Γράφει ο Μιχάλης Κ. Δερμιτζάκης Δικηγόρος ε.τ.
Oι Έλληνες, στη μακραίωνη πορεία τους, έχουν γράψει λαμπρές σελίδες δόξας με τον ηρωισμό, την τόλμη, την αυτοθυσία και την ασίγαστη αγάπη τους προς την Πατρίδα. Το μαρτυρούν οι επιτυχίες των στρατευμένων παιδιών της στα πεδία των μαχών, κάθε φορά που αμύνονται των πάτριων εδαφών Το μαρτυρούν ξένοι ηγέτες και ηγεσίες λαών. Ο Winston Churchill, που εξέφρασε τον θαυμασμό του για την πολεμική ανδρεία των Ελλήνων. Ο ίδιος ο Χίτλερ. Οι Η.Π.Α. από το 1966. Η εφημερίδα “Χρόνος” τής Ιαπωνίας. Ο ραδιοφωνικός σταθμός τής Μόσχας τον Μάιο του 1942. Και είναι ύψιστη τιμή για την Ελλάδα και τους Έλληνες να αναγνωρίζονται παγκόσμια οι επιτυχίες μας στα πεδία των μαχών σε καιρό πολέμου.
Αυτές τις μέρες, όμως, η Πατρίδα, οι Ένοπλες Δυνάμεις, η Πολεμική μας Αεροπορία και όλοι οι Έλληνες θρηνούμε την απώλεια δυο επίλεκτων αεροπόρων μας. Του σμηναγού Ευστάθιου Τσιτλακίδη και του υποσμηναγού Μάριου Μιχαήλ Τουρούτσικα, που έχασαν τη ζωή τους την ώρα τού καθήκοντος, κατά τη διάρκεια εκπαίδευσης υπό συνθήκες πολέμου. Συνθήκες, δηλαδή, που αγγίζουν τα όριά τους, όπως εξηγούν έμπειροι πιλότοι. Όλοι ανεξαίρετα οι στρατιωτικοί μας των Όπλων και Σωμάτων, οι Λιμενικοί παντός βαθμού, οι Φύλακες των συνόρων και όλοι γενικά οι ένστολοι έχουν οδηγό τους το καθήκον. Και πάνω απ’ όλα, και από τη ζωή τους, βάζουν την Πατρίδα. Είναι, όμως, βαρύς ο φόρος αίματος από τα δυστυχήματα που έχουν πλήξει μέχρι σήμερα την Πολεμική μας Αεροπορία, την Αεροπορία Στρατού και του Πολεμικού μας Ναυτικού. Από το 1990 έχουν χάσει τη ζωή τους 162 ένστολοι την ώρα τού καθήκοντος και ισάριθμες οικογένειες ντύθηκαν στο πένθος. Υποκλινόμαστε με σεβασμό οι Έλληνες στη μνήμη των δύο ηρωικών πιλότων μας της τελευταίας τραγωδίας και στη μνήμη ΌΛΩΝ των κατά καιρούς απολεσθέντων ένστολων σε ξηρά, θάλασσα και αέρα την ώρα τού καθήκοντος. Γιατί σ’ αυτούς προσήκει η θουκυδίδεια ρήση “ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος”. Και ευχόμαστε να είναι οι δύο αυτοί ήρωες των αιθέρων μας οι τελευταίες απώλειες που θρηνούμε η Ελλάδα και οι Ένοπλες Δυνάμεις μας. Η Ελληνική Πολιτεία, άριστα πράττουσα, τους τίμησε, προάγοντάς τους μετά θάνατον στον ανώτατο βαθμό τού Αντιπτέραρχου.
Η Κυβέρνηση, με τη σειρά της, η σημερινή, η επόμενη και όλο το πολιτικό μας σύστημα ομόθυμα, γιατί το θέμα είναι εθνικό, οφείλει να τους ανταμείψει. Όχι μόνο ηθικά, όπως ήδη έχει πράξει, αλλά και υλικά. Με μισθούς αντάξιους των υπηρεσιών, που, με καθημερινό κίνδυνο της ζωής τους, μας προσφέρουν για την προστασία και την ασφάλεια, για τη σιγουριά και την ηρεμία που εξασφαλίζουν μέρα και νύχτα στην Πατρίδα. Γιατί έχουν και οι ένστολοι τις δικές τους ανάγκες αλλά και τις ίδιες, αν όχι μεγαλύτερες, υποχρεώσεις των λοιπών συμπολιτών τους. Ανάγκες, τις οποίες πρόσφατα ανέδειξε η συνδικαλιστική τους ηγεσία. Ευκταίο θα ήταν να αντιμετωπιστούν από την Πολιτεία μέσα σε πνεύμα εθνικής ενότητας. Μην παραμένουμε σφιχτοί και φειδωλοί στην ικανοποίηση δίκαιων αιτημάτων των ενστόλων μας, όταν σε όλη τη διάρκεια της θητείας τους υποβάλλονται σε ηρωικές θυσίες και φυλάττουν Θερμοπύλες χάριν τής Πατρίδας.
Το ιερό αυτό και επιβεβλημένο χρέος τής Πολιτείας απέναντί τους ως ένδειξη τιμής κι ευγνωμοσύνης για τις θυσίες και το έργο που προσφέρουν έχει βαθιές τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Ο Θουκυδίδης, Αθηναίος στρατηγός και ιστορικός (470 – 400; π.Χ.), στην περίφημη δημηγορία του, τον “Περικλέους Επιτάφιο”, που αναδεικνύει τον πολιτισμό και το υπέρλαμπρο μεγαλείο τού “κλεινού άστεως” των Αθηνών, στο Κεφ. Β’ 46 ιστορεί πως: όταν ο Περικλής κυβερνούσε την Αθήνα, “η πόλη ανέτρεφε τα παιδιά των νεκρών τού πολέμου ως τη συμπλήρωση των 18 τους χρόνων. Τότε, ως τελευταία τιμητική προσφορά, κατά την τέλεση των δραματικών αγώνων στα Μεγάλα Διονύσια, μπροστά σε όλο το συντεταγμένο πλήθος, τους χάριζε από μια πανοπλία οπλίτη”. Αυτή ήταν η ιδιοτυπία τού Αρχαίου Αθηναϊκού, του Ελληνικού, Πολιτισμού. Αυτά λοιπόν τα αυτονόητα, που λάμβαναν χώρα στην Αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία είναι εξίσου αυτονόητο πως θα πρέπει να παρέχονται σήμερα ΟΜΌΘΥΜΑ και αγόγγυστα από τους ηγέτες των δημοκρατικών λαών.
