O "Φάουστ" του Γκαίτε στον Πολυχώρο Πολιτισμού Διέλευσις

Γράφει ο Χρήστος Φωτιάδης

Μέσα στο πολύ αρνητικό κλίμα που επικρατεί στις ζωές μας το τελευταίο διάστημα, η Τέχνη αποτελεί μια διέξοδο. Η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο θέατρο Διέλευσις ήταν ιδανική για να ξεχαστούμε λίγο.

Τρεις ολόκληρες ώρες, που ούτε καταλάβαμε πώς πέρασαν, χάρη στην άρτια σκηνοθεσία της Χρυσάνθης Κορνηλίου, με την οποία είχαμε την ευκαιρία να κουβεντιάσουμε στο τέλος της παράστασης, αλλά και την υπέροχη ερμηνεία των έξι ηθοποιών της. Πρόκειται για μια διασκευή του γνωστού έργου του Γκαίτε, εμπνευσμένο από τον «Δόκτωρ Φάουστους» του Κρίστοφερ Μάρλοου.

Πρόκειται για ένα αφήγημα που διηγείται την τραγική ιστορία ενός σοφού μάγου, ο οποίος κλείνοντας συμφωνία με τον Μεφιστοφελή (διάβολο), προσπαθεί να εξαγοράσει με την ψυχή του, όλες τις ανθρώπινες επιθυμίες που του υπόσχονται ευτυχία.

Όπως μας είπε η αγαπητή κ. Κορνηλίου, ο Φάουστ, έργο ζωής του Γκαίτε, με σαφή αυτοβιογραφικά στοιχεία, δείχνει με αλληγορικό και όχι μόνο τρόπο την τραγική διελκυστίνδα του ανθρώπου καθώς διασχίζει το επισφαλές πεδίο του βίου του. Από τη μια πλευρά η πνευματική του καταγωγή που απαιτεί την υπέρβαση και από την άλλη τα εσωτερικά και εξωτερικά του εμπόδια που του κλείνουν τον δρόμο, καθιστώντας αβέβαιο τον βηματισμό του προς τον υπέρτατο σκοπό που η ύπαρξή του επιτάσσει. Το μεγαλύτερο όπλο του, την πίστη, την σκιάζει η αμφιβολία που μαζί με τις δυσκολίες της γήινης διαδρομής του γίνονται το αργό δηλητήριο που τον καθιστά αδύναμο και ευάλωτο ψυχικά και πνευματικά. Τελικά θα σωθεί σαν ύπαρξη ή όχι; Θα βγει νικητής από τα αδιέξοδα ή θα υποκύψει;

Αυτή η πάλη των αντίρροπων δυνάμεων αποτελεί το βασικό θέμα –κορμό αυτού του αριστουργήματος της παγκόσμιας δραματουργίας. Πάλη που τον καθιστά υπεύθυνο για το αποτέλεσμα που θα προκύψει. Το έργο υπογραμμίζει την επικινδυνότητα που ενυπάρχει στο περιπετειώδες ταξίδι της ζωής. Και με τον προειδοποιητικό του χαρακτήρα δημιουργεί τον έλεο και τον φόβο, στοιχεία της γνήσιας τραγωδίας. Το δράμα είναι χτισμένο έτσι ώστε να ωθεί τον θεατή όχι σε εύκολες λύσεις και απαντήσεις, αλλά στην καρδιά του προβλήματος, αναγκάζοντάς τον να σκεφτεί όλα τα δεδομένα, να βιώσει, να αισθανθεί και να διαισθανθεί όλες τις παραμέτρους των πιθανών αποτελεσμάτων, έτσι ώστε να αφυπνισθεί από την οξύτητα των ερωτημάτων. Και αυτό είναι που καθιστά το έργο όχι ένα εύπεπτο θέαμα, αλλά ένα κίνητρο που δίνει στον καθένα την σκυτάλη του πρωταγωνιστικού ρόλου στη ζωή και στη χάραξη του ατομικού του πεπρωμένου.