Στη σκηνή του θεάτρου «Επί Κολωνώ», η παράσταση: «Linda» της Penelope Skinner από την Ομάδα Νάμα, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, κερδίζει δικαιολογημένα τη βαθιά συγκίνηση αλλά και το θερμό χειροκρότημα του φιλότεχνου κοινού.
Μια παράσταση που περιγράφει τη θέση της γυναίκας σε ανδροκρατούμενα περιβάλλοντα. Τη μοίρα της γυναίκας στο πέρασμα των χρόνων. Τη γυναίκα ως μάνα, σύζυγο, αυτοδημιούργητο άνθρωπο, επαγγελματία.
Μια παράσταση τιμής ένεκεν σε όλες εκείνες που δεν παραδίδουν τα όπλα… Που παλεύουν για τα αυτονόητα.
Με έναν καταπληκτικό θίασο ηθοποιών -Μυρτώ Αλικάκη, Άλκης Κούρκουλος (επί οθόνης), Μιχάλης Μαρκάτης, Χριστίνα Μαριάνου, Ηρώ Πεκτέση, Γιώργος Σαββίδης, Μαριέλα Δουμπού- η παράσταση κατατάσσεται ασφαλώς ανάμεσα στις πιο δυνατές συναισθηματικά στην τρέχουσα θεατρική περίοδο.
Η Μαριέλα Δουμπού συγκινεί έντονα με την ερμηνεία της. Σε μια ειλικρινή συνέντευξη, η ηθοποιός ανοίγει τα χαρτιά της και την καρδιά της και μας μιλάει για τον ρόλο της, το κορίτσι που ενσαρκώνει επί σκηνής. Για τη θέση της γυναίκας εν έτει 2026. Για όλα εκείνα που θέλει να αλλάξουν στην εποχή και την κοινωνία μας. Αλλά και για το πώς νιώθει που βρίσκεται επί σκηνής στο πλευρό της σπουδαίας Μυρτώς Αλικάκη.
Συνέντευξη: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ
«Linda»… Μίλησέ μου για τον ρόλο σου στην παράσταση
Στην παράσταση υποδύομαι την Μπρίτζετ, τη μικρή κόρη της Λίντα η οποία είναι στην εφηβεία, προσπαθεί να βρει το χώρο και τη θέση της στο σπίτι τους και θέλει να γίνει ηθοποιός. Με λίγο πιο ριζοσπαστικό τρόπο βέβαια, καθώς στην ακρόαση που έχει προτιμά να δώσει αντρικό μονόλογο και αδυνατεί να κατανοήσει γιατί παντού υπάρχουν θέσεις κυρίως για τους άνδρες. Ειδικά στο θέατρο.
Τον ρόλο σου θα τον χαρακτήριζα δύσκολο συναισθηματικά. Πώς βιώνεις όλη αυτή τη συνθήκη πάνω στη σκηνή;
Έχει πολύ ενδιαφέρουσα συναισθηματική διαδρομή η Μπρίτζετ. Τη μια στιγμή η μόνη της έγνοια είναι γιατί δεν επιτρεπόταν στο παρελθόν οι γυναίκες να παίζουν θέατρο και την άλλη βρίσκεται εγκαταλελειμμένη από πατέρα και αδελφή και με μια μητέρα σε πλήρη κατάρρευση. Έχω προσπαθήσει να την ψυχογραφήσω και να βρω και δικά μου κομμάτια μέσα της. Φυσικά η τεχνική με βοηθάει ώστε να λειτουργώ ρεαλιστικά κάτω από φανταστικές συνθήκες και να μη με επηρεάζει προσωπικά όταν τελειώνει η παράσταση.
Το σπουδαίο αυτό έργο της Penelope Skinner θίγει σημαντικά ζητήματα, όπως τη θέση της γυναίκας στον επαγγελματικό στίβο, τα ταμπού της ηλικίας και της ομορφιάς που πρωταγωνιστούν στην εποχή μας, αλλά και τη δυσκολία που ορθώνει ο σεξισμός. Ποια πιστεύεις πως είναι η θέση της γυναίκας εν έτει 2026 στην Ελλάδα;
Ενώ έχουν γίνει αρκετά εξελικτικά βήματα και έχουμε καταφέρει με πολλούς αγώνες να κερδίσουμε αυτονόητα δικαιώματα, η καθημερινότητα για τις γυναίκες επαγγελματικά και κοινωνικά εξακολουθεί να είναι πεδίο μάχης. Υπάρχουν ακόμα μισθολογικές ανισότητες, αδιανόητος σεξισμός και μόνιμη επικριτικότητα για την εμφάνισή μας. Υπάρχει ένας άτυπος κανόνας πως πρέπει να πληροίς τα στερεοτυπικά πρότυπα ομορφιάς και φυσικά να είσαι για πάντα νέα αν δε θέλεις να περιθωριοποιηθείς. Δεν υπάρχουν αρκετές άδειες μητρότητας και κατάλληλη στήριξη σε αυτό το κομμάτι από την Πολιτεία, με αποτέλεσμα να υπάρχουν εκατοντάδες περιπτώσεις γυναικών που έχασαν τη δουλειά τους λόγω εγκυμοσύνης. Και εννοείται πως οι γυναίκες -δυστυχώς- επωμίζονται δυσανάλογο βάρος οικιακών και γονεϊκών καθηκόντων.
Θέλεις ν’ αλλάξει κάτι;
Θα ήθελα να αλλάξουν όλα αυτά. Αντιλαμβάνομαι πως βρισκόμαστε σε μια πατριαρχική κοινωνία όπου οι κανόνες ορίζονται κυρίως από τους άνδρες, όμως θα ήθελα να σταματήσει να υφίσταται ο σεξισμός και η έμφυλη βία που αποτελεί σοβαρότατο ζήτημα. Θα μπορούσαν να γίνονται εκπαιδευτικές παρεμβάσεις για την εξάλειψη των έμφυλων στερεοτύπων σε μικρές ηλικίες ώστε να μην υπάρχει ανοχή σε απαράδεκτες συμπεριφορές. Θα ήθελα να υπάρχει στήριξη των εργαζόμενων γονέων και να σταματήσει η ηλικιακή περιθωριοποίηση. Τέλος, θα ήταν σημαντικό να αρχίσουν και γυναίκες να βρίσκονται σε σημαντικές θέσεις τόσο στον επαγγελματικό τομέα όσο και στην πολιτική. Χρειάζονται όλα τα φύλα ώστε οι προτάσεις και οι αποφάσεις να είναι συμπεριληπτικές.
Ποιο στοιχείο προσωπικότητας του κοριτσιού που ενσαρκώνεις άγγιξε περισσότερο τις βαθύτερες ευαισθησίες σου;
Η αδελφική σχέση. Νιώθω τυχερή που έχω την Αναστασία αδελφή στη ζωή μου. Είμαστε τρομερά αγαπημένες και δεμένες. Η ίδια είναι επίσης μεγαλύτερη, όπως και η Άλις στο έργο, οπότε βρήκα αρκετά σημεία ταύτισης. Η στιγμή της εγκατάλειψης είναι από τις πιο έντονες αισθητηριακά σκηνές που έχω κληθεί να παίξω, γιατί με ζορίζει αφάνταστα η ιδέα να μη ξαναδώ την αδελφή μου ποτέ.
Είσαι νέο κορίτσι και θα ήθελα να σου θέσω το εξής ερώτημα. Μητρότητα και καριέρα συνδυάζονται;
Υπάρχουν ανάμεσά μας και θαυμάζω αφάνταστα τις γυναίκες που το κάνουν. Και τους μπαμπάδες που το κάνουν, επίσης. Δεν είμαι μητέρα και δεν ξέρω πώς βρίσκουν τη δύναμη και το ψυχικό σθένος να κάνουν κάτι τόσο δύσκολο και σπουδαίο ταυτοχρόνως καθημερινά. Ειδικά στο δικό μου επάγγελμα που τα ωράρια δεν είναι ποτέ σίγουρα και σταθερά. Ωστόσο, φαίνεται πως συνδυάζονται. Με κούραση και αρκετές υποχωρήσεις, αλλά ναι. Γίνεται.
Δεν μπορώ να παραλείψω και να μη σε ρωτήσω, πώς είναι να βρίσκεσαι επί σκηνής στο πλευρό της σπουδαίας Μυρτώς Αλικάκη.
Η Μυρτώ ήταν δασκάλα μου στο Θέατρο Τέχνης για τρία χρόνια. Η δασκαλίτσα μας, όπως λέμε με τους φίλους μου. Ενθουσιάστηκα όταν έμαθα πως θα παίξουμε μαζί. Και κάθε μέρα αυτός ο ενθουσιασμός μεγαλώνει. Είναι απλόχερη στα συναισθήματά της και πολύ βοηθητική για όλους μας. Εκτός από φανταστική ηθοποιός και συμπαίκτρια είναι και τρομερά αστεία. Δεν σταματάμε να γελάμε και αυτό είναι μοναδικό. Είναι ο παραμυθάς του θιάσου με μοναδικές ιστορίες κάθε φορά.
Πώς θα περιέγραφες εσύ τη Linda;
Η Linda είναι μια γυναίκα που διδάχτηκε πως πρέπει να πληροί όλα τα πρότυπα ομορφιάς και να είναι άτρωτη στο απολύτως πατριαρχικό πλαίσιο που εργάζεται. Είναι αυτοδημιούργητη και εξαιρετικά περήφανη γι’ αυτό. Ενώ όλη της η καριέρα βασίζεται στην προώθηση της ομορφιάς των «καθημερινών» ανθρώπων, με τις ατέλειές τους, έρχεται αντιμέτωπη με αυτό, καθώς βιώνει ηλικιακό ρατσισμό και γίνεται αόρατη. Τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά. Είναι αλαζονική και αποζητά τον έλεγχο. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό της που την οδηγεί στην απόλυτη κατάρρευση, καθώς αποκαθηλώνεται και ως επαγγελματίας και ως σύζυγος αλλά και ως μητέρα. Προσπαθεί όλη της τη ζωή να θυσιάζει το εγώ της για το καλό της οικογένειάς της αλλά στο τέλος το μόνο που καταφέρνει είναι να την πληγώνει ανεπανόρθωτα. Θέλει να είναι σε όλα εκεί αλλά στην πραγματικότητα είναι απούσα.
Πώς νιώθεις όταν βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή, αντικρύζοντας όλα αυτά τα μάτια που βρίσκονται στραμμένα πάνω σου;
Χαρά. Χαρά και ανυπομονησία να τους πούμε την ιστορία μας και να καταφέρουμε να τους βάλουμε μέσα στο σπίτι μας και στην ατμόσφαιρά μας.
Η ομορφιά ανοίγει πόρτες; Αρκεί από μόνη της; Τι πιστεύεις;
«Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο» λέει ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι και μου αρέσει αυτή η ιδέα. Εννοώντας την ομορφιά της ψυχής και της αλήθειας. Σαφώς και η ομορφιά ανοίγει πόρτες αφού δίνει μια πρώτη θετική εντύπωση, όμως η ουσία βρίσκεται στον αξιακό κώδικα του ατόμου, στην αλληλεγγύη, στην προσωπικότητα και στην προσωπική ομορφιά.
Πώς βλέπεις όλη αυτή την προβολή μέσα από τα social media; Πολλοί καλλιτέχνες χτίζουν ακόμα και την καριέρα τους χρησιμοποιώντας τα.
Η χρήση των social media είναι είναι εργαλείο για την προώθηση της δουλειάς όχι μόνο των καλλιτεχνών αλλά και σχεδόν όλων των επαγγελμάτων. Διανύουμε την ψηφιακή εποχή του AI και της μόνιμης προβολής των προσωπικών στιγμών των ατόμων, που δε σου κρύβω πως με τρομάζει. Είναι πολύ περίεργο που όλοι μας έχουμε μπει σε μια διαδικασία σύγκρισης των ζωών μας και θέλησης να κοινοποιούμε την ευτυχία μας. Ωστόσο, αν οι πλατφόρμες χρησιμοποιούνται με τακτική προώθησης της δουλειάς του κάθε ατόμου, των δημιουργιών του και της μεταλαμπάδευσης γνώσεων, μπορεί να φανούν πολύ χρήσιμα. Θεωρώ πως δεν είναι αναγκαίο όλα τα άτομα να έχουν λογαριασμό στα κοινωνικά δίκτυα και με πληγώνει που πολλές εταιρίες και παραγωγοί επιλέγουν εργαζόμενους βάσει των ακολούθων τους σε αυτά και όχι βάσει των δυνατοτήτων τους. Στον δικό μας τομέα αυτό το φαινόμενο είναι πολύ σύνηθες πια. Αντιλαμβάνομαι πως η μεγαλύτερη δημοτικότητα μεταφράζεται σε μεγαλύτερα κέρδη, αλλά το καλλιτεχνικό όραμα δεν πρέπει να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.
Κλείνοντας, θέλεις να μας αποκαλύψεις κάτι από τα μελλοντικά σου σχέδια;
Εκτός από τη «Linda», παίζω σε μια παράσταση που λέγεται «Offelia» και είναι στο θέατρο «Σημείο». Θα συνεχίσουμε αυτή την παράσταση για λίγο ακόμα και του χρόνου θα ανεβάσουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα διασκευή ενός αγαπημένου μου έργου που δεν μπορώ να αποκαλύψω ακόμα. Ο στόχος μου είναι παίξω σε μια ταινία και να κάνω όμορφες δουλειές με ακόμη πιο όμορφους ανθρώπους.
INFO
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Γιώργος Χατζηνικολάου
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Σκηνικά, συνεργάτης σκηνοθεσίας: Γιώργος Χατζηνικολάου
Κοστούμια: Μαρία Αναματερού
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική & Sound design: Αντώνης Παπακωνσταντίνου
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας, Γιώργος Χατζηνικολάου
Βοηθοί σκηνοθέτιδος: Ελένη Μελιγκάρη, Βάλια Ιωαννίδου, Ελωρίς Αλπανίδου
Βοηθός ενδυματολόγου: Ελεωνόρα Κατσού
Σχεδιασμός οπτικής ταυτότητας: Ιωάννης Κ. Τσίγκας
Τρέιλερ παράστασης: Πάτροκλος Σκαφίδας
Social Media: Loox Media
Διεύθυνση Παραγωγής: Μαρία Αναματερού
Εκτέλεση παραγωγής: Μαρία Φιλοπούλου
Παραγωγή: Ομάδα Νάμα
Τοποθεσία: Θέατρο Επί Κολωνώ, Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94, Αθήνα Ημέρες – Ώρες Παραστάσεων: Πέμπτη, Παρασκευή στις 21:15, Σάββατο στις 18.15 & στις 21.15,
Κυριακή 18:15.
Διάρκεια: 120′
Τιμές εισιτηρίων: Πέμπτη έως Κυριακή: Α Ζώνη 25 € (Κανονικό), Β Ζώνη 22 € (Κανονικό), 18 € (Φοιτητικό, Ανέργων, +70, ΑΜΕΑ (67%) & συνοδός), Γ Ζώνη 18 € (Κανονικό)
* Για τα εισιτήρια ΑμεΑ είναι απαραίτητη η επικοινωνία με το ταμείο του θεάτρου
** Ισχύουν ειδικές τιμές για ομαδικές κρατήσεις
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Τηλέφωνο: 210 5138067
www.epikolono.gr
Ηλεκτρονική προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/linda-2os-xronos
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ
«Βραβευμένη για τις δράσεις μου στην επιχείρηση χωρίς καν να έχω βγάλει πανεπιστήμιο. Μητέρα δύο παιδιών. Με έναν υπέροχο σύζυγο. Που ξέρω να αλλάζω λάστιχο, που έχω δικό μου σπίτι, που όλοι θαυμάζουν τη μαγειρική μου και που μπορώ να φοράω το ίδιο νούμερο ρούχα όπως πριν από 15 χρόνια. Τα κατάφερα. Έφτασα πλέον στην κορυφή!».
Λόγια της Λίντα Γουάιλντ, μιας πετυχημένης γυναίκας, που πιστεύει ότι έχει κατακτήσει την κορυφή και ότι αυτή θα της ανήκει στο διηνεκές. Κι όμως, το έργο της Skinner δεν αποτελεί ένα success story. Πρόκειται για την ιστορία της εκκωφαντικής πτώσης μιας σύγχρονης τραγικής ηρωίδας.
Η Skinner με γραφή αιχμηρή, με σατιρικό βρετανικό χιούμορ και με μια πλοκή με χαρακτηριστικά θρίλερ, δεν εστιάζει μόνο στις δυσκολίες μιας γυναίκας να πετύχει και να επιβιώσει. Στις δυσκολίες δηλαδή που ορθώνουνο σεξισμός, τα ταμπού της ηλικίας, της ομορφιάς, της οικονομικής ανεξαρτησίας. Συνέθεσε ένα έργο που αφορά όλους όσοι προσπαθούν να ανταποκριθούν στις κοινωνικές επιταγές και να βρουν την «ευτυχία» μέσα σε μια αμείλικτη πραγματικότητα. Ένα σύμπαν όπου οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται σαν εξαρτήματα μιας απάνθρωπης παραγωγικής διαδικασίας και όπου θα αντικατασταθούν όταν αρχίσουν να «παλιώνουν». Είναι μια κραυγή αγωνίας για τους ανθρώπους που μεγαλώνοντας γίνονται αόρατοι, χάνουν τη δύναμη της φωνής τους και συνειδητοποιούν τον χαμένο χρόνο αλλά και τη ματαιότητα της διαδρομής τους.
