Αυτό που τόσα χρόνια θίγει άδικα και φέρνει σε απόγνωση τους Μαρουσιώτες ιδιοκτήτες καταστημάτων και επαγγελματικών κτηρίων, οι οποίοι έκτισαν αυτά, νόμιμα, σε προγενέστερους χρόνους της θέσπισης αμιγούς κατοικίας (πριν από το έτος 1995 για το Βασικό Οδικό ∆ίκτυο και πριν από το 1993 για το υπόλοιπο Μαρούσι), είναι ότι:
Λόγω ακριβώς των περιορισμών της αμιγούς κατοικίας, δεν μπορούν να βγάλουν σήμερα άδεια λειτουργίας για πλήθος χρήσεων, κυρίως υγειονομικού ενδιαφέροντος -αν και ευρίσκονται σε κεντρικότατα σημεία του ∆ήμου, ή ακόμη και βλέπουν σε πλατείες, π.χ. Ηρώων, Γαρδέλη, Αγίας Λαύρας, Αλωνίων κ.λπ., με αποτέλεσμα η περιουσία τους -εντελώς άδικα- να απαξιώνεται και να ερημώνει μέσα στο κέντρο της πόλης.
Αμιγής κατοικία το Μαρούσι σαν την Εκάλη και τη Φιλοθέη εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να γίνει (εκτός αν ληφθεί απόφαση να… γκρεμίζουμε υπάρχοντα κτήρια για να τα κάνουμε πάρκα!).
Και τούτο διότι το πρώτο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο που έθετε περιορισμούς στις χρήσεις γης στο Μαρούσι έγινε μόλις το 1991, όταν το 80% της πόλης ήδη είχε κτιστεί, με πενταώροφες πολυκατοικίες, καταστήματα, επαγγελματικά ειδικά κτήρια κ.λπ.
Έτσι, λοιπόν, «πήγαμε να φτιάξουμε Φιλοθέη και Εκάλη» (αμιγή κατοικία δηλαδή), εν έτει 1995, το υπόλοιπο 20% του Μαρουσιού, αλλά με τις «σφήνες» βέβαια του The Mall, υπουργείου Παιδείας κ.λπ.
…Έλεος κύριοι νομοθέτες!
∆εν διαφωνεί κανείς, στη θέσπιση χρήσεων αμιγούς κατοικίας για το αδόμητο Μαρούσι (οικόπεδα στον υπάρχοντα πολεοδομικό ιστό της πόλης, νεοεντασσόμενες περιοχές κ.λπ.). Όμως, η θέσπιση χρήσεων αμιγούς κατοικίας σε οικοδομημένες ήδη νομίμως περιοχές και μάλιστα με εμπορική δραστηριότητα, (κατ’ αρχάς εγκληματικό λάθος) οφείλει να μεριμνά, για τα ήδη υπάρχοντα παλαιά καταστήματα και επαγγελματικά κτήρια, τα προγενέστερα υφιστάμενα των περιορισμών της αμιγούς κατοικίας, ώστε αυτά να εναλλάσσουν επαγγελματικές χρήσεις, αν όχι όσες εδικαιούντο κατά τον χρόνο έκδοσης της οικοδομικής τους αδείας, τουλάχιστον χρήσεις γενικής κατοικίας.
Είναι εντελώς απαράδεκτο και πέρα από κάθε λογική οι περιορισμοί της αμιγούς κατοικίας να έχουν αναδρομική ισχύ, στα ήδη νόμιμα κατασκευασθέντα ειδικά επαγγελματικά κτήρια και καταστήματα. Η μόνη λύση για να επιτευχθεί τούτο, είναι οι αναγκαίες και σωστά διατυπωμένες μεταβατικές διατάξεις για τα νομίμως υπάρχοντα επαγγελματικά ειδικά κτήρια και καταστήματα.
Η παρακάτω μεταβατική διάταξη, αν διατυπωθεί στην επικείμενη αναθεώρηση των χρήσεων γης του ∆ήμου, πιστεύω καλύπτει και δικαιώνει τους επί τόσα χρόνια θιγόμενους Μαρουσιώτες ιδιοκτήτες:
«Υφιστάμενα ειδικά κτήρια και καταστήματα με νόμιμη οικοδομική άδεια, τα οποία εμπίπτουν σε περιοχή αμιγούς κατοικίας, εξακολουθούν να διατηρούν χρήση γενικής κατοικίας».
Η ανωτέρω μεταβατική διάταξη είναι άκρως αναγκαία, αν η σημερινή δημοτική αρχή θέλει να λυτρώσει τους επί τόσα χρόνια (1995-2009= 14 χρόνια) βάναυσα και άδικα θιγόμενους Μαρουσιώτες ιδιοκτήτες παλαιών υπαρχόντων καταστημάτων και επαγγελματικών κτηρίων, οι οποίοι κατακλύζουν το δημαρχείο και την πολεοδομία κάθε μέρα, παρακαλώντας και κλαίγοντας για την αδικία, αφού εισπράττουν την άρνηση για να νοικιάσουν τους νόμιμα κατασκευασθέντες από αυτούς επαγγελματικούς τους χώρους, για πλήθος χρήσεων, επειδή αυτοί εκ των υστέρων βρέθηκαν σε αμιγή κατοικία.
Επιτέλους, ας μη βγάζουμε, εδώ στο Μαρούσι, τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια, επιτρέποντας από τη μια, να ξεφυτρώνουν και να λειτουργούν απρόσκοπτα τα εμπορικά μεγαθήρια τύπου The Mall, Golden Hall κ.λπ., ενώ από την άλλη, να γεμίζουμε τις κεντρικές πλατείες της πόλης μας, με «επαγγελματικά κουφάρια» άδειων μαγαζιών και επαγγελματικών κτηρίων λόγω αμιγούς κατοικίας.
Γιάννης Ανυφαντής
Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ
Σημείωση: ∆υστυχώς, στην πρόταση αναθεώρησης των χρήσεων γης, από τους μελετητές που όρισε η δημοτική αρχή και πρόσφατα δημοσιεύτηκε, στην τελευταία της παράγραφο, περί Ειδικών Μεταβατικών ∆ιατάξεων, ο όρος: «οι νομίμως υφιστάμενες χρήσεις παραμένουν ως έχουν, εκτός αν είναι επισφαλείς για τη δημόσια υγεία και ασφάλεια», δεν δίνει λύση στο χρόνιο αυτό πρόβλημα του Αμαρουσίου, διότι παραπέμπει -έτσι όπως είναι διατυπωμένη- σε χρήσεις λειτουργίας επιχειρήσεων και όχι σε χρήσεις γης όπως κανονικά θα έπρεπε. ∆ηλαδή με άλλα λόγια, δεν δίνει τη δυνατότητα εναλλαγής χρήσεων λειτουργίας στα νομίμως υφιστάμενα επαγγελματικά κτήρια και καταστήματα, πλην αυτών της αμιγούς κατοικίας.
Ελπίζω ότι η διεύθυνση πολεοδομικού σχεδιασμού του ΥΠΕΧΩ∆Ε έχει αντιληφθεί το μείζον αυτό θέμα και για μια ακόμη φορά (όπως άλλωστε ήδη το έπραξε, με τις ορθές και δίκαιες μεταβατικές διατάξεις του ΦΕΚ 683/243-6-2005), το οποίο όμως δυστυχώς -για άλλους νομικά τυπικούς λόγους- ακυρώθηκε από το ΣτΕ,
θα βγάλει από το αδιέξοδο και πάλι τους Μαρουσιώτες ιδιοκτήτες, που προγενέστερα κατασκεύασαν καταστήματα και επαγγελματικά ειδικά κτήρια σε περιοχές που εκ των υστέρων χαρακτηρίστηκαν ως αμιγής κατοικία.
