Γράφει ο Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος
Δημοσιογράφος – Δημοσιολόγος
Tα όσα συµβαίνουν τελευταίως στον πλανήτη µας έρχονται να γενικεύσουν όσα µας συµβαίνουν σε ατοµικό, κοινωνικό, θρησκευτικό και πολιτικό πεδίο.
Είναι εντυπωσιακό που είτε από ιδεολογία, είτε από κολακεία προς τον ισχυρό, είτε από υπολογισµό, υποστηρίζεται από ηγέτες κρατών και από δηµοσιογραφούντες η έφοδος ειδικών δυνάµεων των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, η σύλληψη και η απαγωγή του Προέδρου της χώρας και της συζύγου του και η µεταφορά τους σε φυλακές της Νέας Υόρκης για να δικασθούν. Από άλλους, πιο πολιτικάντηδες, αποσιωπάται το γεγονός, ως µη γενόµενο, ή προβαίνουν σε δηλώσεις κατά τη λογική της Πυθίας…
Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Άγγλου πρωθυπουργού Κιρ Στάρµερ, πως «δεν θα χύσει ούτε ένα δάκρυ για τη σύλληψη του Μαδούρο». Πρόκειται για µετάθεση του ζητήµατος. Ο κάθε δηµοκράτης πολίτης ασφαλώς δεν θα χύσει δάκρυ για τον Μαδούρο. Αλλά θα χύσει δάκρυ αν ισχύει το δίκαιο του ισχυροτέρου.
Και το ερώτηµά του είναι αυτό που έθεσε σε άρθρο του ο Jean-Eric Shooettl στην «Figaro» (2/1/2026, σελ. 16) αν δηλαδή οι ΗΠΑ νοµιµοποιούνται να παρεµβαίνουν σε άλλες χώρες ως πλανητικοί σερίφηδες.
Ο Μαδούρο θα δικαστεί στις ΗΠΑ για τροµοκρατική δράση σχετική µε τα ναρκωτικά, συνωµοσία για εισαγωγή κοκαΐνης και κατοχή πυροβόλων όπλων και συσκευών που προκαλούν µεγάλη καταστροφή. Η µία εξήγηση για την απαγωγή είναι ότι ο πρόεδρος της Βενεζουέλας ήταν επικεφαλής συµµορίας παραγωγής και εµπορίας ναρκωτικών και πλούτιζε κάνοντας κακό στους πολίτες των ΗΠΑ.
Το ερώτηµα είναι πλέον αν κάποιο κράτος, ισχυρό κατά τεκµήριο, έχει το δικαίωµα επέµβασης σε άλλη χώρα, όταν θεωρεί ότι ενοχλείται από αυτήν. Άλλο ερώτηµα είναι αν έχουµε µπει σε µια εποχή όπου ανά πάσα στιγµή τα µε µεγάλη στρατιωτική ισχύ κράτη µπορούν να επιτίθενται εναντίον άλλων µικρότερης ισχύος ανεξάρτητων κρατών, για να επιβάλουν τη θέλησή τους, µε τη δικαιολογία της, κατά τη λογική τους, επιβολής του ∆ικαίου….
Οι πραγµατικοί λόγοι της απαγωγής του Μαδούρο θα φανούν λίαν προσεχώς. Σαφές δείγµα θα είναι το πώς θα εξελιχθεί η συνεργασία της κυβέρνησης Τραµπ µε την προσωρινή – υπηρεσιακή Πρόεδρο Ντέλσι Ροντρίγκεζ, στενή συνεργάτιδα των Τσάβες και Μαδούρο, που επί των ηµερών τους, ήταν επικεφαλής των µυστικών υπηρεσιών της Βενεζουέλας! Στην Ροντρίγκεζ έχουν επιβάλλει κυρώσεις – πλην των ΗΠΑ -, η Κολοµβία, ο Καναδάς, η Ευρωπαϊκή Ένωση, και η Ελβετία, που δέσµευσε τα περιουσιακά της στοιχεία…
Επίσης θα φανεί σύντοµα ποια θα είναι η σχέση των ΗΠΑ µε το Μαδουριανό καθεστώς και τον στρατό της Βενεζουέλας και ποια η εξέλιξη στις εµπορικές σχέσεις τους και ειδικότερα στην εκµετάλλευση των κοιτασµάτων πετρελαίου της χώρας, της οποίας τα αποθέµατα είναι τα δεύτερα στον κόσµο, µετά από αυτά της Σαουδικής Αραβίας…
Σηµειώνεται ότι µετά την πτώση του Μαδούρο γεωπολιτικοί αναλυτές είχαν την πεποίθηση ότι η κυβέρνηση Τραµπ θα έδειχνε την εµπιστοσύνη της και θα παρέδιδε την εξουσία στην εξόριστη ηγέτιδα της φιλελεύθερης αντιπολίτευσης Μαρία Κορίνα Ματσάδο, η οποία τον περασµένο ∆εκέµβριο πήρε το βραβείο Νόµπελ Ειρήνης… Έπεσαν έξω. Ο Τραµπ προτίµησε τη σοσιαλίστρια Ροντρίγκεζ…
Και το µεν θέµα Μαδούρο και Βενεζουέλας είναι ένα. Υπάρχουν για τις ΗΠΑ οι δικαιολογίες και το κατηγορητήριο. Η Γροιλανδία όµως γιατί µπήκε στον σχεδιασµό Τραµπ για προσάρτησή της; Πρόκειται για το µεγαλύτερο σε έκταση νησί του κόσµου, µε πλούσιο υπέδαφος σε σπάνιες γαίες, του οποίου οι 56.000 φιλήσυχοι κάτοικοι ζουν σε πολικό κλίµα και ασχολούνται κυρίως µε την αλιεία. Είναι αυτόνοµη περιοχή ανήκουσα στη ∆ανία, η οποία ευηµερεί και είναι δεύτερη στον κόσµο ειρηνική χώρα, µετά την Ισλανδία, παλιά κτήση της.
Η ∆ανία των 5,5 εκατοµµυρίων κατοίκων είναι µέλος του ΟΗΕ, της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, άρα σύµµαχος των ΗΠΑ… Σηµειώνεται πως µε βάση τις έως τώρα δηλώσεις των ηγετών των χωρών – µελών της Ε.Ε. αν ο Τραµπ δια της βίας προσαρτήσει την Γροιλανδία, οι χώρες τους δεν θα φανούν στρατιωτικά αρωγοί της ∆ανίας, όπως κάνουν στην Ουκρανία έναντι της Ρωσίας. Και το ΝΑΤΟ φυσικά ουδέν µέτρο θα λάβει σε βάρος των ΗΠΑ, της ηγετικής δυνάµεως της «Συµµαχίας» … Η ∆ανία στην περίπτωση ενεργειών των ΗΠΑ σε βάρος της εδαφικής της ακεραιότητας απειλεί ότι θα αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ, αλλά, δυστυχώς για αυτήν, θα συµβεί ό, τι στην Ελλάδα το 1974… Είναι απτό παράδειγµα η, µε τις ευλογίες των ΗΠΑ, αδικαιολόγητη επίθεση της Τουρκίας σε βάρος της Κύπρου και το αδιέξοδο στο οποίο οδηγήθηκε η Ελλάδα στη συνέχεια µε την έξοδό της από την Ατλαντική Συµµαχία…
Και µια και αναφερθήκαµε στην Κύπρο σηµειώνουµε το πώς βλέπει το Κυπριακό ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντιµίρ Ζελένσκι. Κατά την πρόσφατη συνάντησή του στη Λευκωσία µε τον προεδρεύοντα αυτό το εξάµηνο της Ε.Ε. Πρόεδρο της Κύπρου Νίκο Χριστοδουλίδη, αυτός δήλωσε : «Η Κύπρος ως χώρα που εξακολουθεί να βιώνει τις συνέπειες της παράνοµης εισβολής και της συνεχιζόµενης κατοχής κατανοεί πλήρως τί διακυβεύεται στην Ουκρανία. Η Ουκρανία αποτελεί κεντρική προτεραιότητα της Κυπριακής Προεδρίας…
Η Κύπρος στέκεται σταθερά στο πλευρό της Ουκρανίας για µια δίκαιη και βιώσιµη ειρήνη, βασισµένη πλήρως στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωµένων Εθνών και µε απόλυτο σεβασµό στην κυριαρχία και στην εδαφική ακεραιότητα τη χώρας». Και ο Ζελένσκι απάντησε έτσι για την από τους Τούρκους απαράδεκτη κατοχή του 40% τους εδάφους της Κυπριακής ∆ηµοκρατίας: «Για την Ουκρανία η στιγµή της αναλήψεως της Προεδρίας της Ε.Ε. από την Κύπρο – ένα κράτος – µέλος που, δυστυχώς, παραµένει διαιρεµένο, αλλά είναι προσηλωµένο στη διαρκή ειρήνη και είναι πλήρως ισότιµο µέλος στην Ευρώπη. Και µια χώρα που µπορεί να είναι µικρότερη σε µέγεθος, αλλά έχει ίση φωνή στους ευρωπαϊκούς θεσµούς …». Ο Χριστοδουλίδης στηρίζει τις απόψεις Ζελένσκι, ενώ αυτός βλέπει την Κύπρο απλώς διαιρεµένη… Για την Ουκρανία του Ζελένσκι βεβαίως είναι γνωστή η εξάρτηση που έχει από την Τουρκία…
Είναι αναµφισβήτητο πως µία από τις δυσκολότερες ανθρώπινες κατακτήσεις είναι η εφαρµογή της δικαιοσύνης. Πάντα ο εγωισµός οδηγεί στο δίκαιο του ισχυροτέρου, είτε σε επίπεδο ανθρώπων, είτε σε επίπεδο κρατών. Από την εποχή του προφήτη Ησαΐα, έως την εποχή του Ιησού Χριστού και έως τις ηµέρες µας είναι ζητούµενο το «∆ικαιοσύνην µάθετε οι ενοικούντες επί της γης».
Σχετικά καλόν είναι να θυµόµαστε τα λόγια του Μεγάλου Ιεροεξεταστή προς τον φυλακισµένο του Ιησού Χριστό, όπως τα κατέγραψε ο Ντοστογιέφσκι. Τον κατηγόρησε ότι έδωσε στον άνθρωπο την πνευµατική ελευθερία, αντί να του δώσει ψωµιά και σκλαβιά: «Το ξέρεις πως εν ονόµατι αυτού του ψωµιού (Σηµ. του συµφέροντος και του εγωισµού δηλαδή) ο άνθρωπος θα ξεσηκωθεί εναντίον σου και θα σε πολεµήσει; Το ξέρεις πως θα περάσουν αιώνες κι αιώνες κ’ η ανθρωπότητα θα διακηρύξει µε το στόµα της Σοφίας και της Επιστήµης πως έγκληµα δεν υπάρχει και πως συνεπώς δεν υπάρχει και αµαρτία και πως υπάρχουν µονάχα πεινασµένοι;… Σύ τους υποσχέθηκες τον άρτον τον επουράνιον, µα Σου ξαναλέω: Μπορεί τάχα να συγκριθεί µε τον επίγειο, στα µάτια αυτής της ανθρώπινης ράτσας, της ανίσχυρης, της πάντα χυδαίας και διεφθαρµένης;…» (Σηµ. Από τους «Αδελφούς Καραµάζοφ», Εκδ. Γκοβόστη, 1954, Β΄ Τόµος, σελ. 106-107).
Και πάρα κάτω ο ∆ιάβολος µιλώντας στον Ιβάν Καραµάζοφ του εξηγεί πως όταν ολόκληρη η ανθρωπότητα απαρνηθεί τον Θεό τότε από µόνη της, χωρίς ανθρωποφαγία, θα καταρρεύσει όλη η προηγούµενη κοσµοθεώρηση της ζωής και, το σπουδαιότερο, θα καταργηθεί όλη η παλαιά ηθική και θα πραγµατοποιηθεί το καινούργιο…Τότε όλα θα επιτρέπονται!…». (Αυτ. ∆΄ Τόµ. σελ. 99-100). Νοµίζω πως ο Ντοστογιέφσκι ενεργεί ως ρεπόρτερ του σήµερα…
