Από τη στήλη ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ
Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος
Τη βδομάδα που πέρασε και συγκεκριμένα στις 18 Μαρτίου η στήλη που διαβάζετε συμπλήρωσε 35 ολόκληρα χρόνια από την πρώτη φορά που εμφανίστηκε στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ.
Ήταν 18 Μαρτίου 1991, όταν ύστερα από συζήτηση που είχα με τον Χρήστο Ζαγκλή, μου είπε: «Βλέπεις παραδοξότητες στο Δημοτικό Συμβούλιο και θέλεις να τις στηλιτεύσεις; Ξεκίνα μια στήλη, στην οποία θα τους τα κοπανάς, θα τους βγάζεις τα άπλυτα στη φόρα. Χρησιμοποίησε ό,τι γλώσσα θέλεις, σοβαρή, αστεία, ειρωνική. Ό,τι θέλεις. Αρκεί να τους τα κοπανάς». «Καλή ιδέα», αναθάρρησα, «αλλά πρέπει να έχει ένα όνομα, έτσι δεν είναι;» «Ναι, θα την ονομάσουμε Έπεα Πτερόεντα», απάντησε ο Ζαγκλής. «Μήπως είναι λίγο παλιομοδίτικος ο τίτλος;» «Ξέρεις τι σημαίνει;» «Επειδή ξέρω, γι’ αυτό μου φαίνεται παλιομοδίτικος», «Λοιπόν, αυτόν θα χρησιμοποιήσουμε», επέμεινε, «και όποιος δεν τον καταλαβαίνει, να τηλεφωνήσει στην εφημερίδα να του εξηγήσουμε».
Έτσι λοιπόν, στο φύλλο της 18ης Μαρτίου 1991 ξεκίνησε η στήλη, με «πικάντικα» θέματα από το Δημοτικό Συμβούλιο, στην οποία έγραφα χρησιμοποιώντας γλώσσα καθαρεύουσα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι συζητήσεις γίνονταν -και γίνονται- και πόσες ιδέες μου έδιναν για να γράψω κάτι ευχάριστο για τους αναγνώστες. Εκείνη την εποχή, όλοι οι αρθρογράφοι απευθυνόμασταν σε «αναγνώστες». Μετά το me-too και την «πολιτική ορθότητα», αποκτήσαμε και «αναγνώστριες».
Θυμάμαι μάλιστα, που μου είχε τηλεφωνήσει μια κυρία από κάποια Γραμματεία Ισότητας ενός κόμματος και με είχε κατακεραυνώσει ότι ήμουν ρατσιστής επειδή απευθυνόμουν μόνο σε «αναγνώστες» και όχι «και σε αναγνώστριες». Τι να κάνω φίλες και φίλοι μου; Ακολούθησα το ρεύμα.
Ξεκίνησε, λοιπόν, η στήλη με πρώτα σατιριζόμενα πρόσωπα, τον αείμνηστο Δημήτρη Κοτζιά, που ήταν επικεφαλής της αντιπολίτευσης στο Δημοτικό Συμβούλιο Αμαρουσίου και τον δημοτικό σύμβουλο Νίκο Καλαϊτζίδη, που ήταν πολύ ομιλητικοί και επόμενο ήταν: όταν μιλάς πολύ κάτι θα σου ξεφύγει…
Τη στήλη την υπέγραφα, ως «Αιθεροβάμων» (αυτός που πετάει στα σύννεφα, μιας και έγραφα «λόγια του αέρα») και ήθελα να κρατηθεί η ανωνυμία, αλλά δεν ξέρω πώς έγινε και μετά από λίγες βδομάδες, αυτοί που δεν τους είχα σατιρίσει στη στήλη μου, με έπιαναν στο δρόμο και μου έδιναν συγχαρητήρια που «τα έψελνα» στους άλλους (μέχρι να ερχόταν η σειρά τους…).
Από τότε και μέχρι τώρα, δεν διακόπηκε ποτέ. Πέρασε από την καθαρεύουσα στη δημοτική, συμπληρώθηκε με γελοιογραφίες που σκιτσάριζα μόνος μου, αργότερα με «πικάντικες» φωτογραφίες και «μπαλονάκια» φανταστικών διαλόγων και έφτασε στη μορφή που τη διαβάζετε τώρα.
Να είστε καλά φίλες και φίλοι μου, να είμαστε όλοι καλά Χρήστο μου και βλέπουμε…
