θεατρική προσαρμογή του εξαιρετικού μυθιστορήματος με τον ομώνυμο τίτλο του Πέδρο Λεμεμπέλ, που παίζεται στο θέατρό μας, το «Μεταξουργείο».
Το «Φοβάμαι, ταυρομάχε» είναι ένα συγκλονιστικό κείμενο για την αποδοχή της διαφορετικότητας.
Το έργο περιγράφει τη σχέση ανάμεσα σ’ έναν μεσήλικα ομοφυλόφιλο, την «Τρελή» και έναν νεαρό φοιτητή, μέλος επαναστατικής οργάνωσης, επί δικτατορίας Πινοσέτ. Τους δύο αυτούς «αταίριαστους» χαρακτήρες φέρνει κοντά η δολοφονική απόπειρα εναντίον του Πινοσέτ το 1986. Κάτω από τον συνεχή φόβο της σύλληψής τους, θα δεθούν συναισθηματικά και ο ένας θα αλλάξει τη ζωή του άλλου. Την ίδια στιγμή παρακολουθούμε και ένα ακόμη ζευγάρι, το οποίο εκφράζει έναν τελείως διαφορετικό κόσμο, τον Πινοσέτ και τη γυναίκα του.
Ένας ύμνος στον άνθρωπο και τους αγώνες για ελευθερία.
Το έργο παίζεται για δεύτερη σεζόν, λόγω της μεγάλης επιτυχίας που είχαν οι περσυνές παραστάσεις.
Είστε μια γυναίκα – καλλιτέχνης που έχετε ασχοληθεί και με την πολιτική. Στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια η έμφυλη βία αποτελεί ένα μείζον κοινωνικό πρόβλημα. Ποια πιστεύετε πως είναι η θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία εν έτει 2023 και τι πιστεύετε ότι πρέπει να αλλάξει;
Δυστυχώς, από τα πολλά κρούσματα της έμφυλης βίας φαίνεται ότι η θέση της γυναίκας στην πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει και πολύ στην ελληνική κοινωνία από τον περασμένο αιώνα.
Η αντίληψη ότι ο άντρας έχει απόλυτη εξουσία πάνω στη γυναίκα και ότι μπορεί να της αφαιρέσει ακόμα και τη ζωή, δυστυχώς ισχύει και σήμερα.
Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι, άντρες και γυναίκες είμαστε σύντροφοι, και έτσι πρέπει να πορευόμαστε στη ζωή.
Ποια η άποψή σας για το ελληνικό κίνημα #metoo; Θεωρείτε ότι όσα έγιναν θα έχουν ως ουσιαστικό αποτέλεσμα τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας των καλλιτεχνών ή απλά αποτέλεσε μια «μόδα» που σύντομα θα ξεχαστεί, αφήνοντας να επανέλθουν συμπεριφορές σαν αυτές που η ελληνική κοινωνία σοκαρισμένη είδε να αποκαλύπτονται τα προηγούμενα χρόνια;
Το κίνημα #metoo ήταν ένα γερό ταρακούνημα για τον καλλιτεχνικό χώρο και όχι μόνο. Μακάρι να μην ήταν απλώς μια μόδα, αλλά να έχει και συνέχεια.
Κλείνοντας, τι θα λέγατε σε μια κοπέλα ή ένα αγόρι αντίστοιχα που επιθυμεί να ασχοληθεί με τον χώρο της υποκριτικής;
Θα του/της έλεγα να το κάνει μόνο εάν είναι σίγουρος ή σίγουρη ότι αυτό το επάγγελμα, γιατί για επάγγελμα πρόκειται, θα τον/την βοηθήσει να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Αλλιώς, εάν θεωρεί ότι μέσα από αυτό θα γίνει μόνο διάσημος και πλούσιος, καλύτερα να μην το ακολουθήσει.
INFO
Θέατρο «Αλάμπρα»
«Λωξάντρα»
Κυριακή 19 Νοεμβρίου, στις 19.00
«Αγγέλα Παπάζογλου» Σάββατο 18 Νοεμβρίου, στις 20.00 (θα ανακοινωθούν σύντομα νέες ημερομηνίες στο θέατρο «ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ»)
Θέατρο «Μεταξουργείο»
«Λωξάντρα»
απο Τετάρτη 29 Νοεμβρίου, στις 19.30 και κάθε Τετάρτη την ίδια ώρα
«Φοβάμαι, ταυρομάχε»
του Pedro Lemebel
Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00
