Γράφει ο Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος
Δημοσιογράφος – Δημοσιολόγος
Στα πλαίσια της επετείου των εκατό ετών από την ίδρυσή της η Ακαδηµία Αθηνών διοργάνωσε εκδήλωση στη µεγάλη αίθουσά της, την οποία τίµησε µε την παρουσία και οµιλία του ο Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας κ. Κων. Τασούλας.
Μίλησε επίσης για το τρέχον έτος Πρόεδρος της Ακαδηµίας κ. Νικηφόρος ∆ιαµαντούρος. Ηµέρα ιδρύσεως της Ακαδηµίας ήταν η 25η Μαρτίου 1926, ηµεροµηνία της διπλής εορτής του Ελληνισµού και συµβολική ως προς τη συνέχειά του, όπως τόνισε ο µεγάλος µας ποιητής και Ακαδηµαϊκός Κωστής Παλαµάς. Η Ακαδηµία έκτοτε τιµά την ηµέρα αυτή µε επίσηµη εκδήλωση.
Στην πρώτη, την 25η Μαρτίου 1927, µίλησε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστοµος (Παπαδόπουλος), καθηγητής Πανεπιστηµίου και µέλος της Ακαδηµίας. Ο µακαριστός Αρχιεπίσκοπος µίλησε για την Παιδεία κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας και σηµείωσε πως κατά τη διάρκειά της τρεις Ακαδηµίες αναδείχθηκαν, η Πατριαρχική Ακαδηµία της Κωνσταντινούπολης, η Αθωνιάς και η Πατµιάς. Και οι τρεις είναι εκκλησιαστικές και αποτελούν µία από τις πολλές απαντήσεις που µπορούν να δοθούν στις αρνητικές απόψεις, που ο κ. ∆ιαµαντούρος έχει διατυπώσει για την συµπεριφορά της Εκκλησίας επί τουρκοκρατίας.
Η Πατριαρχική Ακαδηµία ιδρύθηκε λίγα χρόνια µετά την άλωση και πέρασε πολλές περιπέτειες. Σε αυτήν δίδαξαν εξαίρετοι διδάσκαλοι του Γένους, όπως οι Ιωάννης Ζυγοµαλάς, Θεόφιλος Κορυδαλλέας, Ιωάννης Καρυοφύλλης, Σέργιος Μακραίος, ∆ωρόθεος Πρώιος και Στέφανος ∆ούγκας. Κατά την Επανάσταση ανεστάλη η λειτουργία της και επί Πατριάρχου Ιωακείµ Γ΄ ανοικοδοµήθηκε κοντά στο Φανάρι η Μεγάλη του Γένους Σχολή, η οποία αντικατέστησε την Ακαδηµία και λειτουργεί έως σήµερα, τα πρόσφατα χρόνια µε δυσκολίες.
Η Αθωνιάς συνδέθηκε µε τον µεγάλο διδάσκαλο της Εκκλησίας και του Έθνους Αρχιεπίσκοπο Σλαβωνίου και Χερσώνος Ευγένιο Βούλγαρη. Μαθητές του υπήρξαν, µεταξύ πολλών άλλων, οι Άγιοι Κοσµάς ο Αιτωλός και Αθανάσιος ο Πάριος. Ιδρυτής, το 1713, της Πατµιάδος Σχολής ήταν ο εθνοδιδάσκαλος Άγιος Μακάριος ο Καλογεράς και αυτή µετεξελίχθηκε σε µια από τις σηµαντικότερες σχολές του Ελληνισµού.
Η Ακαδηµία Αθηνών έχει εκδώσει τόµο µε τους πανηγυρικούς λόγους Ακαδηµαϊκών κατά τις εθνικές επετείους της 25ης Μαρτίου από το 1927 έως το 1976. Καλόν είναι να εκδοθούν και οι πανηγυρικοί των τελευταίων πενήντα ετών. Όλοι οι οµιλητές, των οποίων οι λόγοι υπάρχουν στον τόµο, τονίζουν την ιδιοπροσωπία των Ελλήνων, την αναγκαιότητα της συνέχειας του Έθνους και την προσφορά του στην Ευρώπη. Τονίζουν επίσης τη διαφορά της Ελληνικής Επαναστάσεως από τη Γαλλική. Χαρακτηριστικά ο Σπύρος Μελάς, στον πανηγυρικό που εκφώνησε το 1952, σηµείωσε ότι «η Γαλλική Επανάσταση ήταν πρώτιστα κοινωνική µε σαφέστατη αντικληρική απόχρωση, ενώ τη σηµαία του Εικοσιένα ύψωσαν και κράτησαν χέρια Επισκόπων».
Και φθάνουµε στο σήµερα. Ο λόγος του προέδρου της Ακαδηµίας κ. Νικηφόρου ∆ιαµαντούρου σύντοµος και τεχνοκρατικός, έθιξε το δηµογραφικό πρόβληµα, το οποίο συνέδεσε µε την Παιδεία. Όπως είπε η Παιδεία δεν περιορίζεται µόνο στη µετάδοση γνώσεων και την επαναπρόσληψη των αξιών από τη νέα γενιά, αλλά συνδέεται άµεσα µε το δηµογραφικό, το οποίο αναδεικνύεται για τον Ελληνισµό ως πρόκληση υπαρξιακών διαστάσεων, καθώς η συνεχής γήρανση και η µείωση του πληθυσµού έχουν σοβαρές επιπτώσεις όχι µόνο στην οικονοµία, στην αγορά εργασίας και στο ασφαλιστικό σύστηµα, αλλά και στη διαγενεακή ισορροπία. Και πρόσθεσε ότι χρειαζόµαστε τεκµηριωµένο και νηφάλιο δηµόσιο διάλογο για δηµογραφικές τάσεις, για µακροπρόθεσµες και βιώσιµες λύσεις, για στήριξη της οικογένειας και για ενσωµάτωση ουσιαστικού µεταναστατευτικού δυναµικού, µε τρόπο που να διασφαλίζει τα πολιτισµικά και κοινωνικά µας χαρακτηριστικά, ώστε η κοινωνία µας να παραµένει σταθερή, ανανεώσιµη και δίκαιη.
Οι επισηµάνσεις του κ. ∆ιαµαντούρου είναι ορθές και δεν συνδέονται µε τον «εκδυτικισµό», δηλαδή µε τον «εκσυγχρονισµό κατά τα δυτικά πρότυπα ζωής» και την αναγκαιότητα συµµόρφωσης των Ελλήνων µε την ορθολογική αντίληψη των πραγµάτων. Σηµειώνεται ότι τον «εκδυτικισµό», ως «ιδεολογία οδηγούσα στην πρόοδο», έχει υποστηρίξει στο βιβλίο του «Οι απαρχές της συγκρότησης συγχρόνου κράτους στην Ελλάδα 1821 – 1828» (ΜΙΕΤ, 2002). Ακριβώς όµως αυτός ο εκδυτικισµός, που υποστηρίζει – ή τουλάχιστον υποστήριζε – ο κ. ∆ιαµαντούρος έχει επηρεάσει τους Έλληνες και τις Ελληνίδες και έχει προκαλέσει στην οικογένεια τα σηµερινά αδιέξοδα και το δηµογραφικό πρόβληµα!
Αντί της ελληνικής παραδοσιακής οικογένειας οι νέοι και οι νέες µας επιλέγουν τη δυτική αντίληψη γι’ αυτήν. Σαφές παράδειγµα αρνητικού προτύπου που ακολουθείται από τα Ελληνόπουλα είναι η Γαλλία, που πρώτη αυτή εφάρµοσε την «εκσυγχρονιστική» µορφή «οικογένειας» και έχει σοβαρότατο δηµογραφικό πρόβληµα. Σε αυτή την «προοδευτική» οικογένεια ουσιαστική συζυγική ζωή δεν υπάρχει. Προηγείται η καριέρα για το ζευγάρι. Παιδιά δεν γεννιούνται ως εµπόδιο στην καριέρα. Και αν αποφασίσουν να προχωρήσουν θα είναι ένα παιδί, που, από λόγους απασχόλησης των γονέων του, θα µεγαλώνει µε τον παππού και τη γιαγιά – στην καλύτερη των περιπτώσεων -, ή µε κάποια γυναίκα, συνήθως ξένη, µε ελάχιστη γνώση της τοπικής γλώσσας.
Στη Γαλλία, ως λύση, µαζεύει το κράτος τα παιδιά από βρέφη και έτσι αυτά από τότε µαθαίνουν στον στρατωνισµό, µε ό, τι αυτό µπορεί να φέρει στο µέλλον…
Αυτός είναι ο τρόπος ζωής στη ∆ύση. Προτείνει ο κ. ∆ιαµαντούρος να γίνει διάλογος…Και πού θα οδηγήσει; Ή πουθενά, ή σε εµβαλωµατικές λύσεις, κάτι που διακρίνει τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων της ∆ύσης. Και αυτό γιατί είναι εγκλωβισµένοι στον εγωισµό και στην αυτονόµησή τους. Το κλειδί, που τους είναι άγνωστο, είναι η βίωση της ταπεινοφροσύνης και της µετάνοιας. Νοµίζουν ότι είναι παντοδύναµοι και πως θα βρουν τη λύση… Πιστεύουν ότι µπορούν να πηγαίνουν κόντρα στη φύση και κόντρα στις αξίες και όλο αποτυγχάνουν, αλλά αυτοί επιµένουν… Αποκτούν µια παράλογη πεποίθηση ότι όλα θα τα υποτάξουν µε την τεχνολογία, µε την τεχνητή νοηµοσύνη, µε την κατάργηση των κανόνων βιοηθικής. Λόγω της επικράτησης του ατοµισµού, του ηδονισµού, του δικαίου του ισχυροτέρου και της ελλείψεως ευθύνης έναντι της κοινωνίας οι εκτρώσεις έχουν πολλαπλασιαστεί και τα διαζύγια επίσης…
Με την επιβολή του «εκδυτικισµού» και του δικαιωµατισµού επιτρέπεται η άµβλωση ακόµη και σε προχωρηµένη εγκυµοσύνη, επιτρέπεται η γέννηση παιδιού έως και τα 54 χρόνια της µητέρας, επιτρέπεται η παρένθετη µητρότητα δια της εξαγοράς συνειδήσεων, επιτρέπεται η κρυοσυντήρηση ωαρίων και γονιµοποιηµένων ωαρίων, καθώς και η δωρεά ωαρίων… Όµως αποδείχθηκε πως όλα αυτά έχουν αποτέλεσµα µηδέν ως προς το δηµογραφικό… Το «Ποτάµι», του οποίου ο κ. ∆ιαµαντούρος υπήρξε στην πρώτη θέση υποψήφιος βουλευτής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, ήταν αναφανδόν υπέρ του πολιτικού γάµου των οµοφυλοφίλων και της τεκνοθεσίας από αυτούς… Είναι και αυτή οικογένεια κατά τους «εκσυγχρονιστές»… Είναι λυπηρό ότι έτσι θυσιάζονται αθώες υπάρξεις, που δεν ρωτήθηκαν αν επιλέγουν αυτόν τον τρόπο ζωής.
Οι «εκδυτικισµένοι» της χώρας µας δεν αντιλαµβάνονται ότι η επιβίωση της οικογένειας και της κοινωνίας µας δεν είναι αποτέλεσµα διαλόγων και οικονοµικών ή άλλων χοϊκών κινήτρων. Χρειάζεται αλλαγή της νοοτροπίας. Χρειάζεται αυτογνωσία και αυτοκριτική. Ο εγωισµός είναι η αρχή κάθε κακού. Και για τις συνέπειές του η µακρά ιστορία µας πολλά µας διδάσκει.
