Ο θεσμός των Γενικών Εξετάσεων, παραμένει ένας ιδιαίτερα σοβαρός θεσμός, ιδιαίτερα κρίσιμος για τα παιδιά και τους γονείς, που επηρεάζει σε πρακτικό και συναισθηματικό επίπεδο τη ζωή τους.
Της Σεβαστής Φακίρη, ψυχολόγου
Κατά τη διάρκεια της εφηβείας, ο γονέας εν όψει των πανελλήνιων εξετάσεων, συνηθίζει να αντιμετωπίζει το παιδί του μόνο ως μαθητή και ως μελλοντικό σπουδαστή. Το παιδί, μετατρέπεται σε παιδί-μαθητής. Οι γονείς, συχνά, συγκρίνουν τις σχολικές επιδόσεις του παιδιού τους με αυτές των συμμαθητών του και αξιολογούν την συμπεριφορά του, σε αυτό το πλαίσιο.
Ένα παιδί, λοιπόν, γίνεται αυτομάτως «κακό» παιδί, αν φέρει χαμηλούς βαθμούς και «καλό» παιδί, αν φέρει υψηλούς βαθμούς. Η περίοδος της προετοιμασίας, σημαίνει για τους περισσότερους γονείς, πλήρη αφοσίωση στα μαθήματα και απουσία κοινωνικής ζωής και η επιτυχία συνδέεται, με την ευκαιρία του κάθε παιδιού, να ευτυχίσει στη ζωή του σε όλους του τομείς.
Η σημαντικότητα των γνώσεων και της μόρφωσης που πρέπει να λαμβάνει ένας άνθρωπος είναι αδιαμφισβήτητη. Θα ήταν καλό, να κοιτάξουμε τις ανάγκες των παιδιών μας και να τις διαχωρίσουμε από τις δικές μας. Σημαντικό είναι, ο κάθε γονέας να λαμβάνει υπόψη του τις δυνατότητες του παιδιού και να αναρωτηθεί αν, η εισαγωγή σε μια σχολή αποτελεί την καλύτερη λύση γι αυτό.
Πρέπει να αντιμετωπίζουμε το παιδί μας προσγειωμένα και όχι ως παιδί «θαύμα». Καλούμαστε να μάθουμε να «ακούμε» τα παιδιά μας για το τι αυτά επιθυμούν και ονειρεύονται για το μέλλον τους και -αν είναι μπερδεμένα- να προσπαθήσουμε να τα συμβουλεύσουμε, αποφεύγοντας να επιβάλλουμε τις απόψεις μας. Το παιδί πρέπει να πάρει τις δικές του αποφάσεις για τη ζωή του και να έχει την ευθύνη του απέναντι σε αυτήν.
Σημαντικό είναι να τους δώσουμε την αίσθηση της ασφάλειας, με τη σταθερή μας παρουσία στη ζωή τους, είτε τα καταφέρουν είτε όχι. Ως γονείς, θα πρέπει να προετοιμάσουμε τους εαυτούς μας απέναντι σε μια πιθανή αποτυχία. Το να μπορείς να αποτύχεις αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου. Τα παιδιά χρειάζονται δυνατούς συμμάχους που θα τους στηρίζουν, για να νιώθουν και αυτά δυνατά και ικανά. Η προσπάθεια, επίσης, χρειάζεται συνεχή επιβράβευση.
Σε αυτήν τη διαδρομή, πρέπει να είμαστε δίπλα τους, με έναν τρόπο διακριτικό, αφήνοντας χώρο να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, επιτρέποντάς τους και να διασκεδάζουν, με σκοπό να διατηρήσουν την ισορροπία τους, σε όλα τα κομμάτια της ζωής τους.
Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να μπούμε στη θέση τους. Όλοι υπήρξαμε παιδιά των γονιών μας….και πάντα θα τους αναζητάμε στην αποτυχία και την επιτυχία!
