Γράφει ο
ΓΙΩΡΓΟΣ
Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
∆ηµοσιογράφος – ∆ηµοσιολόγος
Τρία θεωρώ ότι είναι τα µείζονα τραγικά σε βάρος του Ελληνισµού γεγονότα της µεταπολίτευσης. Το πρώτο είναι η καθιέρωση της ιδεολογικά αριστερής ξύλινης γλώσσας και η αποµάκρυνση των παιδιών και των νέων µας από την σηµαντικότερη γλώσσα του παγκόσµιου πολιτισµού, που είναι η ελληνική, η γλώσσα τους.
Το δεύτερο είναι η εκχώρηση αυτονόητων δικαιωµάτων µας σε σφετεριστές και νοθευτές της Ιστορίας µας. Εκουσίως παραδεχθήκαµε και δεχθήκαµε το κάλπικο ως αληθινό και πλέον αντιµετωπίζουµε εντός των τειχών µας την σε βάρος µας προπαγάνδα.
Το τρίτο είναι η υπονόµευση της οικογένειας και εποµένως της κοινωνίας µας, όπως έχει διαµορφωθεί εδώ και 3.000 χρόνια. Η κυβέρνηση Κων. Σηµίτη και των συνεργατών του άρχισε µε ορµή να σχηµατίζει την «πολυπολιτισµική» κοινωνία στην Ελλάδα και το ρεύµα αυτό συνεχίζεται έως σήµερα, αφού ο σηµερινός πρωθυπουργός θεωρεί τον εαυτό του ιδεολογικό συνεχιστή του Κων. Σηµίτη. Και τώρα ήρθε να συµπληρώσει την καταστροφή της κοινωνίας η υπονόµευση της οικογένειας µε την εξίσωσή της µε δεσµό οµοφύλων! Η κατάσταση χειροτέρεψε µε την έγκριση από το Ανώτατο ∆ικαστήριο του σχετικού Νόµου… Και µετά κάποιοι διερωτώνται γιατί ο λαός, στη µεγάλη του πλειονοψηφία, δεν έχει καµία εµπιστοσύνη στην Κυβέρνηση, στη Βουλή, στη ∆ικαιοσύνη… Φέτος συµπληρώθηκαν σαράντα τρία χρόνια από την ψήφιση του Νόµου για την ξύλινη γλώσσα και το µονοτονικό και σαράντα χρόνια από τη συνάντηση λογίων διαφόρων ιδεολογιών και κοµµατικών προτιµήσεων στο κλειστό γήπεδο του Μίλωνα, στη Νέα Σµύρνη, που οργάνωσε το ΚΚΕ εσωτ. και είχε θέµα το µονοτονικό. Κατά την εν λόγω συνάντηση καθολική ήταν η διαµαρτυρία για την αλλοίωση της γλώσσας µας. Στη συνάντηση εκείνη είχε παραβρεθεί ο αείµνηστος λόγιος Σαράντης Καργάκος και ο υπογράφων. Στο βιβλίο του «Αλαλία» (Έκδοση Guntenberg) ο Καργάκος γράφει πως το έγραψε ως µία πράξη αντιστάσεως στη γλωσσική µας κατολίσθηση και θυµίζει τη φράση του
Λένιν: «Αν θέλεις να εξαφανίσεις ένα λαό, εξαφάνισε τη γλώσσα του». Αν αφαιρεθεί από το λαό και η θρησκεία του, η ταυτότητά του και η πολιτισµική του κληρονοµιά, τότε κατασκευάζεται ο άνθρωπος ροµπότ.
Στο προαναφερθέν τραγικό για τον Ελληνισµό γεγονός της επιβολής του µονοτονικού και µιας φτιαχτής γλώσσας φυσικά υπάρχουν υπεύθυνοι. Πρώτον είναι η εκτελεστική εξουσία, που εισήγαγε το Νοµοσχέδιο, δεύτερον είναι τα µέλη του Κοινοβουλίου που το εψήφισαν, τρίτον είναι το Ανώτατο ∆ιοικητικό ∆ικαστήριο, που επικύρωσε το Νόµο και τέταρτον είναι ο Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας που τον υπέγραψε. Υπάρχουν και οι ηθικοί αυτουργοί. Είναι, κατά τον Γιάννη Μ. Καλιόρη, «καθαρόαιµοι τριτοδιεθνιστές, και διαψευσµένοι του ΚΚΕ νεοµαρξιστές, πρώην τροτσκιστές …και γενικά παντοειδείς µαρξο – αριστεριστές, λενινο – τριτοκοσµικοί και αντιιµπεραλιστές µε τα ποικιλώνυµα παραβλαστήµατά τους, που αναζήτησαν και βρήκαν στέγη στο ΠΑΣΟΚ» («Η ξύλινη γλώσσα», Εκδ. Αρµός, σελ. 100).
Υπενθυµίζεται ο τρόπος της ψηφίσεως του Νόµου για το µονοτονικό, όπως αναφέρεται στα Πρακτικά της Βουλής:
Τα µεσάνυχτα της 11ης Ιανουαρίου 1982 ολοκληρώθηκε η συζήτηση στη Βουλή του Νοµοσχεδίου για εγγραφή των µαθητών των Λυκείων, όταν εντελώς αιφνιδίως εισήχθη προς ψήφιση η τροπολογία για επιβολή του µονοτονικού.
Τότε παρενέβη ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας ∆ηµοκρατίας, και διαµαρτυρόµενος επισήµανε (Σελ 456 των Πρακτικών της Βουλής): « Το άρθρο περί του µονοτονικού προστίθεται σήµερα, την τελευταία ώρα και αιφνιδιαστικώς…».
Ο κ. Κων. Μητσοτάκης ζήτησε η συζήτηση του άρθρου να µετατεθεί σε άλλη ηµέρα, διότι προστέθηκε σε άσχετο Νόµο, η τροπολογία αναφέρεται σε ένα πολύ σοβαρό ζήτηµα, όπως είναι γλώσσα και δεν υπάρχει σχετικός φάκελος, που να δικαιολογεί την τροπολογία. Παράλληλα ανακοίνωσε ότι αν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επιµείνει να ψηφιστεί παρά το προχωρηµένο της ώρας και την παρουσία ελαχίστων βουλευτών, τότε η Ν.∆. θα αποχωρήσει. Η Κυβέρνηση επέµεινε, η Νέα ∆ηµοκρατία αποχώρησε και περί την 2α πρωινή η τροπολογία περί της καθιερώσεως του µονοτονικού ψηφίστηκε από τριάντα παρόντες βουλευτές της πλειονοψηφίας, κατά δήλωση του Παν. Κανελλόπουλου. Τα ονόµατα των ψηφισάντων την τροπολογία έχουν ξεχαστεί…
Το επιχείρηµα υπέρ του µονοτονικού είναι ότι έχει µειωθεί το κόστος της γραφής στα ΜΜΕ και έχει διευκολύνει τους µαθητές να γράφουν γρηγορότερα και χωρίς πολλά λάθη. Η Ρηνιώ Παπατσαρούχα – Μίσσιου σε σχόλιό της στο βιβλίο του Νικολάου Κονεµένου «Το ζήτηµα της γλώσσας» σηµειώνει πως η επιβολή γλωσσών ή αλλαγών στη γλώσσα έχουν πολιτικό χαρακτήρα και προσθέτει: «Το να απογυµνώνεις ένα λαό από τον πολιτισµό του, ισοδυναµεί µε το να τον απογυµνώνεις από τις πρώτες του ύλες ή την αυτονοµία του: αυτός ο τύπος ενέργειας από µόνος του είναι ένα είδος ιµπεριαλισµού» (Σηµ. 127, σελ. 259). Το σχόλιο αφορά τον γλωσσικό ιµπεριαλισµό των Άγγλων και των Αµερικανών, αλλά και τον αγώνα των µικρών σε πληθυσµό λαών ( Βάσκων, Καταλανών, Ιρλανδών, Βρετόνων, Ουαλών κ.α.) να διατηρήσουν τη γλώσσα τους, ως κοµµάτι της ταυτότητάς τους.
Για την επιβολή του µονοτονικού ο Στέλιος Ράµφος σηµειώνει: «Θα πρέπει να το πω χωρίς περιστροφές. Από ιστορικής απόψεως οι τόνοι έχουν την ίδια σηµασία µε τις κολώνες του Παρθενώνα, µε τα αρχαία αγάλµατα που αναζητούµε µανιωδώς και αν δεν καπηλευώµαστε πληρώνουµε αδρά στα µουσεία µας, ενώ θα ήταν απείρως «ωφελιµώτερο» να ιδρύωµε µε αυτά τα ποσά νοσοκοµεία. Όµως τα θέλουµε και τα διατηρούµε ως κόρην οφθαλµού διότι ακτινοβολούν ένα πνεύµα ζωής που µεταρσιώνει το ευτελές παρόν µας» («Γλωσσοδιορθωτές και τονοφάγοι», (Ακριτικά Τετράδια, Αθήνα, 1983, σελ. 32).
Για την επιβολή του µονοτονικού υπήρξε ανάλογη επιχείρηση και στη Γαλλία, όµως απέτυχε, λόγω της καθολικής αντίδρασης των λογίων της και της Γαλλικής Ακαδηµίας. Και ερωτάται, αφού τα παιδιά µας µπορούν και µαθαίνουν τα γαλλικά µε τους τόνους, γιατί δεν µπορούν να µάθουν το πολυτονικό και στα νέα ελληνικά, γιατί δεν µπορούν να µάθουν τα αρχαία ελληνικά, που είναι η δική µας γλώσσα; Ο Παναγιώτης ∆ρακόπουλος τονίζει πως µε το να παρέµενε το πολυτονικό δεν θα υπήρχε πρόβληµα: όποιος ήθελε θα µπορούσε να εφαρµόζει το µονοτονικό. Αντίθετα µε την εφαρµογή του µονοτονικού έχει καταστεί τεχνικώς δυσχερής η έκδοση πολυτονικού κειµένου…Και εκφράζει τον φόβο πως µε την λογική του ωφελιµισµού στον Μολώχ του «χαµηλού κοστολογίου» αύριο πρόκειται να προσφερθούν µετά τους τόνους το ωµέγα, το ήτα, τα «δίψηφα» κ.λπ….
Παράλληλα µε το µονοτονικό επεβλήθη από τους γλωσσικούς ινστρούχτορες το ελαχιστοποιηµένο λεξιλόγιο, η αλλαγή του τρόπου έκφρασης, οι εφευρέσεις όρων και λέξεων που ταίριαζαν στην ιδεολογία τους, η κατάργηση της τρίτης κλίσεως, του απαρεµφάτου και της µετοχής και η µετατροπή των επιρρηµάτων σε επίθετα. Αποτέλεσµα οι νέοι και οι νέες µας να αποκοπούν από τη λόγια γραµµατεία, να µιλούν χρησιµοποιώντας περισσότερες αγγλικές λέξεις από ελληνικές και να µην καταλαβαίνουν τη σηµασία πολλών κοινών λέξεων. Αγνοούσαν λ.χ. λέξεις που ετέθησαν στις εισαγωγικές εξετάσεις, όπως ευδοκίµηση – αρωγή και άµιλλα. Επίσης σε παλαιά δηµοσκόπηση µεταξύ υποψηφίων για την είσοδό τους στα Α.Ε.Ι. άνω του 70% δεν γνώριζαν τις λέξεις αέναος, αποδιοποµπαίος, χειραγωγώ και τερατογονία….
Ως προς την επιβολή της αγγλικής – πρώην υπουργός παιδείας είχε προτείνει να γίνει πρώτη γλώσσα στην εκπαίδευση – φτάσαµε στο σηµείο σήµερα ουδένα κατάστηµα λ.χ. στην Κηφισιά να έχει ελληνική επιγραφή… Σηµειώνεται ότι το 1984 µε πρόταση του µακαρίτη βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Κουτσοχέρα η Βουλή ψήφισε οµοφώνως Νόµο, που επιβάλλει στα καταστήµατα να έχουν και ελληνόγλωσσες επιγραφές… Ο εν λόγω Νόµος έχει, εδώ και χρόνια – καταργηθεί στην πράξη.
