Και να που τη συνεχή ροή διαφημίσεων διακόπτει το ενοχλητικό δελτίο ειδήσεων. Ποιος έδωσε το δικαίωμα σε αυτούς τους τύπους να παρεμβαίνουν στις ώρες της εορταστικής μου χαλάρωσης και να με βομβαρδίζουν με «δυσκολοχώνευτα» νέα; Και τι με νοιάζει, δηλαδή, εμένα πόσους νεκρούς μετρούν οι Παλαιστίνιοι από το δολοφονικό κτύπημα των Ισραηλινών; Εδώ ολόκληρη διεθνής κοινότητα το αντιμετωπίζει σαν να ήταν ένα πολύνεκρο τροχαίο!
Αλλά ο εκφωνητής του δελτίου δεν λέει να σταματήσει. Και να το μακελειό στο Πακιστάν, να η απειλή κατάρρευσης παγκόσμιων επιχειρηματικών κολοσσών, να η οικονομική κρίση που θα αρχίσει να υποχωρεί από το 2011, να…
Πάει, διαλύθηκε η μαγεία των γιορτών. Ότι άρχιζα να ξεπερνώ το σοκ των νέων ∆εκεμβριανών στην Ελλάδα και να λικνίζομαι στους λαϊκο-χριστουγεννιάτικους ρυθμούς των τηλεοπτικών εκπομπών (εννοείται ανασυρόμενων από το τηλεοπτικό αρχείο), ξαναπέφτω στη μιζέρια.
Αποφασίζω να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου και να πολεμήσω την κατάθλιψη των γιορτών. Αρχίζω να παίρνω τηλέφωνα φίλους και γνωστούς, που έχω μήνες να συναντήσω. Τζίφος. Η ίδια κατάθλιψη και στην άλλη άκρη του τηλεφωνικού σύρματος. Μα τι πάθαμε όλοι, τελικά; Τι είναι αυτό που άλλαξε τόσο τις ζωές μας και τις έκανε τόσο κενές και ανικανοποίητες;
Εάν μας δει κάποιος απ’ έξω, με το βλέμμα τού ουδέτερου θεατή, δεν μας λείπουν και πολλά. Είμαστε υγιείς, έχουμε τις οικογένειές μας, το σπίτι μας (ίσως και το εξοχικό μας), το αυτοκίνητό μας (εξυπακούεται ένα για κάθε μέλος της οικογένειας), τον τραπεζικό μας λογαριασμό (έστω και υπερχρεωμένο), τις ανέσεις μας. Άρα τι μας λείπει και δεν μπορούμε να απολαύσουμε όλα εκείνα τα ανθρώπινα που δεν έλειψαν ποτέ στους γονείς μας, έστω κι αν αυτοί είχαν πολύ λιγότερα χρήματα κι ανέσεις σε σύγκριση μ’ εμάς;
Την απάντηση ανέλαβε να μου τη δώσει ένα φίλος, στέλνοντάς μου ένα e-mail. Προφανώς πρόκειται για κάποιο από αυτά τα μηνύματα που διακινούνται στις λεωφόρους του διαδικτύου, αλλά μερικές φορές είναι ευστοχότερα από οποιοδήποτε άρθρο θα μπορούσε να γράψει κάποιος. Το παραθέτω αυτούσιο, με την ευχή να το θυμάμαι κι όταν το πνεύμα των γιορτών συσκευασθεί και μπει στο πατάρι μαζί με τα υπόλοιπα χριστουγεννιάτικα στολίδια…
Το ευχαριστήριο
Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφτηκα τον Παράδεισο και ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει.
Περπατούσαμε σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη αγγέλους. Ο άγγελος οδηγός μου, σταμάτησε μπροστά στον 1ο σταθμό εργασίας και μου είπε: «Αυτό είναι το τμήμα παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στον Θεό με τη μορφή προσευχής».
Κοίταξα γύρω τον χώρο, έσφυζε από κίνηση. Άγγελοι παντού να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά και σημειώματα προσευχών απ’ όλο τον κόσμο.
Προχωρώντας σ’ έναν μακρύ διάδρομο φτάσαμε στον 2ο σταθμό.
«Αυτό είναι το τμήμα Συσκευασίας και Παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σε αυτούς που τις ζήτησαν», εξήγησε ο άγγελός μου.
Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε κι εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές χάρες κι επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη γη.
Τέλος φτάσαμε στην άκρη της αίθουσας, σ’ έναν πολύ μικρό σταθμό. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί, χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.
«Αυτό είναι το Τμήμα των Ευχαριστιών», μου είπε σιγανά ο άγγελός μου, δείχνοντας λίγο ντροπιασμένος.
«Πώς γίνεται αυτό; ∆εν υπάρχει δουλειά εδώ;», ρώτησα.
«Είναι λυπηρό», αναστέναξε ο άγγελος. «Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι άνθρωποι, πολλοί λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια».
«Πώς μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό;», ρώτησα πάλι.
«Πολύ απλά», απάντησε. «Χρειάζεται μόνο να το πεις: ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΘΕΕ ΜΟΥ!»
«Γιατί ακριβώς πρέπει να ευχαριστήσουμε;», συνέχισα τις ερωτήσεις.
Ο άγγελος φύλακάς μου ανέλαβε να μου δώσει εξηγήσεις. Μου ανέφερε, λοιπόν, τα εξής:
«Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου, ρούχα στην πλάτη σου, μια στέγη πάνω από το κεφάλι σου κι ένα μέρος για να κοιμηθείς, είσαι πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου.
Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σε ένα πιατάκι, είσαι ανάμεσα στο 8% των ανθρώπων που ευημερούν.
Αν ξύπνησες το πρωί με περισσότερη υγεία από ό,τι αρρώστια, είσαι πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν ως αυτή τη μέρα.
Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου του πολέμου, της μοναξιάς της φυλακής, της αγωνίας του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας, είσαι μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της γης.
Αν μπορείς να προσευχηθείς σε ένα ναό χωρίς τον φόβο της επίθεσης, της σύλληψης ή της εκτέλεσης, θα σε ζηλέψουν σίγουρα 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.
Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς, δεν είσαι ο κανόνας, είσαι η εξαίρεση για όλους όσοι ζουν μέσα στην αμφιβολία, στην απόγνωση και στην κατάθλιψη.
Αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, μόλις έλαβες διπλή ευλογία γιατί κατά πρώτον σου το έδωσε κάποιος που σε αγαπάει και κατά δεύτερον γιατί είσαι πιο τυχερός από 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους που δεν ξέρουν να διαβάζουν.
Και αν έχεις γύρω σου ανθρώπους που σε κάνουν και τους κάνεις να γελάς σημαίνει ότι αξίζεις πολλά, γιατί είναι ευλογία να δίνεις χαρά και να μοιράζεσαι τη χαρά».
«Κατάλαβα. Τώρα τι να κάνω; Πώς μπορώ να αρχίσω;», ρώτησα.
«Να πεις καλημέρα», μου χαμογέλασε ο άγγελός μου, «να μετρήσεις τις ευλογίες σου και περάσεις αυτό το μήνυμα και σε άλλους ανθρώπους, για να τους θυμίσεις πόσο ευλογημένοι είναι.
Και μην ξεχάσεις να στείλεις το ευχαριστήριό σου».
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ
ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2009
ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΑΓΑΠΗ
ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ
Θάνος Σταθόπουλος
