Επιμέλεια: Λία Βαλάτα – Τσιαμά: Ιστορικός – Ερευνήτρια
Φτάνοντας πλέον ο κόμπος στο χτένι, κατανοεί κανείς οτι η υπόθεση του Σκοπιανού θέματος, δεν είχε την εξέλιξη που τουλάχιστον ήταν επιθυμητή για την ελληνική πλευρά. Πολύ δε περισσότερο τραυμάτισε την ενδοσυνειδησιακή ισορροπία της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, ο οποίος επιδεικνύει και δικαιολογημένα μια ιδιαίτερη συγκινησιακή φόρτιση στο σχετικό θέμα. Προσπαθήσαμε να αποδείξουμε την πραγματικότητα και το δίκαιό μας ταυτόχρονα, αναδεικνύοντας τις ιστορικές αποδείξεις που σαφώς και αναντίρρητα από την συντριπτική πλειοψηφία των επιστημόνων ιστορικών καταδεικνύουν ότι η Μακεδονία είναι μια άκρως οικογενειακή υπόθεση της Ελλάδας.
Εξάλλου για να είμαστε και δίκαιοι με τους γείτονες – αντιδίκους, αν εξαιρέσουμε ορισμένους, οι οποίοι είναι σε διατεταγμένη προπαγανδιστική υπηρεσία, η πλειονότητα των καθηγητών Ιστορίας, της από εκεί πλευράς, αποδέχεται οτι οι σημερινοί κάτοικοι της ΠΓΔΜ είναι Σλάβοι, οι οποίοι ήλθαν στην περιοχή μεταξύ 6 και 7 μ.Χ. αιώνα, ουδεμία σχέση έχοντες με την Μακεδονία του Μ. Αλεξάνδρου. Όπως το αποδεχόταν και ο μακαρίτης ο Γκλιγκόροφ, όπως ακόμα και τούτος εδώ ο Ζάεφ το ψελλίζει συχνά πυκνά, μόνο που ο τελευταίος άλλα πιστεύει, άλλα λέει και άλλα κάνει.
Είναι πασιφανές ότι αυτή κάθε αυτή η αντιπαράθεση δεν ήταν ιστορικής υφής και ήταν λάθος να πιστεύουμε ότι θα δικαιωνόταν όποιος κατάφερνε να αποδείξει την ιστορική αλήθεια. Εκεί παίζαμε στο δικό μας γήπεδο και είναι βέβαιο ότι θα κερδίζαμε με αποτέλεσμα επιεικώς κατ’ ελάχιστον 2.500 – 0 (2.500 χρόνια Αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας και 0 χρόνια Αρχαίας Ιστορίας του Σλαβικού Κόσμου). Εξάλλου μην κοροϊδευόμαστε περί παγκοσμίου ιστορικής άγνοιας των λαών, ακόμα και ο τελευταίος αγράμματος Πυγμαίος γνωρίζει οτι ο Μ. Αλέξανδρος και οι Μακεδόνες ήταν Made in Greece. Το πρόβλημα δεν ήταν συνεπώς ιστορικό, ήταν καθαρά γεωπολιτικό, επιβαλλόμενο απο συμφέροντα τα οποία δεν τους πολυενδιέφερε ούτε η καταγωγή ούτε η προέλευση των παροικούντων αυτή την, τουρλού τουρλού, λωρίδα γης. Για αυτό και ηττηθήκαμε, αλλά και όχι μόνο για αυτό.
Ηττηθήκαμε γιατί εκτός από τούτη εδώ την κυβέρνηση που με απίστευτη προχειρότητα διαχειρίστηκε το θέμα, προκειμένου να το κλείσει υπό την πίεση του διεθνούς παράγοντα. Για περισότερο απο 75 χρόνια ανεχτήκαμε την λέξη «Δημοκρατία της Μακεδονίας» να προσδιορίζει αυτό το αλλοπρόσαλλο κρατίδιο. Αποδεχτήκαμε να ονομάζεται έτσι όχι μόνο De facto, αλλά, το χειρότερο είναι οτι επι 75 χρόνια το αποδεχτήκαμε και De jure. Απο το 1931 που το Ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα τάσσεται υπέρ της ανεξαρτησίας του «Μακεδονικού λαού» έως και το 1959 που ο Κ. Καραμανλής συνυπογράφοντος όλου του υπουργικού συμβουλίου εκδίδει ΦΕΚ, για την δικαστική συνδρομή μεταξύ Ελλάδος και Λαϊκής Δημοκρατίας Μακεδονίας ως μέλους της Γιουγκοσλαβίας, η αντίστροφη μέτρηση είναι σε εξέλιξη. Στην Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών που έγινε το 1977 στην Αθήνα αναφαίρεται η αναγνώριση της Μακεδονικής γλώσσας. Συγκεκριμένα, στον κατάλογο των επίσημων γλωσσών που παρουσίασε η Αυστρία, η «μακεδονική» αναγράφεται μαζί με την σερβοκροατική και την σλοβενική, ως οι τρεις γλώσσες που ομιλούνταν στην Γιουγκοσλαβία.
Τα λάθη εγκληματικά. Σιωπηρώς εκκωφαντικά είχαμε συναινέσει απο τότε, και αφού συναινέσαμε τότε, φτάσαμε στο 1992 και μετά στο Βουκουρέστι, που μη δυνάμενοι να λύσουμε το θέμα, το αφήνουμε να αιωρείται ως έχει. Προφανώς και δεν θα μπορούσε να διαιωνίζεται το πρόβλημα, κάποια στιγμή αν δεν το λύναμε θα μας το έλυναν. Σήμερα πάντως ηττηθήκαμε, όχι γιατί δεν γνωρίζαμε ιστορία, ηττηθήκαμε ένεκα της εθνικής μας ατολμίας. Όσα αποδεικτικά στοιχεία και αν φέρναμε ακόμα στο φως, εκτός αυτών που έχουμε ήδη φέρει όσοι έχουμε γράψει μερικές σελίδες για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, κανένας δεν θα τις λάμβανε υπόψη του. Θα τα αγνοούσαν επιδεικτικά οι πάντες, γιατί βάλαμε τα χέρια μας και βγάλαμε τα μάτια μας.
Η προχειρότητα είναι η εθνική μας επιδεξιότητα. Ακόμα και τούτοι εδώ οι άνθρωποι της τελευταίας κυβέρνησης, έφτιαξαν μια συμφωνία (των Πρεσπών ) που δίνει την εντύπωση ότι γράφτηκε σε ταβέρνα και όχι σε Υπουργείο Εξωτερικών. Το άρθρο 7 είναι όλο το ζουμί της Συμφωνίας, και αν το διαβάσει κανείς, διαπιστώνει ότι του Κουτρούλη ο Γάμος είναι μια πολύ σοβαρότερη υπόθεση αποό την Συμφωνία των Πρεσπών, ιδίως οι παράγραφοι 1, 2 και 3.
Άρθρο 7
1. Τα μέρη αναγνωρίζουν ότι η εκατέρωθεν αντίληψή τους ως προς τους όρους «Μακεδονία» και «Μακεδόνας» αναφέρεται σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και ιστορική κληρονομιά.
Άρθρο 7
2. Αναφορικά με την Ελλάδα, με αυτούς τους όρους νοούνται όχι μόνο η περιοχή και ο πληθυσμός της βόρειας Ελλάδας αλλά και τα χαρακτηριστικά τους, καθώς και ο ελληνικός πολιτισμός, η ιστορία, η κουλτούρα και η κληρονομιά αυτής της περιοχής από την αρχαιότητα έως σήμερα.
Άρθρο 7
3. Αναφορικά με την πΓΔΜ, με αυτούς τους όρους νοούνται η επικράτεια, η γλώσσα, ο πληθυσμός και τα χαρακτηριστικά τους, με τη δική τους ιστορία, πολιτισμό και κληρονομιά, διακριτώς διαφορετικά από αυτά που αναφέρονται στο παραπάνω εδάφιο (άρθρο 7.2) Δηλαδή, Ω της παραφροσύνης! συμφωνεί η Ελλάδα με την πΓΔΜ ότι άλλο πράγμα σημαίνει ο όρος «Μακεδόνας και Μακεδονία» για την Ελλάδα και άλλο για την πΓΔΜ.
Το λέει ευθαρσώς το Άρθρο 7,3, δηλαδή ότι για την πΓΔΜ είναι διακριτώς διαφορετικά από αυτά που αναφέρονται στο παραπάνω εδάφιο (άρθρο 7.2 που αναφέρεται στην Ελλάδα ). Και αυτό θεωρείται συμφωνία!
Φταίει τὸ ζαβὸ τὸ ριζικό μας
Φταίει ὁ «θεὸς» ποὺ μᾶς μισεῖ
Φταίει τὸ κεφάλι τὸ κακό μας
Φταίει πρώτ᾿ ἀπ᾿ ὅλα τὸ κρασί
Ποιὸς φταίει; Ποιὸς φταίει; κανένα στόμα δὲν τὅβρε καὶ δὲν τὄπε ἀκόμα…
Ιωσήφ Τσιμισκής
