Γράφει ο Γιώργος Αράπογλου – Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας – φύλλο Ηρακλείου – Λυκόβρυσης – Πεύκης – Μεταμόρφωσης 11/05
Υπό κανονικές συνθήκες, το παρόν κείμενο θα αναφερόταν στους πρόσφατους βανδαλισμούς του γηπέδου της Κάτω Πεύκης και στο κομμάτι της ατομικής ευθύνης που, εδώ έχει και δικαιολογία επίκλησης και απαίτηση εφαρμογής. Γιατί, για να είμαστε δίκαιοι και να τα λέμε όλα, μπορεί να ασκούμε κριτική σε κάθε διοίκηση και να γινόμαστε αιχμηροί σε πράξεις και παραλείψεις τους, αλλά άδικοι δεν θα γίνουμε σε καμία περίπτωση. Ναι, είναι ευθύνη των διοικήσεων να φροντίζουν για τη φύλαξη των αθλητικών χώρων, αλλά δεν φέρουν ευθύνη αν κάποιοι – υποκινούμενοι κατά τα υπονοούμενα ή μη – είναι απλώς κρετίνοι που ο μόνος λόγος ύπαρξής τους είναι η πρόκληση καταστροφών για να ικανοποιήσουν ένα «εγώ» αρρωστημένο και εν δυνάμει επικίνδυνο. Καλή η απαίτηση να τα κάνουν όλα οι άλλοι, αλλά καμιά φορά πρέπει κι εμείς να κάνουμε απλώς τα αυτονόητα. Και, όπως είναι αυτονόητο ότι ο Δήμος οφείλει να διατηρεί δομές και εγκαταστάσεις σε καλή κατάσταση, είναι ακόμα πιο αυτονόητο ότι αυτά δεν θα πρέπει να τα βανδαλίζει ο κάθε κάφρος.
Αλλά, όπως προανέφερα, αυτά θα τα αναλύαμε διεξοδικά υπό κανονικές συνθήκες. Γιατί η εποχή που ζούμε δεν είναι με τίποτα μια κανονική εποχή. Το θέμα των ημερών είναι αναμφισβήτητα η σύλληψη του επίδοξου βιαστή -και όχι σκέτο «επιδειξία»- της Καλλιθέας. Όσο ψύχραιμος και ουδέτερος παρατηρητής και να προσπαθήσεις να είσαι, η ιδέα και μόνο είναι σοκαριστική. Ένα νέο παιδί, με όλο το μέλλον και τη ζωή μπροστά του, να σπέρνει τρόμο σε κορίτσια που έκαναν το λάθος να γεννηθούν όμορφα για τα γούστα του, κυνηγώντας τα στο δρόμο με σκοπό να τα βιάσει.
Και, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι, ευτυχώς δεν τα κατάφερε, να στιγματίσει τις ζωές τους για καιρό, ίσως και για πάντα. Αμφιβάλλει κανείς ότι τα τραύματα που φέρουν αυτά τα κορίτσια και μόνο στην ιδέα του «τι θα γινόταν αν…;», ίσως και να μην κλείσουν ποτέ; Μπορεί να μπει κάποιος στη θέση τους έστω και για λίγο και να αντιληφθεί τον τρόπο και τον εξευτελισμό που έζησαν για την προσωπικότητά τους;
Και γι’ αυτό είναι που έχω θυμώσει πάρα πολύ. Όχι μόνο για το γεγονός αυτό καθ’ αυτό, αλλά για τον τρόπο που, ακόμα και σήμερα, εν έτει 2021, η κοινωνία εξακολουθεί να αναζητά δικαιολογίες για τον θύτη και να στοχοποιεί το θύμα. «Ναι, αλλά ήταν προκλητικά ντυμένη…». Γούστο της και καπέλο της. Δεν θα ρωτήσει κανένα κορίτσι τον οποιοδήποτε τι θα φορέσει και πώς θα αισθανθεί όμορφη με τον εαυτό της.
«Είμαστε σίγουροι ότι ήθελε να την βιάσει ή απλώς…», αναρωτήθηκε ο επί τριάντα χρόνια πρώτη μούρη τηλεοπτικός μεγαλοδημοσιογραφικός αστέρας. Απλώς, τι; Απλώς, είστε απαράδεκτος -το λιγότερο- κύριέ μου. Δεν υπάρχει «απλώς» όταν η εικόνα μιλάει ξεκάθαρα. Πού ακριβώς βρίσκεται το «απλώς», όταν ένας τύπος κυνηγάει το κορίτσι μέχρι την είσοδο του σπιτιού του με το απαυτό του στο χέρι;
Επιτέλους, πάψτε πια να βρίσκετε δικαιολογίες στους βιαστές και αγκαλιάστε τα θύματα. Πότε επιτέλους η κοινωνία θα πάψει να δηλώνει ότι «Δεν γνωρίζει τίποτα για το περιστατικό»; Πόσα ακόμα κορίτσια θα χαθούν επειδή «Κανένας δεν τιμωρήθηκε εξαιτίας του “σσστ!” και “σσστ!” που έκαναν ούλοι!»; Μια κοινωνία που βρωμάει «αντρίλα» που καταντάει σαπίλα. Και γυναίκες, οι γυναίκες μας, οι κόρες μας, οι μανάδες μας, οι γειτόνισσές μας, φοβούνται να κυκλοφορήσουν το βράδυ μόνες. Είναι αυτό κοινωνία της 3ης χιλιετίας; Οι γονείς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε στα παιδιά μας πως ό,τι θέλουμε το διεκδικούμε και δεν το απαιτούμε. Ότι το «όχι» είναι απάντηση και είναι απολύτως αποδεκτή. Χωρίς άλλο σχόλιο.
Και δεν μπορώ να βλέπω μια κοινωνία να αποδέχεται τέτοιες συμπεριφορές και να αντιδρά με γελοιότητες του στυλ «μα, το αγόρι μας είναι τέλειο». Κανένας δεν είναι τέλειος, πόσο μάλλον ένας τύπος που δεν μπορεί να ελέγξει τι έχει στο βρακί του. Ούτε επειδή πάει και δέρνεται σε ένα γυμναστήριο με άλλους ανεγκέφαλους, έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί τη βία και έξω από το ρινγκ. Αυτό, πρέπει να το βάλουμε όλοι καλά στο μυαλό μας. Είναι υποχρέωσή μας να σκύψουμε πάνω στα παιδιά μας. Όχι να τα κλείσουμε σε γυάλα, αλλά να τα γεμίσουμε με ένα οπλοστάσιο ορθής σκέψης και έκφρασης, διεκδίκησης και υπεράσπισης του δικαίου.
Εδώ, δεν υπάρχουν περιθώρια αποτυχίας. Ούτε, φυσικά, δικαιολογίες. Κανένα κορίτσι δεν πρέπει να νιώθει ανασφάλεια. Κανένα. Τελεία και παύλα. Εκπαιδεύστε τα παιδιά και μάθετε τα να μην βιάζουν. Απλό και ξεκάθαρο.
