Μια «ήσυχη» δύναμη στην Αυτοδιοίκηση, ο δήμαρχος Γιώργος Θωμάκος ξεδιπλώνει στην «Α» ενδιαφέρουσες πτυχές της ζωής του και δεν κρύβει το κόστος να είναι κανείς πολιτικός.
Αθόρυβος, μεθοδικός, οξυδερκής, με λιτό προσωπικό και οικογενειακό βίο, πίστη στον Θεό, αλλά και με πλούσια πολιτική εμπειρία, μια «ήσυχη» δύναμη στην Αυτοδιοίκηση, ο δήμαρχος Κηφισιάς Γιώργος Θωμάκος, ανοίγει σήμερα την καρδιά του στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ. Η καρδιά του πρώτου πολίτη, η καρδιά ενός νέου ανθρώπου πρωτίστως, που κλήθηκε από τους συμπολίτες του να αναλάβει τα ηνία ενός απαιτητικού ως προς την ανθρωπογεωγραφία και την έκτασή του Δήμου, κάνοντας τη μεγάλη έκπληξη στις δημοτικές εκλογές του 2014, χτυπάει πάντα στους παλμούς της πόλης του. Από τα πρώτα μαθητικά χρόνια, τις νοσταλγικές εικόνες και την ανεμελιά των 80’s, τότε που άρχισε να αλλάζει εικόνα η Κηφισιά, την πολιτική και δημοτική δράση τριών δεκαετιών μετέπειτα, ο Γ. Θωμάκος, στα τα 49 χρόνια του σήμερα, ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον της Αυτοδιοίκησης, παρά τις δυσκολίες, τον ανηφορικό δρόμο και τα «πέτρινα» χρόνια που διάγει η χώρα μας.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Γιώργος Κανελλόπουλος
Αντίθετα με τις προβλέψεις της προεκλογικής περιόδου του 2014, σήμερα στην «πολιτική πλατεία» της Κηφισιάς χαρακτηρίζεται ακόμα και από αντιπάλους του ως δήμαρχος δεκαετίας. «Είναι πολύ νωρίς ακόμα και αυτά τα γνωρίζει μόνο ο Θεός. Εγώ εγκαίρως, φυσικά, θα ανακοινώσω την απόφασή μου για τη διεκδίκηση της επόμενης δημοτικής περιόδου», λέει ο Γιώργος Θωμάκος. Το «μικρόβιο» της πολιτικής μπαίνει στον άνθρωπο από πολύ νέος, του καθορίζει τη ζωή, έχει μεγάλο κόστος και μπορεί να προκαλέσει πολλές καθυστερήσεις στην επαγγελματική και οικογενειακή του εξέλιξη. «Σε μένα αυτό συνέβη και στους δυο τομείς», τονίζει χαρακτηριστικά ο δήμαρχος Κηφισιάς. Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, από εκείνα τα πρώτα χρόνια…
Οι δικές μου αναμνήσεις
«Δεν μπορώ να πω ότι πρόλαβα πάρα πολλά πράγματα από τη νοσταλγική Κηφισιά, την οποία θυμάμαι θαμπά και ανακαλώ με βάση διηγήσεις και αναγνώσματα. Τα πρώτα παιδικά χρόνια ζήσαμε με την οικογένειά μου εκτός Αττικής, εξαιτίας του ότι ο πατέρας μου, που είναι απόστρατος αξιωματικός της Αεροπορίας, είχε μεταθέσεις εκτός Αθηνών. Η Κηφισιά ήταν και τόπος αναψυχής ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα, αλλά άρχισε να αλλάζει αισθητά από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 με αποκορύφωμα την αχαλίνωτη αδειοδότηση καταστημάτων μέχρι και το 2010. Αν θέλουμε όμως να δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά, η Κηφισιά διατηρεί τα βασικά στοιχεία της ταυτότητάς της αναλλοίωτα. Έχει υποστεί κάποια φθορά, όπως όλες οι παλαιές πόλεις, όμως εξακολουθεί να είναι η κηπούπολη της Αττικής και για πολλούς, αν όχι η ομορφότερη, μια από τις ομορφότερες πόλεις της Ελλάδας.
Οι δικές μου εικόνες ως παιδί αφορούν περισσότερο σε ανοιχτούς χώρους και ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ, όπου περνούσα πάρα πολλές ώρες, το ποδήλατο στην Κάτω Κηφισιά και το Κεφαλάρι, τις βόλτες και τα παιχνίδια στο Δάσος Συγγρού, όπου ήμουν και μαθητής της Σχολής Αναβρύτων. Στα χρόνια του Λυκείου, όπου εκεί ξυπνούν πιο έντονα οι ανησυχίες, η διάθεση της κοπάνας, οι πρώτες πιο σοβαρές ερωτικές σχέσεις, η Κηφισιά πάντοτε έδινε ‘’καταφύγια’’ και στέκια, φανερά με τους συμμαθητές, κρυφά με τις φίλες μας. Το τρένο το χρησιμοποιούσαμε καθημερινά για τις μετακινήσεις μας, επειδή και οι παρέες από τη Σχολή Αναβρύτων ήταν από διαφορετικά προάστια. Η βόλτα από τον σταθμό του Ηλεκτρικού μέχρι το Κεφαλάρι, ήταν μια χαρακτηριστική έξοδος και είχε στοιχεία ρομαντισμού, όπως ακόμα έχει. Το πάρκο Κεφαλαρίου ήταν μια κλασική κατάληξη για ραντεβού συναισθηματικά στο λιγότερο φωτισμένο παγκάκι, που βρίσκεται ακόμα στη θέση του».
Μαζί στη ζωή, μαζί και στη δικηγορία
«Γνώρισα τη σύζυγό μου Γεωργία Παπαευθυμίου στο σχολείο στα Ανάβρυτα και σχεδόν όλα τα ραντεβού μας γίνονταν στην Κηφισιά. Μαζί στη ζωή, μαζί και στη δουλειά έπειτα. Δουλέψαμε ως δικηγόροι για μεγάλο διάστημα, αν και σπάνια χειριστήκαμε από κοινού υποθέσεις. Ποτέ δεν είχαμε σπουδαίο ελεύθερο χρόνο. Το ευχάριστο τουλάχιστον είναι ότι υπήρχε και υπάρχει πάντα αλληλοκατανόηση, λόγω ομοίων επαγγελματικών συνθηκών. Δεν ήμασταν ποτέ άνθρωποι της μεγάλης διασκέδασης. Οι έξοδοί μας ήταν μετρημένες, συγκρατημένες και πάντοτε λιτές. Με τη δημαρχία, όλη αυτή η εικόνα συρρικνώθηκε και εξαφανίστηκε, εκμηδενίστηκε ο ελεύθερος χρόνος, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα. Η επαφή με την οικογένεια, πλέον, έχει μειωθεί πάρα πολύ, ωστόσο, είναι ουσιαστική πιστεύω. Ειδικά η επαφή με τα παιδιά μου μπορεί να φτάνει ακόμα και σε ολίγα λεπτά την ημέρα, αλλά θέλω να βαυκαλίζομαι, ίσως και να έχω την ψευδαίσθηση, ότι είναι ουσιαστικά λεπτά».
Η πρώτη εκλογή το 1994
«Συνέπεσαν τα μαθητικά χρόνια του Λυκείου με την κομματική πόλωση Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, την οποία τα κόμματα είχαν φτάσει μέχρι και στα σχολεία. Παρά την υπερβολή αυτή, μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού της πατρίδας μας σήμερα, ξεκίνησε τη δραστηριότητά του τότε από τα σχολεία. Τα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους. Ο μαθητικός συνδικαλισμός δίνει τη θέση του στο φοιτητικό συνδικαλισμό, κατά τη διάρκεια των σπουδών στη Νομική Σχολή Αθηνών αλλά και σε μια έντονη για αρκετά χρόνια κομματική δραστηριότητα στο χώρο της ΟΝΝΕΔ και της Ν.Δ. με αρμοδιότητες και θέσεις τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο. Η εκλογή μου στον Δήμο Κηφισιάς ήρθε νωρίς το 1994, ήμουν 27 ετών, με υποψήφιο δήμαρχο που εξελέγη τότε, τον Κώστα Τασούλα. Είχα δοκιμάσει προηγουμένως σε μια αξέχαστη εμπειρία, το 1990 με τον συνδυασμό του αείμνηστου Βασίλη Γκατσόπουλου, όπου ήρθα έβδομος σε ψήφους, όμως, εκλέχθηκαν οι 6 πρώτοι, καθότι ηττήθηκε ο συνδυασμός. Θεωρήθηκε τότε πολύ μεγάλη έκπληξη το αποτέλεσμα αυτό, γιατί ήμουν ελάχιστα γνωστός στην Κηφισιά και το οποίο οφειλόταν αποκλειστικά σε ένα πολύ σκληρό και απάνθρωπο σύστημα πόρτα – πόρτα. Για μένα ισοδυναμούσε με εκλογή».
Η «στρατηγική» αποχώρηση το 2010 και το όνειρο για τη δημαρχία
«Ίσως ελάχιστοι συνάδελφοι που ασχολήθηκαν είτε ασχολούνται με την Αυτοδιοίκηση δεν σκέφτονται αυτήν την κατάληξη. Δεν το κρύβω ότι όπως ο νεαρός εύελπις σκέφτεται πότε και αν θα καταφέρει να ηγηθεί του Σώματος των Ενόπλων Δυνάμεων, το ίδιο ισχύει και για τη δική μου εκλογή στον Δήμο Κηφισιάς. Ασφαλώς και η οικειοθελής αποχώρησή μου από τα δημοτικά δρώμενα το 2010 ήταν στη στρατηγική που είχα συλλάβει για τη διεκδίκηση της δημαρχίας, αυστηρά και πάντοτε με έναν ανεξάρτητο και πολυσυλλεκτικό συνδυασμό. Αλλά μην εκπλαγείτε, ήταν και μια επιτακτική βιοποριστική ανάγκη, επειδή είχαμε αποκτήσει και παιδιά, να ασχοληθώ πιο εντατικά με το επάγγελμά μου, τη δικηγορία».
Το «θαύμα» των δημοτικών εκλογών του 2014
«Προετοιμαζόμουν συστηματικά και αθόρυβα αρκετά χρόνια πριν. ‘’Θαύμα’’ έγινε… όχι όμως κατά τη δεύτερη Κυριακή των δημοτικών εκλογών. ‘’Θαύμα’’ ήταν το επίτευγμα συγκρότησης ενός συνδυασμού με αυτούς τους όρους που συγκροτήθηκε, με ποιοτικούς ανθρώπους, με ελεύθερες προσωπικότητες, πολυσυλλεκτικός, μακριά από επιρροές, χωρίς κομματική και οικονομική στήριξη. Όλοι όσοι ακολούθησαν αυτό το κάλεσμα ανέλαβαν ρίσκα, γιατί συνειδητά ήξεραν -εκτός ίσως από ελάχιστα πρόσωπα που είχαν έντονο προαίσθημα και πίστη στην τελική νίκη- ότι ακολουθούσαν ένα συνδυασμό – αουτσάιντερ».
Η πίστη στον Θεό
«Φυσικά πιστεύω στον Θεό. Έχω πολύ δυνατή πίστη, η οποία ενισχύεται με το χρόνο. Δεν ήταν πάντοτε έτσι. Μπορώ να πω ότι με έχουν επηρεάσει οι επισκέψεις στο Άγιο Όρος που ξεκίνησαν το 2007. Είδα σημαντικά αποτελέσματα και στην επίτευξη στόχων και στην εσωτερική μου ηρεμία, όταν άρχισα και πάλι να εξομολογούμαι μετά από 25 χρόνια. Φυσικά δεν παριστάνω τον άγιο άνθρωπο, είμαι ένας άνθρωπος με ελαττώματα και ασφαλώς με βαραίνουν και εμένα αμαρτίες. Ωστόσο, έχω βάλει τον κανόνα ότι πρέπει να βελτιώνομαι».
Οι ώρες αγωνίας στα χέρια ένοπλων ληστών
«Για την υπόθεση αυτή δεν έχω μιλήσει δημόσια και το απέφυγα και την περίοδο εκείνη. Γνωρίζω ότι υπάρχουν και εκδοχές για άλλα κίνητρα, στις οποίες εγώ δεν προσχωρώ. Η άποψή μου είναι ότι ήταν μια ληστρική επίθεση και τίποτε άλλο, παρά το ότι οι δράστες είναι βέβαιο ότι απογοητεύτηκαν από τα ευρήματά τους, γι’ αυτό άλλωστε, παρέμειναν επί δυόμισι ώρες στο σπίτι μας, ψάχνοντας. Παρά την υποστελέχωση των Αστυνομικών Τμημάτων, θέλω να πω στους πολίτες ότι έχουμε μια καλή Αστυνομία, στην οποία θα πρέπει να έχουν εμπιστοσύνη ότι απαρτίζεται από άριστα άτομα με ήθος, αποφασιστικότητα, ηρωισμό, αυταπάρνηση, φιλότιμο, που υπερβάλλουν πολλές φορές τον εαυτό τους και με κάποιες επιτυχίες, αφού έχουν γίνει συλλήψεις και εκεί εξιχνιαστεί πλήθος διαρρήξεων και ληστειών».
Πολιτική και Αυτοδιοίκηση
«Πάντα τοποθετούσα τον εαυτό μου στο πολιτικό Κέντρο. Είναι γεγονός ότι η Ν.Δ. απορροφούσε σε μεγάλο ποσοστό όλα αυτά τα ρεύματα και τις τάσεις που ξεκινούν από το Κέντρο και φτάνουν στις παρυφές της άκρας Δεξιάς. Σήμερα έχω τελείως αδρανοποιηθεί κομματικά, όχι εξαιτίας της εκλογής μου ως δήμαρχος, αλλά από τις αρχές του 2000. Πάντοτε πιστεύω ότι στο κέντρο της πολιτικής θα πρέπει να είναι ο άνθρωπος και η κοινωνική δικαιοσύνη. Ασφαλώς απεχθάνομαι και μάχομαι την άκρα Δεξιά. Δυστυχώς, όμως, ο λαϊκισμός δεν προέρχεται μόνο από την Αριστερά, αλλά και η Δεξιά έχει εκπέμψει λαϊκισμό στη χώρα μας.
Ενδεχομένως και να βρισκόμαστε σε ένα προοίμιο σήμερα, η Αυτοδιοίκηση να αποκτήσει μεγαλύτερη δύναμη. Έχω προβλέψει, μάλιστα, ότι στο μέλλον θα εγκαταλειφθεί και ο ‘‘Καλλικράτης’’ και θα επιστρέψουμε στους πολλούς δήμους, όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Η ανάγκη μεταρρυθμίσεων και ενός νέου παραγωγικού μοντέλου ανάπτυξης, ίσως ενισχύσουν την Αυτοδιοίκηση. Δεν αποκλείω τα επόμενα χρόνια να δοθεί η δυνατότητα στους δήμους να εισπράττουν τοπικούς φόρους. Πολύ πιθανόν να δοθούν αρμοδιότητες και πόροι για την ανάπτυξη της τοπικής επιχειρηματικότητας. Ήδη κάποιες έννοιες, όπως είναι η δημοτική και κοινωνική οικονομία, οι κοινωνικές και συνεταιριστικές επιχειρήσεις, η υγιής συνεργασία με ΜΚΟ, έχουν αρχίσει να μπαίνουν πιο δυναμικά στη λειτουργία των δήμων και νομίζω πως ίσως αυτό να είναι το μελλοντικό τοπίο, δηλαδή, οι συνέργειες με τοπικούς φορείς. Είμαι μάλλον αισιόδοξος για την ενδυνάμωση του θεσμού».
«Παράτολμο πολιτικά ένας δήμαρχος να παίζει θέατρο»
«Ο πολιτισμός κάθε είδους, κάθε ρεύματος και τέχνης, έχει σφραγίσει τη ζωή μου και το οφείλω βασικά στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Κηφισιάς, όπου είχα συμπληρώσει 16 χρόνια συνεχούς παρουσίας. Όταν μου έγινε η πρόταση να ενταχτώ ως μέλος στο Λαϊκό Θέατρο Νέας Ερυθραίας το 2010, γέλασα και ταράχτηκα ταυτόχρονα. Διαισθητικά πορεύτηκα με αυτήν την επιλογή, νιώθοντας ότι θα καλύψει ένα μέρος των εσωτερικών μου αναγκών. Δεν δίστασα να παίξω θέατρο και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου του 2014, κάτι το οποίο μου είχε επισημανθεί από στενούς συνεργάτες και συγγενείς ότι θα ήταν καταστροφικό. Δεν διστάζω να πω σήμερα ότι βοήθησε στο τελικό αποτέλεσμα. Αλλά εξακολουθεί να είναι παράτολμο πολιτικά ένας δήμαρχος να παίζει θέατρο. Είναι και φέτος αριστοφανική η επιλογή του σκηνοθέτη Μ. Μαραγκού με τη ‘‘Λυσιστράτη’’, αλλά προσέξαμε να είναι πολύ διακριτική η συμμετοχή μου, σε αντίθεση με πέρυσι που είχα το ρόλο του δασκάλου στο «Παραμύθι χωρίς όνομα». Είναι ένα σύντομο πέρασμα στο τέλος του έργου, στο ρόλο ενός Λακεδαίμονα Σπαρτιάτη στρατιώτη, στην προσπάθεια επίτευξης ειρήνης Αθήνας – Σπάρτης, με σκοπό να ξανακερδίσουν τις γυναίκες τους και να έχουν πάλι έρωτα».
