Την εφοπλιστική οικογένεια Βαρδινογιάννη, την θεωρούσα πάντα µια από καλές εφοπλιστικές οικογένειες. Ίσως η καλύτερη.
Ειδικά για τον Καπετάνιο Γιώργο Βαρδινογιάννη θέλω να πω τρία γεγονότα τα οποία ή δεν τα ξέρουµε ή τα ξεχάσαµε. Ο Καπετάνιος λοιπόν, εκτός από τη µεγάλη προσφορά στον εφοπλιστικό κλάδο, την υγιή προσφορά στο ποδόσφαιρο – είκοσι ένα χρόνια ήταν Πρόεδρος του Παναθηναϊκού – τις δωρεές και βοήθειες που έκανε σε χιλιάδες κόσµο – παρέστη- βοήθησε σε τρείς περιπτώσεις που γνωρίζω εγώ τις κατωτέρω:
1. Τον Τρικαλινό ποδοσφαιριστή Κατσιάκο τον βοήθησε να βγει από το οικονοµικό αδιέξοδο που βρισκότανε.
2. Τον Μίµη ∆οµάζο, τον µεγάλο στρατηγό του ελληνικού ποδοσφαίρου ο οποίος είχε υποχρεώσεις προς το ∆ηµόσιο, τα οποία είχε από τις επιχειρήσεις που είχε (Κέντρα ∆ιασκεδάσεως) και πλήρωσε ο Καπετάνιος εκείνη την εποχή εκατό εκατοµµύρια δραχµές για να τον βγάλει από τις δυσκολίες και τα αδιέξοδα.
3. Το σπουδαιότερο, από κοινωνική άποψη είναι προσωπικό είδα-έζησα. Ήµουν στο Τρίτο Νεκροταφείο της Νίκαιας Αττικής όπου είχε χαθεί – είχε φύγει – ένα µικρό παιδί τριών ετών µιας συγγενικής µου οικογένειας. Ο πατέρας του παιδιού εργαζόταν για πολλά χρόνια ναυτικός ον, στις επιχειρήσεις Βαρδινογιάννη. Κάποια στιγµή, η µητέρα της συζύγου µου, λιποθύµησε και ήταν ξαπλωµένη κάτω. Κι αυτό γιατί αναλογιζόταν τα δεινά της οικογένειας αυτής. Είχαν χάσει, µητέρα, αδελφή και άλλο µικρό παιδί.
Βλέπω λοιπόν κάποιον κύριο πάνω από τη µητέρα της συζύγου µου να την περιποιείται. Ρώτησα τον πατέρα του παιδιού, τον Πέτρο, ποιος γιατρός είναι αυτός που περιποιείται τη λιπόθυµη πεθερά µου. Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, µου απάντησε ο Πέτρος. Όπως είπα, ο Πέτρος εργαζόταν στην επιχείρηση του Γιώργου Βαρδινογιάννη.
Έτσι κατάλαβα, πίστεψα, ένοιωσα πόσο καλός κοινωνικά είναι ο Γιώργος Βαρδινογιάννης.
ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΑΛΛΙΝΤΕΡΗΣ
