ΕπιΤόπου [24/1]

Όταν έμαθα ότι πουλήθηκε «η βίλα με τα νούφαρα», με έφαγε η αγωνία να δω πώς θα κατέληγε τούτο το ξακουστό, όμορφο αρχοντικό του Τζων Βορρέ και της Ελένης Λεβίδη. Και… δόξα τω Θεώ, δεν γκρεμίστηκε, δεν κακοποιήθηκε. Αντιθέτως, αναδείχθηκε μέσα σε ένα περιβάλλον διαμορφωμένο με σεβασμό, με γούστο, με τρόπο που φανέρωνε πως οι νέοι του οικοδεσπότες, διέθεταν υψηλή αισθητική για τη ζωή και όσα την αφορούν.

Όταν χτίστηκε το «μέγαρο» της εταιρίας «ΜΗΧΑΝΙΚΗ Α.Ε.» στην καρδιά του Μαρουσιού επί της Μεγάλου Αλεξάνδρου, Β. Σοφίας κλπ. -ολόκληρο τετράγωνο είναι αυτό- ξαν’ αναγάλλιασα, γιατί δεν πληγώθηκε ο Τόπος μου, όπως έγινε από τις γυάλινες ψυχρές νεκρουPOLIS. Αυτές που κόμπαζαν στο έμπα της πόλης, με υπερφίαλη και ανεπίτρεπτη απαξίωση αυτού του πάλαι ποτέ αξιοσέβαστου, για ποικίλους λόγους, προαστίου των Αθηνών.

Το κοντράστ μεγάλο κι ενώ ο κόσμος αντέδρασε, κατήγγειλε, χλεύασε, αποκαρδιώθηκε για τα γυάλινα κατασκευάσματα, δεν έδειξε να προσβάλλεται από το «μέγαρο» της «Μηχανικής».

Έμαθα τίνος είναι αυτό το μεγαλοπρεπές και ωραίο κτήριο και… «έπεσα», στον νέο ιδιοκτήτη της «βίλας Βορρέ»! Τώρα πια, άρχισα να χαίρομαι για τον νεοφερμένο συμπολίτη, και ως 5η -τουλάχιστον- γενιά Μαρουσιώτισσα, τον «καλωσόριζα» στην γενέτειρά μου. Νοερώς κι από ψυχής τον καλωσόρισα, αφού ουδέποτε έχουμε επικοινωνήσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο με τον άνθρωπο.

Και τώρα που αναφέρομαι σ’ αυτόν, δεν γνωρίζω εάν θα πληροφορηθεί κάποτε για το εκφρασμένο πλέον δημοσία «καλωσόρισμα». Εκείνο το οποίο έχει σημασία για μένα, είναι όταν η ψυχή γεμίζει από όμορφο συναίσθημα, πρέπει να το μοιράζεται. Να το απλώνει, να το προσφέρει αμίζερα. Όσο δε, πιο κατασταλαγμένο χρονικά είναι, τόσο πιο «ακριβό». Σαν παλιό, καλό κρασί ας πούμε.

Αποκαλώ το κτήριο της ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ «μέγαρο», διότι κατά τη δική μου αισθητική, στέκει στο χώρο επιβλητικό, μεγαλειώδες, χωρίς καμία διάθεση πομπώδικης επιβολής. Είναι αρχοντικό, με την κλασική έννοια, διότι απέφυγε τα κιτς στοιχεία της νεοπλουτισμένης κουλτούρας. Αποτελείται από ένα σύμπλεγμα κτισμάτων, το οποίο ΣΕΒΑΣΤΗΚΕ τον Τόπο.

Και η χαρά μου ήταν μεγάλη, όταν άκουσα ειδικούς επιστήμονες- αρχιτέκτονες, μηχανικούς, περιβαλλοντολόγους, καθηγητές Πολυτεχνείου και Πανεπιστημίου- να το έχουν ως «πρότυπο αισθητικής» και όχι μόνο. Μ’ άλλα λόγια, το θέμα είναι πολύ πιο σοβαρό για την πόλη μας, από ό,τι θα μπορούσε να το καταστήσει η υποκειμενική κρίση, ενός ανειδίκευτου σχολιαστή!

Αλλά η διατήρηση της έξοχης βίλας Βορρέ, και το μέγαρο της «ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ», δεν είναι τυχαία γεγονότα. Ανήκω εξ’ άλλου σ’ αυτούς που πιστεύουν, πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Τα πάντα, έχουν την αφορμή και την αιτία τους. Ποια όμως ήταν η …αιτία στην προκειμένη περίπτωση;

Η απάντηση, ήρθε και με το δημοσίευμα τού «ΛΟΙΠΟΝ» της 15ης Ιουλίου 1999, το οποίο μιλούσε για τον «πολυπράγμονα επιχειρηματία και φιλάνθρωπο» Πρόδρομο Εμφιετζόγλου. Τον ιδιοκτήτη δηλαδή, των προαναφερθέντων. Ο τίτλος του δημοσιεύματος ήταν: Χρυσή προσφορά στους φιλότεχνους. Αναφερόταν στα εγκαίνια της συλλογής του κυρίου Εμφιετζόγλου και η φωτό από αυτά.

Επρόκειτο για μία συλλογή-προϊόν τριαντάχρονης «περισυλλογής»- από σπουδαία έργα της νεότερης και σύγχρονης ελληνικής Τέχνης, μεταξύ των οποίων και το «Κρυφό Σχολειό» του Γύζη. Το «Μουσείο» στεγάζεται στην πρώην «βίλα Βορρέ» στο Μαρούσι, σαν η καλή μοίρα να θέλησε να συνδέσει με κάποιο τρόπο, δύο πολυσήμαντες προσωπικότητες, οι οποίες συνέβαλλαν στη «διακόσμηση» και όχι μόνο, του προάστιου.

Και η ευγνωμοσύνη γι’ αυτούς που Αγάπησαν και Σεβάστηκαν τον Τόπο μας, θα πρέπει να τους συνοδεύει ες αεί, όπου κι αν βρίσκονται.

ΤοποΓράφει η Θέμις