Λουκία Μιχαλοπούλου: "Δεν πιστεύω στις απαντήσεις, παρά μόνο στις ερωτήσεις"

Από Τετάρτη έως Κυριακή περιοδεύει ανα την Ελλάδα με τον «Φεγγίτη» του Ντέιβιντ Χέαρ και κάθε Δευτέρα και Τρίτη πρωταγωνιστεί στο τελευταίο έργο του Έντουαρντ Άλμπι «Η γίδα ή ποιά είναι η Σύλβια» στο θέατρο «Θησείον». Σε ένα διάλειμμα των θεατρικών της υποχρεώσεων, η ταλαντούχα ηθοποιός μιλάει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ.

Συνέντευξη: Τάσος Μεργιάννης

Αν και στο ενεργητικό της μετράει δυο θεατρικά βραβεία «Μελίνα Μερκούρη» και ένα κινηματογραφικό βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσσαλονίκης, εκείνη επιμένει να διατηρεί χαμηλό προφίλ λέγοντας οτι «η διάρκεια είναι η σπουδαιότερη επιβράβευση για έναν ηθοποιό». Άνθρωπος χαμηλών τόνων και ηθοποιός υψηλών θεατρικών πτήσεων, η Λουκία Μιχαλοπούλου αυτήν την περίοδο αναμετράται με έναν ακόμα απαιτητικό ρόλο στο έργο του Έντουαρντ Άλμπι «Η γίδα ή ποιά είναι η Σύλβια». Πρόκειται για το κύκνειο άσμα του μεγάλου Αμερικάνου δραματουργού που αν και γράφτηκε μόλις το 2000, θεωρείται ήδη κλασικό.

«Η αφορμή για να βρεθώ σ’ αυτή την δουλειά ήταν ο Νίκος Κουρής. Ένας άνθρωπος που αγαπώ και εκτιμώ βαθιά. Είχαμε βρεθεί μαζί στην πρώτη μου δουλειά στο θέατρο (το «Σχολείο Γυναικών» του Λευτέρη Βογιατζή) και ήταν μια ωραία ευκαιρία να βρεθούμε ξανά. Είμαι σε μια φάση που με ενδιαφέρουν πολύ οι συναντήσεις με ανθρώπους που εκτιμώ και με τους οποίους έχουμε κοινό όραμα για το θέατρο» μας λέει η Λουκία Μιχαλοπούλου, λίγο πριν μιλήσουμε για θέατρο, κρίση, βραβεία αλλά και ποίηση.

Μπορείτε να μας μεταφέρετε στις διαδικασίες της πρόβας της παράστασης«Η Γίδα ή ποιά είναι η Σύλβια»; Πώς επιλέξατε σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Νικορέστη Χανιωτάκη να προσεγγίσετε τον ρόλο σας;

Ο Νικορέστης, με τον οποίο συνεργάζομαι για πρώτη φορά, εμπιστεύεται τους ηθοποιούς και τους αφήνει «ανοικτούς» στον αυτοσχεδιασμό. Υπάρχει ένας βασικός πυρήνας αλλά το να αφεθούμε στη στιγμή είναι ένα από τα βασικά στοιχεία της παράστασης. Ταυτόχρονα, υπάρχει επί σκηνής ένα έξυπνο εύρημα, καθώς οι ήρωες βρίσκονται μέσα σε ένα τετράγωνο γυάλινο κουτί.

Τι υποδηλώνει το κουτί;

Έχει να κάνει με την αίσθηση του πειράματος. Φαντάζομαι πως υπάρχει η αίσθηση οτι οι θεατές βλέπουν αυτήν την οικογένεια ως «έκθεμα». Για τους ηθοποιούς επειδή το κουτί είναι στενό και μικρό, από τη μια υπάρχει μια αίσθηση αποπνικτική και από την άλλη μια αίσθηση ελευθερίας σε οτι αφορά το υποκριτικό κομμάτι. Μέσα στο κουτί αναπτύσσονται παρορμήσεις χωρίς «προφυλάξεις» με αποτέλεσμα αυτοί οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται σαν ζώα.

Τι κίνδυνοι υπάρχουν στο να υποστηριχθεί ερμηνευτικά ένα έργο που μιλάει για την κτηνοβασία;

Είναι ο ίδιος κίνδυνος που υπάρχει σε όλα τα έργα. Να φοβηθείς να «βουτήξεις» σε περιοχές. Να φοβηθείς τον ίδιο τον φόβο, δηλαδή.

Τι σημειολογία κρύβεται πίσω από το έργο του Έντουαρντ Άλμπι;

Όταν διαβάζω ένα κείμενο δεν ασχολούμαι με την σημειολογία. Αφήνω αυτήν την δουλειά στους θεατρολόγους. Το έργο με «τάραξε» καθώς το διάβασα. Ο τρόπος με τον οποίο ο Άλμπι διαλύει μια οικογένεια θέτοντας θέματα στο τραπέζι τα οποία καταρρίπτουν τα έως τότε δεδομένα και παιρνώντας από την κωμωδία στην τραγωδία είναι τρομακτικός.

Το θέατρο υπάρχει για να θέτει ερωτήματα ή να δίνει απαντήσεις;

Το θέατρο θέτει ερωτήματα. Προσωπικά, δεν πιστεύω στις απαντήσεις παρά μόνο στις ερωτήσεις. Θα ήταν πολύ βαρετό να υπήρχαν οι απαντήσεις.

Αντέχει το θέατρο στην Ελλάδα της κρίσης;

Νομίζω οτι στην πραγματικότητα είναι το μόνο που αντέχει. Αρκεί η κάθε παράσταση να έχει λόγο για τον οποίο γίνεται.

Από ποια ηλικία και μετά συνειδητοποιήσατε ότι «το θέατρο είναι ο τόπος που αισθάνεστε στο κέντρο του», όπως έχετε πει;

Είχα την τύχη να το αισθανθώ από μικρή. Καθώς συμμετείχα σε θεατρικές παραστάσεις στο σχολείο, συνειδητοποίησα οτι στο θέατρο υπάρχει μια αλλόκοτη ελευθερία που άγγιζε αυτό που πραγματικά είμαι.

Υπήρξε κάποια παράσταση που είδατε, κάποιο συγκεκριμένο ερέθισμα που σας ώθησε σ’ αυτό;

Δεν υπήρξε κάτι συγκεκριμένο. Με θυμάμαι να ασχολούμαι από μικρή με τα καλλιτεχνικά, την μουσική και το διάβασμα καθώς ο πατέρας μουμε έβαζε σε τέτοια μονοπάτια.

Πότε ανακοινώσατε στους γονείς σας ότι θέλετε να γίνετε ηθοποιός;

Νομίζω πως ουσιαστικά τους το ανακοίνωσα στα 12, όταν ξεκίνησα σπουδές σύγχρονου τραγουδιού και χορού, κάτι που έκανα εν όψει των σπουδών μου στην υποκριτική. Όταν τελείωσα το σχολείο μπήκα στο Θέατρο Τέχνης. Με ενδιάφερε αυτό το «μοναστηριακό» και το «κλειστό» πνεύμα που ανέδυε το Υπόγειο του Κουν. Κάπως έτσι είχα στο μυαλό μου το Θέατρο και τη Τέχνη. Αυτό μου ταίριαζε. Παράλληλα, όλοι οι σπουδαστές του Τέχνης έχουν την τύχη να κάνουν όλες τις δουλειές που αφορούν σε μια παράσταση και οχι απλώς να παίζουν. Αυτό είναι πολύ καλή άσκηση για έναν ηθοποιό.

Μετράτε δυο θεατρικά βραβεία Μελίνα Μερκούρη, ένα πρώτο βραβείο ερμηνείας στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Τι σημαίνει για εσάς ένα βραβείο;

Στην πραγματικότητα και για να είμαι ειλικρινής, μέσα μου δεν σημαίνουν κάτι. Είναι μια συγκινητική στιγμή, ένα ωραίο «μπράβο», αλλά ουσιαστικά τα βραβεία είναι για τις μαμάδες μας (γελάει). Δεν πρέπει να τους δίνουμε περισσότερο βάρος απ’ οτι τους αναλογεί. Φυσικά και είναι μια επιβράβευση, όμως δεν μπορώ να πω οτι καταγράφεται μέσα μου. Μάλιστα, η διαδικασία -ειδικά για το «Μελίνα Μερκούρη» -μου δημιουργούσε ένα περίεργο άγχος. Ήθελα όλο αυτό να ολοκληρωθεί σύντομα. Χάρηκα, όμως, με την χαρά της μαμάς μου.

Μήπως το άγχος προέρχεται από το αίσθημα οτι ο πήχης που οι άλλοι έχουν βάλει για εσάς μεγαλώνει μετά το βραβείο;

Απαιτεί μια ωριμότητα και έναν ιδιαίτερο χειρισμό ένα βραβείο, ακόμα και μια καλή κριτική. Το λέω επειδή υπάρχει η τάση κάποιοι να «ανεβάζουν» κάποιους νέους ανθρώπους γράφοντας μεγαλεπίβολες κριτικές και ένας νέος μπορεί πολύ εύκολα να «κατρακυλήσει». Να μην τα παίρνουμε και πολύ στα σοβαρά και να μην επαναπαυόμαστε γιατί ακόμα και αν αυτό το βραβείο σημαίνει κάτι, εμείς οφείλουμε να κάνουμε οτι δεν σημαίνει τίποτα.

Τι άνθρωποι είναι οι ηθοποιοί; Έχουν διαφορετικό ψυχισμό από τους υπόλοιπους επαγγελματίες;

Υπάρχει η ανασφάλεια, ο φόβος και ο ανταγωνισμός στην πλειονότητά τους. Όμως όλα αυτά δεν υπάρχουν σε όλα τα επαγγέλματα; Γι’ αυτό επιμένω οτι θέλει προσοχή το να παραλαμβάνει ένας νέος άνθρωπος ένα βραβείο. Το μεγαλύτερο βραβείο είναι ο χρόνος- και εννοώ την διάρκεια. Σημαντικά βραβεία, επίσης, για μένα είναι να μην χάσω την πίστη μου σ’ αυτό που κάνω, να μπορώ να βλέπω το θέατρο όπως το έβλεπα όταν ξεκίνησα και να μη σταματώ να εξελίσσομαι.

Πώς εξελίσσεται ένας ηθοποιός; Έχοντας δίπλα του σπουδαίους δασκάλους; Το αναφέρω γιατί είστε από τους τυχερούς ηθοποιούς που μετρούν αρκετές συνεργασίες με σκηνοθέτες- μεγαθήρια.

Και αυτά είναι μεγάλα βραβεία για εμένα. Το γεγονός οτι ο Λευτέρης Βογιατζής, η Ρούλα Πατεράκη ή ο Γιώργος Μιχαηλίδης με πήραν σε παραστάσεις τους. Από εκεί και πέρα μεγαλώνοντας με ενδιαφέρει πολύ να είμαι δημιουργός σε μια παράσταση και οχι τόσο εκτελεστής.

Η εποχή της «συναισθηματικής αναπηρίας»

Πώς βλέπετε την σημερινή εποχή; Την εποχή της τεχνολογίας αλλά και των ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων παγκοσμίως;

Υπάρχει αποπροσανατολισμός. Δεν γίνεται εύκολα focus σε κάτι. Υπάρχει γύρω μας μια συναισθηματική αναπηρία, όλα γίνονται «μισά» ή μένουν ανολοκλήρωτα. Υπάρχει ένα γενικό χάος και φταίει το γεγονός οτι δεν μπορούμε να εστιάσουμε, να βρούμε την ουσία.

Σας έχει δημιουργήσει πρόβλημα σε καθαρά βιοποριστικό επίπεδο η κρίση;

Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι γενικότερη. Θα ήταν λάθος να την διαχωρίσουμε. Στο θέατρο , ούτως ή αλλιώς δεν υπάρχουν πολλά λεφτά. Προσωπικά, ζω από το θέατρο χωρίς να βγάζω πολλά χρήματα. Αυτό ίσχυε και πρν την κρίση. Αυτό που έχει αλλάξει πια είναι οτι οι θεατές είναι πολύ πιο απαιτητικοί και αυστηροί πια, γιατί το να δώσουν 15 ή 20 ευρώ για να δουν μια παράσταση δεν τους είναι το ίδιο εύκολο όπως ήταν παλιά.

Ποιός είναι ο λόγος που δεν σας έχουμε δει στην τηλεόραση;

Η αλήθεια είναι οτι μικρότερη την απέφευγα ή δεν μπορούσα να συνδυάσω τις προτάσεις που μου γίνονταν με τις θεατρικές μου υποχρεώσεις. Θα με δείτε όμως σε μια τηλεοπτική σειρά το προσεχές διάστημα. Δεν μπορώ να πω ακόμα λεπτομέρειες, δεν είναι κάτι ανακοινώσιμο.

Άλλα μελλοντικά σχέδια;

Τον ερχόμενο Οκτώβριο θα συμμετέχω σε ένα υπέροχο έργο στο θέατρο, το οποίο επίσης δεν είναι ανακοινώσιμο. Όμως, μπορώ να σας αναφέρω τα πρόσωπα. Θα δουλέψουμε με την Στεφανία Γουλιώτη και τον Αργύρη Ξάφη και θα σκηνοθετήσει η Μαρία Πρωτόπαππα.

Γνωρίζω ότι σας αρέσει η ποίηση. Μάλιστα, πρωταγωνιστούσατε σε μια παράσταση βασισμένη σε ποιήματα της Κικής Δημουλά, που ονομαζόταν «Χρονικό Διάστημα». Ποιος στίχος της Δημουλά σας εκφράζει απόλυτα;

Με την Κική Δημουλά ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα την ανάγκη να διαβάσω ένα ποίημα δυνατά. Διαβάζοντας το δυνατά έχω την αίσθηση οτι μεγενθύνεται αυτό που θέλει να μας πει. Ένας στίχος της που με εκφράζει λέει «ένα μόνο δεν μου δίνει το όνειρο. Το όριο. Ως που να κινδυνέψω».

Πληροφορίες:

«Η γίδα ή ποιά είναι η Σύλβια» του Έντουαρντ Άλμπι στο «Θησείον, ένα Θεάτρο για τις Τέχνες».