Γράφει η Δήμητρα Κρεκούκια: Επίτιμη πρόεδρος του Συλλόγου «Η Κασταλία»
«Κατά την ώρα του Δημότη», στο Δημοτικό Συμβούλιο της 12ης Φεβρουαρίου, στα πλαίσια μιας συζήτησης για την κοπή δένδρων και την προστασία του πρασίνου, ο αντιδήμαρχος κ.Τσιπουράκης, μιλώντας για τα δένδρα που πέσανε, όπως είπε, μέσα στο οικόπεδο Παναγόπουλου, αναφέρθηκε επανειλημμένα στο όνομά μου. Συγκεκριμένα είπε τα ακόλουθα: «Γινόταν κάποιος αγώνας από την κ. Κρεκούκια, για να μην κοπούν τα δένδρα… Το ενδιαφέρον κάποιων ήταν να μη γίνει ο Βασιλόπουλος, γιατί τον χρησιμοποιούσανε (τον χώρο) για πάρκιν. Μία εκ των κυριών που τον χρησιμοποιούσανε για πάρκιν ήταν και η κ. Κρεκούκια, που ήταν και πρόεδρος (της προστασίας 😉 ενός συλλόγου για το Κέντρο, η οποία παρκάριζε το αυτοκίνητό της κάτω από τα δένδρα για σκιά. Έγινε μια θεομηνία, πέσανε τα δένδρα και καταστρέψανε το αυτοκίνητο της κ. Κρεκούκια και έχασε τη σκιά…Θυμάται κανείς κάτι αντίθετο;» ρώτησε στο τέλος.
Θεώρησα πως όφειλα να «φρεσκάρω» η ίδια τη μνήμη του κυρίου Τσιπουράκη. Ζήτησα, λοιπόν, να μιλήσω, στις αρχές Μαρτίου, κατά την «Ώρα του Δημότη» (που δυστυχώς όμως δεν πραγματοποιήθηκε, λόγω κορωνοϊού), για να πω τα ακόλουθα:
«Στις 20 Μαίου του 2008, το Δημοτικό Συμβούλιο Αμαρουσίου, αποδεχόμενο το καθολικό αίτημα, που υπέγραψαν 10 σύλλογοι και φορείς (συγκεκριμένα ο «Περιβαλλοντικός Σύλλογος Κέντρου Αμαρουσίου Η ΚΑΣΤΑΛΙΑ», ο «Εξωραϊστικός Σύλλογος Ανατολικού Αμαρουσίου», ο Εξωραϊστικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Σωρού και Λάκκας Κόττου «Άγιος Ελευθέριος, ο «Σύλλογος Κατοίκων Πολυδρόσου», ο Σύλλογος «Φίλοι του Δάσους Συγγρού», η «Πανελλήνια Ένωση Κεραμιστών και Αγγειοπλαστών», ο «Σύλλογος Αμαρυσία Εστία», ο «Σύλλογος Παρέμβαση Πολιτών Αμαρουσίου», ο «Σύλλογος των Υπαλλήλων του Τοπικού Υποκαταστήματος ΙΚΑ ΕΤΑΜ Αμαρουσίου» και «ο σύλλογος των Ιατρών του ΙΚΑ ΕΤΑΜ Αμαρουσίου») και 600 περίπου κάτοικοι από διάφορες περιοχές του Αμαρουσίου (έχω εδώ,στη διάθεση του Δημοτικού Συμβουλίου,αντίγραφα και των σφραγίδων των συλλόγων και όλων των υπογραφών), με εισήγηση του ίδιου του τότε δημάρχου κ.Γεωργίου Πατούλη, αποφάσισε ομόφωνα να μην παραδοθεί ο χώρος (το οικόπεδο Παναγόπουλου δηλαδή) στην εταιρεία Ektasis Development για δημιουργία υπεραγοράς αλλά να απαλλοτριωθεί από το Δήμο, προκειμένου να δημιουργηθεί επίγειος χώρος κοινόχρηστου πρασίνου και πιθανόν υπόγειος χώρος στάθμευσης. Πρόκειται για την ομόφωνη απόφαση 233/2008. Δεν πρόκειται λοιπόν για «κάποιον αγώνα, συγκεκριμένα από την κ. Κρεκούκια», αλλά για αγώνα καθολικό, ολόκληρης της πόλης του Αμαρουσίου.
Για ποιους λόγους, τώρα, ξεκίνησε από τις αρχές του 2008 ένας τέτοιος, καθολικός αγώνας που κράτησε, όπως προείπα, τέσσερα χρόνια ; Όχι βέβαια για να παρκάρω εγώ το αυτοκίνητό μου στη σκιά, αλλά για πολλούς, σοβαρούς λόγους, που αναφέρονται και σ’αυτό το έγγραφο, την «Υποβολή Αίτησης Συλλόγων του Αμαρουσίου για το οικόπεδο το γνωστό ως πρώην Παναγοπούλου» (Αυτή τη φορά έχουν προστεθεί, στους προηγούμενους, και άλλοι σύλλογοι: Η ένωση Κρητών Αμαρουσίου «Ο Κρηταγενής Ζευς», ο «Εξωραϊστικός – Πολιτιστικός Σύλλογος «Τα Ανάβρυτα», ο Σύλλογος «Πνοή», ο «Εκπολιτιστικός Σύλλογος «Δωδώνης» Αμαρουσίου», « Ο Εξωραϊστικός Πολιτιστικός Σύλλογος Αγ. Κωνσταντίνου), που ζητούσαν, μεταξύ άλλων, από το Δήμο Αμαρουσίου, δέκα μέρες, σημειωτέον, πριν κοπούν τα πεύκα, να σταματήσει εντελώς τις διαπραγματεύσεις με υποψήφιους αγοραστές του χώρου (το έγγραφο έχει Αριθ. Πρωτοκόλλου: 094134 και ημερομηνία 16/12/2011. Είναι κι αυτό στη διάθεση του Δημοτικού Συμβουλίου).
Οι κυριότεροι, από τους λόγους που αναφέρονται στο έγγραφο, ήταν δύο, κατά τη γνώμη μου: Γιατί ο χώρος αυτός (1880 τ.μ. – Χατζηαντωνίου και Δημ. Ράλλη γωνία ), με το οξυγόνο, κυρίως, των τριών υπεραιωνόβιων, υγιέστατων πεύκων του, ήταν ανέκαθεν μια «ανάσα» για μια περιοχή «πνιγμένη» στη ρύπανση και με δραματική έλλειψη υψηλού πρασίνου (η ευρύτερη περιοχή του Κέντρου του Αμαρουσίου θα έπρεπε να έχει τουλάχιστον 50 στρέμματα πρασίνου ακόμα) και γιατί η περαιτέρω επιβάρυνση, με μια υπεραγορά, ενός ήδη βαρύτατα φορτωμένου δρόμου (της Χατζηαντωνίου), που δεχόταν (και δέχεται) όχι την τοπική μόνο αλλά και όλη τη διαμπερή κυκλοφορία, θα ακινητοποιούσε κυκλοφοριακά ολόκληρο το Μαρούσι (πράγμα που ήδη συμβαίνει βέβαια, τουλάχιστον τις περισσότερες ώρες).
Κι ας έρθουμε τώρα στο πώς και γιατί «πέσανε τα πεύκα και καταστρέψανε το αυτοκίνητο της κ. Κρεκούκια» και κυρίως στο πώς και γιατί βρέθηκε εκεί το συγκεκριμένο αυτοκίνητο.
Από την πρώτη στιγμή που πάρθηκε, λοιπόν, η ιστορική, όπως χαρακτηρίστηκε τότε, ομόφωνη απόφαση 233, άρχισαν οι κωλυσιεργίες. Ώσπου, στις 10 Φεβρουαρίου του 2009, μια νέα, «κατά πλειοψηφίαν» αυτή τη φορά, απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου ακύρωσε την ομόφωνη του 2008 και απέδωσε το χώρο στην εταιρεία για τη δημιουργία υπεραγοράς. Από τότε, τρία ολόκληρα χρόνια, αγωνιστήκαμε, με κάθε μέσον (και με προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας),για να σωθεί ο χώρος. Στο μεταξύ πτώχευσε Η Εktasis.
Το καλοκαίρι, όμως, εμφανίστηκε μια άλλη εταιρία, η Ten Brinke ΕΠΕ», να αγοράσει το χώρο και να κτίσει αυτή το σούπερ μάρκετ που δεν έκτισε η Ektasis. Για να αγοράσει όμως το χώρο η νέα εταιρεία, τα δένδρα, από ό,τι μάθαμε, έπρεπε να κοπούν το συντομότερο. Κόπηκαν λοιπόν τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων. Τα δύο κόπηκαν τα ξημερώματα. Το τρίτο πεύκο, η Πολεοδομία και η Αστυνομία, που ειδοποιήθηκαν στο μεταξύ, απαγόρευσαν να κοπεί, γιατί θα καταπλάκωνε ένα ΙΧ, που ήταν αφημένο εκεί, από το απόγευμα της 24ης Δεκεμβρίου (Πρόκειται βέβαια για το δικό μου αυτοκίνητο). Παρά την απαγόρευση όμως αυτή, μόλις σκοτείνιασε, κόψανε και το τρίτο πεύκο (Υπάρχουν στη διάθεση του Δημοτικού Συμβουλίου φωτογραφίες που δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία πως πρόκειται για κοπή).
Και η εταιρεία, όπως μας πληροφόρησε η Αστυνομία, δέχτηκε ότι με δική της εντολή κόπηκαν τα δύο πρώτα πεύκα αλλά για την κοπή του τρίτου πεύκου, που καταπλάκωσε το αυτοκίνητό μου, έκανε αρχικά μήνυση κατ’ αγνώστων. Προφανώς, για να αποφύγει την αποζημίωση. Μόνο που τελικά το αυτοκίνητό μου το επισκεύασε η εταιρεία, σε ένα δικό της συνεργείο, κοντά στην έδρα της. (Δήλωσα, βλέπετε, πως οικονομικά πάρε-δώσε δεν ήθελα με την εταιρεία). Πράγμα που σημαίνει βέβαια πως αποδέχθηκε και για το τρίτο πεύκο την ευθύνη. Αυτά περί θεομηνίας, κύριε Τσιπουράκη, κι αυτά περί σκιάς. Γιατί δεν θα άφηνα, βέβαια, για σκιά, το αυτοκίνητό μου, εκεί, μες στο καταχείμωνο. Το άφησα, μήπως και σώσω τα πεύκα. Γιατί είχαμε πληροφορίες πως θα κόβονταν τις μέρες των Χριστουγέννων. Το «θυσίασα», δηλαδή, το αυτοκίνητό μου, κύριε Τσιπουράκη, δεν το άφησα για σκιά.
Δεν είχατε κανένα δικαίωμα, κύριε Τσιπουράκη, να παραποιήσετε έτσι τα γεγονότα και να παρουσιάσετε εμένα έτσι όπως με παρουσιάσατε! Γιατί έχω μια ιστορία σ’αυτήν την πόλη, για την οποία είμαι – και δικαιούμαι να είμαι – περήφανη. Πρώτα- πρώτα, ως εκπαιδευτικός, από το 1981 που μετατέθηκα στο 2ο Λύκειο Αμαρουσίου, ως το 2004, που συνταξιοδοτήθηκα. Και έπειτα γιατί ίδρυσα ένα σύλλογο (αυτόν τον «κάποιο» σύλλογο για το Κέντρο, που αναφέρατε), τον Περιβαλλοντικό Σύλλογο Κέντρου Αμαρουσίου Η ΚΑΣΤΑΛΙΑ, που σεβάστηκε – και σέβεται- τις αρχές του και πρωτοστάτησε σε πολλούς αγώνες για το περιβάλλον. Κι όχι βέβαια μόνο για «του Παναγόπουλου».
Αν δεν φορτώθηκε το Κέντρο του Αμαρουσίου με μια ακόμα υπεραγορά, το οφείλει σ’αυτό το Σύλλογο. Όπως και το ότι υπάρχει, ακόμα τουλάχιστον, η πλατεία Γαρδέλη. (Χρειάστηκε να καταφύγουμε στα κανάλια, το 2009, για να τη σώσουμε). Πόσες ημερίδες έχουμε οργανώσει κατά καιρούς! Πόσο αγώνα έχουμε κάνει για την ανανέωση του στόλου της δημοτικής συγκοινωνίας! Και για τόσα άλλα! Και για όλες τις πλατείες μας! Τα δένδρα βέβαια της πλατείας Αγίας Λαύρας δεν καταφέραμε να τα σώσουμε, παρότι αγωνιστήκαμε, από το Φεβρουάριο του 2010 συγκεκριμένα, να εξαιρεθεί από τη «βιοκλιματική» λεγόμενη ανάπλαση και μας το είχαν υποσχεθεί. (Στη διάθεσή σας και το κείμενο, με τις υπογραφές που συγκεντρώναμε τότε, καθώς και το έγγραφο με τα αιτήματά μας, που υποβάλαμε στο Δήμο στις 28-2-2013(Αρ. Πρωτ: 139) και το έγγραφο με τα αιτήματά μας προς τον τότε Περιφερειάρχη κ. Σγουρό, (Αρ Πρωτ: 143/ 22-04-2013), που συνυπέγραψαν, σημειωτέον, άλλοι οκτώ σύλλογοι της πόλης μας (Πνοή, Κρηταγενής Ζευς, Αν. Αμαρουσίου, Αναβρύτων, «Παρέμβαση», «Άγιος Κων/ος», Πολυδρόσου, Φίλοι Δάσους Συγγρού) και στο οποίο θα βρείτε και τα πραγματικά αίτια της καταστροφής που έγινε στην πλατεία.
Το πιο διαφωτιστικό όμως κείμενο είναι αυτό που δημοσιεύθηκε στον τοπικό τύπο τον Οκτώβριο του 2013 και που υπογράφει ο Θέμης ο Αδαμόπουλος, Ο δασολόγος, τότε, του Συλλόγου μας, που αγωνίστηκε, όσο κανείς, για αυτήν την πλατεία, που με διαδέχτηκε αργότερα στην προεδρία του Συλλόγου και που «έφυγε», απρόσμενα εντελώς, από κοντά μας, λίγο πριν τα φετινά Χριστούγεννα. Δίνοντας ζωή, με τη δωρεά των οργάνων του, σε άλλους ανθρώπους… «Τέτοιους βγάζει ο Σύλλογός μας», θα έλεγα κι εγώ, παραφράζοντας το γνωστό στίχο του Καβάφη.
