Φωτογραφήματα [4/8]

Γιαγιά, γιαγιά…

Στην Εύβοια πρωί με τον εγγονό μας. Στα επτάμισί του χρόνια εκείνος με το γάλα του στο τραπέζι κι ένα «παιδικό» περιοδικό μπροστά του, απομεινάρι από τα γνωστά ένθετα κυριακάτικης εφημερίδας. Με τον καφέ, το μπλοκ και το στυλό μου εγώ, όλο και κάτι να γράφω. Την ησυχία διέκοψε η φωνούλα του παιδιού…

«Γιαγιά, γιαγιά, ο Στρατηγός για κλάματα, κατέβηκε από το αεροπλάνο, ο Κιουπιντόν τον σημάδεψε με το τόξο του και αυτός, πήγε και φίλησε στο στόμα έναν άντρα». Η φωνούλα και το συνακόλουθο χαμογελάκι, συνοδεύονταν με αποχρώσεις «πονηρίας». Αυτής που διαθέτει ο άνθρωπος από γεννησιμιού του.

«Για να δω…». Και πάω στο μέρος του. Μου δείχνει τη σελίδα που είχε μπροστά του. Βλέπω, διαβάζω, γυρίζω να δω ποιο είναι το περιοδικό κι από πού στα κομμάτια μάς την «πέσανε». Comics mania το όνομα αυτού, τεύχος 48, σελίς 14.

Το παίζω αδιάφορη. Γυρίζω τις σελίδες μπροστά στο παιδί, του μιλάω για την τέχνη του σκιτσογράφου, για τη φαντασία του, για τα θέματα που θέλει να δείξει, για τους ταλαντούχους και σπουδαίους σαν αυτούς που έκαναν τον Αστερίξ και τους άλλους που κάνουν ανοησίες. Στεκόμουν στο χαριτωμένο σκίτσο που «είχε πλάκα», στο έξυπνο σχόλιο και σνομπάραμε μαζί τα «χαζά», σαν αυτό με το φιλί, που δεν έλεγε τίποτα απολύτως. Κι αποφασίσαμε από κοινού, πως επρόκειτο για μια μπούρδα και μισή.

Το θέμα όμως παιδιά, δεν είναι το τι έκανα εγώ με τον εγγονό μου. Το ΖΗΤΗΜΑ είναι ότι πρέπει να ‘χουμε «μάτια και στον πισινό μας», όπως έλεγαν κάποτε οι Έλληνες, διότι τα παιδιά μας βομβαρδίζονται με όλους τους τρόπους, τα μέσα και σε όλες τις ηλικίες, με τη σταθερότερη… «αξία» των ημερών μας: «Όσο φάμε, όσο πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο μπίθας μας» (το… ξενόγλωσσο, για μην το κόψει ο Σπύρος στη διόρθωση. Παρεμπιπτόντως δε, να πω, ότι διαφωνώ «κάθετα» με τις σικ διατυπώσεις που αφορούν σε γυμνές αλήθειες, διότι από τότε που ο π…ης αναβαθμίστηκε σε γκέι, γέμισε η Ελλάδα π…δες).

«ΜΑΤΣ ΜΟΥΤΣ» λοιπόν οι κύριοι της πρώτης φωτογραφίας μας, από τον «Κιουπιντόν», τον έρωτα κατά το κόμικς, και ο Άγιος Πέτρος τον καλεί αμέσως σε… απολογία. Στην κάτω φωτογραφία η φοβερή στιχομυθία.

«Τ' ορκίζομαι, Άγιε Πέτρο! Δεν έκανα τίποτα! Όσο παράξενο κι αν σας φαίνεται, αυτό είναι το έθιμο στις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ!».

Κι ο Άγιος Πέτρος απαντά: «Μπα, αλήθεια; Πρέπει να ομολογήσω ότι για μια στιγμή πανικοβλήθηκα!».

«ΤΕΛΟΣ» καλό λοιπόν, όλα καλά. Γλυκά-γλυκά, αθώα και αγαπησιάρικα, διά της ψυχαγωγικής μεθόδου των… δημιουργών MALIK, CAUVIN, έμαθαν τα παιδιά μας μαζί με τον ανυποψίαστο κλειδοκράτορα του Παραδείσου, δυο τρία χρήσιμα πραγματάκια. Το 1ο κατά την απεικόνιση των… γεγονότων είναι πως υπάρχουν κάποιοι… στρατηγοί που αναψοκοκκινίζουν στη θέα αρσενικού. Το 2ο είναι ότι υπάρχει ένα Ανατολικό Μπλοκ. Το δε 3ο και καλύτερο, πως εκεί υπάρχει «ΕΘΙΜΟ» κατά το οποίο ο «ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ», κατακόκκινος από τη συγκίνηση του εθίμου και με κλειστά τα μάτια, φιλάει στο στόμα άλλον κύριο, αφήνοντας τον έρωτα Κιουπιντόν, σύξυλο να απορεί, για… το έθιμο προφανώς.

Πάντως εγώ, εν κατακλείδι θα «φωνάξω μ' όση δύναμη μου μένει», που λέει ένα παλιό τραγουδάκι: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ, Έλληνες!