Γράφει ο Γιώργος Αράπογλου– Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας – φύλλο Κηφισιά-Διόνυσος 24/07/2026
Ιούλιος, 23. Θα ήταν μια συνηθισμένη μέρα θερινής ραστώνης. Δεν είναι όμως. Το μυαλό δεν μπορεί παρά να πάει αυτόματα σε εκείνο το τραγικό απόγευμα, ακριβώς τέτοια μέρα, όταν ξεκίνησε η τραγωδία στο Μάτι, που κανένας δεν περίμενε την ανατριχιαστική κατάληξή της.
Ήταν ακριβώς αυτή την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, όταν επικοινώνησα με το κορίτσι μου, που νωρίτερα είχε πάει με το ενός έτους και κάτι μωράκι μας για μια από τις συνηθισμένες αστικές αποδράσεις εκεί ακριβώς που συνηθίζαμε, στο Κόκκινο Λιμανάκι. Για αδιανόητα καλή μας τύχη, αποφάσισαν να φύγουν λίγο νωρίτερα και έτσι, την ώρα που τηλεφωνηθήκαμε, είχαν μόλις επιστρέψει σπίτι μας. Τα χέρια μου τρέμουν ακόμα στην σκέψη ότι μπορεί να είχαν αποφασίσει να μείνουν, όχι πολύ, έστω μία ώρα περισσότερη. Από τότε δεν έχω ξαναπάει στο σημείο παρά μόνον περνώ τρέχοντας για χάρη του Μαραθωνίου, στον οποίο συμμετέχω. Από εκείνο τον Νοέμβρη, πάντα με το πράσινο μαντήλι στο κεφάλι, σε ένδειξη μνήμης και σεβασμού. Τα μάτια δεν σταματούν να χύνουν δάκρυα σε κάθε μέτρο που διασχίζει τη διαδρομή. Ίσως ακόμα ακόμα ούτε και τώρα, που προσπαθούν τα δάκτυλα να περάσουν τις εικόνες μέσα από το πληκτρολόγιο.
Έκτοτε, έχουν γίνει και άλλες καταστροφές. Κάθε καλοκαίρι θρηνούμε θύματα. Και κάθε φορά ευχόμαστε να είναι τα τελευταία. Όμως, δυστυχώς, ποτέ δεν είναι.
Έχοντας ήδη διανύσει τα 2/3 και του φετινού καλοκαιριού (πώς περνάει ο άτιμος ο χρόνος…) και μπαίνοντας πια στο πιο δύσκολο κομμάτι από πλευράς λειτουργικότητας όλων των συστημάτων, υπάρχουν ζητήματα που απαιτούν την μέγιστη δυνατή προσήλωση.
Σίγουρα το μυαλό όλων μας είναι σε παραλίες, αλκοόλ, ξαπλώστρες και ηλιοκαμένα κορμιά, αλλά ο μηχανισμός της Πολιτικής Προστασίας δεν μπορεί να εφησυχάσει και να χαλαρώσει ούτε στιγμή.
Το πρώτο δυνατό τεστ πέρασε με τις θερμοκρασίες να φέρνουν τον πρώτο φετινό καύσωνα και μαζί την ενεργοποίηση όλων των αντανακλαστικών για την αντιμετώπιση του υψηλότατου κινδύνου εκδήλωσης πυρκαγιάς. Δυστυχώς, ούτε και φέτος αποφύγαμε τις μεγάλες δασικές πυρκαγιές στην Επικράτεια, με αυτήν στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης να προσθέτει τρία ακόμα θύματα στον μακρύ κατάλογο των συνανθρώπων μας που έχασαν τη ζωή τους σε αντίστοιχες συνθήκες.
Πλέον, τα ζόρικα είναι μπροστά μας. Και απαιτείται απόλυτη οργάνωση και διαχείριση των καταστάσεων. Και, φυσικά, μηδενική χαλάρωση. Από κανέναν. Πρωτίστως από την Κυβέρνηση, που από τα μέχρι στιγμής δείγματα, δεν φαίνεται να έχει πάρει το μάθημα των προηγούμενων ετών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε επιχειρησιακό σχεδιασμό.
Αλλά, από την άλλη, οφείλουμε και εμείς να είμαστε προσεκτικοί σε κάθε ενέργεια. Συχνός καθαρισμός των χωραφιών μας, όχι σκουπίδια, όχι φωτιές και ψησίματα όταν και όπου δεν πρέπει και, πάνω από όλα, να είμαστε συνεργάσιμοι με την Πυροσβεστική και τους εθελοντές, αν βρεθούμε σε επικίνδυνες καταστάσεις.
Τα δάση μας, οι περιουσίες μας, αλλά πάνω από καθετί άλλο οι ζωές μας απαιτούν την μέγιστη οργάνωση και ετοιμότητα. Για όποιον αμφιβάλλει, τα καλοκαίρια των θλιβερών αναμνήσεων, θα είναι πάντα εκεί να υπενθυμίζουν ότι δεν υπάρχει ούτε χιλιοστό χαλάρωσης.
