ΕΠΕΑΠΤΕΡΟΕΝΤΑ
Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος
Έβλεπα μια αίθουσα γεμάτη από νέα παιδιά, κορίτσια και αγόρια, γεμάτα ενθουσιασμό, να έχουν στραμμένα τα βλέμματά τους στη μεγάλη θεατρική σκηνή μπροστά τους, στην οποία πίσω της απλωνόταν μια αρκετά μεγάλη, επίσης, κινηματογραφική οθόνη, να παρακολουθούν τους ομιλητές που έκαναν πραγματική παρέλαση μπροστά τους.
Τα παιδιά, δεν δυσανασχετούσαν και άκουγαν με προσοχή -και υπομονή- ακόμα και όταν οι άρχοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης μιλούσαν για τα έργα και τις δραστηριότητες αυτών των παιδιών και μεταξύ άλλων τσοντάριζαν και τα δικά τους πεπραγμένα μαζί με υποσχέσεις (θα, θα και θα) για το μέλλον, για το καλό του Δήμου, της Περιφέρειας, της χώρας, του κόσμου όλου…
Παρόλα αυτά, στον αέρα αιωρούνταν μια διαφορετική αύρα. Έβλεπα μπροστά μου να εκφράζεται μια διαφορετική κουλτούρα. Νόμιζα ότι ήμουν σε κολλέγιο του εξωτερικού, αλλά βρισκόμουν σε μια αίθουσα που δεν ξέρω αν θα προλάβω να δω παρόμοια στον Δήμο Αμαρουσίου. Βρισκόμουν στο Δημοτικό Θέατρο Πεύκης, που παρόμοιο βλέπω μόνο στα μαρουσιώτικα όνειρά μου.
(Κάνοντας δημοτικό ρεπορτάζ από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 στην Αμαρυσία, δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες φορές έχω ακούσει για την κατασκευή από τον Δήμο Αμαρουσίου ενός «αμφιθεατρικού» χώρου 200 – 300 θέσεων για κινηματογραφικές προβολές και θεατρικές παραστάσεις. Ναι, έρχεται η ελπίδα).
Εκεί λοιπόν στην αίθουσα του Δημοτικού Θεάτρου Πεύκης (που βλέπετε στη φωτογραφία), το Σάββατο 17 Οκτωβρίου έζησα την επίσημη τελετή λήξης μιας πρωτόγνωρης εκδήλωσης για τα μαθητικά χρονικά: τη βράβευση των καλύτερων ταινιών μικρού μήκους που είχαν γυρίσει μαθητές από σχολεία της Αττικής (και του 9ου ΓΕΛ Αμαρουσίου, αν δεν το ξέρατε) στο πλαίσιο του 1ου Φεστιβάλ Κινηματογραφικής Παιδείας.
Ταινίες που είχαν κριθεί να βραβευθούν βάσει μιας ψηφοφορίας μεταξύ των ίδιων των μαθητών και μαθητριών. Κάτι σαν τα όσκαρ δηλαδή, όπου ψηφίζουν χιλιάδες συντελεστές οι οποίοι συμβάλλουν στη δημιουργία των ταινιών, που θα καταλήξουν στη πεντάδα των υποψηφίων.
Διαβάστε παρακαλώ στη σελίδα 23 του σημερινού φύλλου, τι και πώς συνέβη στην Πεύκη στο Φεστιβάλ Κινηματογραφικής Παιδείας και θα καταλάβετε τι εννοούσα όταν έγραψα προηγουμένως «άλλη κουλτούρα».
