Γράφει ο Γιάννης Μπεθάνης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 13/06/2026
Tο Ελληνικό Δημόσιο μοιάζει, όπως διαρκώς αποδεικνύεται, με ένα ανοιχτό μεγάλο βάζο με μέλι που όποιος έχει την «όρεξη» μπορεί να βουτήξει το δάχτυλό του και να το γευτεί. Θα πει κανείς, «ναι αλλά στα πραγματικά βάζα με μέλι υπάρχει και καπάκι». Σωστά. Μόνο που το καπάκι είναι αεροστεγές και ερμητικά κλειστό μόνο στην αρχή. Άπαξ και το ανοίξει κανείς, μετά μπορεί να το ανοιγοκλείνει όποτε θέλει…
Σαν να μην έφτανε λοιπόν το βάζο με ετικέτα… «ΟΠΕΚΕΠΕ», έχουμε σήμερα και το βάζο με ετικέτα «ΥΔΟΜ».
Για να φύγουμε όμως από το «μέλι» (διότι αν δεν προσέξεις κολλάει κιόλας και άντε να το ξεπλύνεις μετά), να το σοβαρέψουμε λίγο: Και στα δύο αυτά κυκλώματα η «μανιέρα» είναι περίπου ίδια. Κομβικές θέσεις στις αρμόδιες Δημόσιες Yπηρεσίες ή φορείς, γνωριμίες, κοινή κομματική/κυβερνητική προέλευση και ενασχόληση, οικογενειακές ή ευρύτερες συγγενικές σχέσεις εμπλεκομένων, κωδικές λέξεις που παραπέμπουν σε μαφία, φάκελοι για εξυπηρετήσεις και διευκολύνσεις να αλλάζουν χέρια κ.λπ.
Και κυρίως; Όλοι να γνωρίζουν ή να έχουν αποχρώσες ενδείξεις για το τι συμβαίνει σε βάθος χρόνου, αλλά όταν «σκάσει» η «βόμβα» είτε να δηλώνουν ξαφνιασμένοι είτε ότι «κάτι είχα ψυλλιαστεί εγώ».
Στην περίπτωση των Υπηρεσιών Δόμησης, μέχρι στιγμής το «τσουνάμι» δεν πήρε μόνο μια γενική γραμματέα Δήμου και καμιά 30αριά υπηρεσιακούς παράγοντες. Έχουμε και την παραίτηση δύο γενικών γραμματέων, ενώ ένας τρίτος, για ακίνητο της γυναίκας του οποίου έγινε η αποκάλυψη του κυκλώματος, είχε παραιτηθεί για να πολιτευθεί.
Φυσικά, με 6 προφυλακισθέντες, δεκάδες εμπλεκόμενους/κατηγορούμενους και μια ογκωδέστατη δικογραφία σε βάθος διετίας, δεν είμαστε σίγουροι ότι οι αποκαλύψεις ολοκληρώνονται κάπου εδώ. Οι πληροφορίες που διακινούνται στα δημοσιογραφικά γραφεία άλλωστε είναι συνεχείς και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες και δείχνουν ότι η σήψη στον μηχανισμό του Δημοσίου είναι εκτενέστατη και αγγίζει και τις δύο βαθμίδες: την υπηρεσιακή και την πολιτική. Την πρώτη με χειροπιαστές κατηγορίες και τη δεύτερη με ζητήματα ηθικής (τουλάχιστον μέχρι στιγμής).
Και κάπου στο (όχι και ιδιαίτερα μεγάλο) βάθος, υποβόσκει και η αντιπαράθεση Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Κυβέρνησης για τη διοικητική υπαγωγή των ΥΔΟΜ. Πάνω που οι δήμαρχοι «φώναζαν» ότι οι Δήμοι μπορούν και πρέπει να εξακολουθήσουν να έχουν στους κόλπους τους τη συγκεκριμένη Υπηρεσία και η Κυβέρνηση να επιμένει και μέσω του Κώδικα Αυτοδιοίκησης ότι πρέπει μεταφερθούν στο Κτηματολόγιο, έρχεται η συγκεκριμένη υπόθεση να αλλάξει τα δεδομένα. Είναι άλλωστε χαρακτηριστική η μέχρι στιγμής αφωνία της ΚΕΔΕ πάνω σε όσα έχουν αποκαλυφθεί.
Και μην ξεχνάμε τα προ ολίγων μηνών αποτελέσματα που παρουσίασε η Κυβέρνηση για την αξιολόγηση των πολιτών στις Δημοτικές Υπηρεσίες, όπου οι Πολεοδομίες έλαβαν τον μικρότερο βαθμό ικανοποίησης.
Σε κάθε περίπτωση, στην Ελλάδα ένα πράγμα ποτέ δεν δείχνει να πεθαίνει: Ότι στο Δημόσιο, προκειμένου να γίνει η «εξυπηρέτηση» πάντα θα υπάρχουν χέρια πρόθυμα να «δώσουν» και χέρια να «πάρουν». Ή και με την αντίστροφη σειρά. Και δεν γνωρίζουμε αν και πώς μπορεί αυτή η παθογένεια να αλλάξει κάποια στιγμή…
