Πού είναι το κόκκινο ξενοδοχείο, ξέρετε; Είσαι ξυπόλητη, τα μαλλιά σου ακουμπούν στους ώμους, δεν έχεις κοτσίδες, κατεβαίνεις τις σκάλες βαστώντας την κουπαστή. Πίσω από τον πάγκο της ρεσεψιόν δεν υπάρχει κανείς. Έχεις φτάσει στο τελευταίο σκαλί και κοντοστέκεσαι.
Το ένα σου πόδι έχει πατήσει στο μάρμαρο, είναι παγωμένο, κοιτάς γύρω σου. Δεν θες να ξανανέβεις, πηγαίνεις σε μία από τις κόκκινες πολυθρόνες και κάθεσαι, τα πόδια σου δε φτάνουν ως κάτω. Είσαι πολύ μικρή ακόμα.
Εικόνες από άλλες πραγματικότητες, σε άλλες διαστάσεις. Πρόκειται για ένα ταξίδι ανάποδο. Μια απόπειρα καταβύθισης στους μαιάνδρους της αθώς και ανύποπτης παιδικής ηλικίας. Χωρίς κανένα χάρτη που να μπορεί να σε βοηθήσει.
Η Μαρία Ευσταθιάδη με εξαιρετική αφηγηματικότητα και με γλώσσα γλαφυρή συνθέτει την περιπλάνηση της πρωταγωνίστριας σε ένα ναρκοπέδιο όπου ακόμα και τα υπόλοιπα πρόσωπα της μυθοπλασίας δυσκολεύονται.
(Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2008, σελ: 178).
Νίκη Γεωργαντά
