ΕπιΤόπου [14/2]

Η γυναίκα του Καίσαρα και άλλα παραμύθια. Μια φορά κι έναν καιρό –που λέτε αγαπητοί συμπολίτες– τόλμησα να αντιδράσω ως πολίτις, δημοσία μέσα σε Δημοτικό Συμβούλιο για ένα θέμα το οποίο θεωρώ εξόχως σοβαρό και αφορά στην εντιμότητα των ανθρώπων που διοικούν την πόλη και αποφασίζουν για την τύχη τη δική της και τη δική μας κατ’ επέκτασιν. Κανένας δεν βρέθηκε από τους αυτήκοες μάρτυρες, να θεωρήσει το αίτημα ως… ανέντιμο. Ήρθαν όμως οι ΕΙΚΑΣΙΕΣ κι αποφάσισαν: Καλά τα είπες, πλην όμως κακά τ’ ακούσαμε!  Έτσι, μου πέταξαν κατάμουτρα το περίφημο  «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τιμία, θα πρέπει και να φαίνεται», επισφράγισαν το «κατηγορώ» γραπτώς, με τη λέξη «ΝΤΡΟΠΗ», και… με «αποτέλειωσαν»….. Με άλλα λόγια, δεν πα να ’σαι όποιος είσαι, δεν πα να υπερασπίζεσαι τα «αυτονόητα», η πυρά είναι αναμμένη και σε περιμένει, υποδαυλιζόμενη από το εικάζειν. Τον γλυκό πειρασμό, που σπεύδει να σκανδαλίσει τα ρήματα, «αναλύω», «ερμηνεύω», (γεγονότα) και να αποφανθεί, τα ανάλογα με τον εικάζοντα.

Κράτησα το θέμα «στο σκληρό μου δίσκο», προκειμένου να μελετήσω την αξία της έκφρασης η οποία αφορά στη γυναίκα του Καίσαρα. Πέρασαν κάπου τέσσερα χρόνια από τότε και επί τέλους το πήρα το… «Δίπλωμα», διότι παρόμοιες προκλήσεις πάντοτε άνοιγαν εκπαιδευτικές θύρες χρησιμότατες «για το χαρακτήρα πού  ’χω» και ευχαριστώ όσους συνέβαλαν. Νομίζω πως τώρα πια, μπορώ να εκφράζω μιαν άλλη άποψη από εκείνην που επιβάλλει το «μασκάρεμα» της γυναίκας του Καίσαρα, προκειμένου να… φαίνεται. Το θέμα λοιπόν που εξέταζα όλον αυτόν τον καιρό, αφορά στο «ΕΙΝΑΙ» και στο «ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ» και επειδή η ζωή, είναι αυτή που μας δείχνει το δρόμο για την «Ιθάκη», μας δίνει αφορμές, προκειμένου να μπορούμε να εστιάζουμε στο πλέον χρήσιμο. Δηλαδή στην Αλήθεια, στην Ουσία, στην Αξία των πραγμάτων. Τέτοιες αφορμές, περνούν μέσα από τις αποκαλύψεις σκανδάλων-εγκλημάτων, που μας συγκλονίζουν κάθε τόσο, τα οποία διαπράττονται από «γυναίκες του Καίσαρα» με…ράσα, ιερά άμφια, τηβέννους, «γραβατωμένες-κουστουμαρισμένες», κοινωνικώς καταξιωμένες, «υπεράνω πάσης υποψίας». Δηλαδή, εμφανέστατα τίμιες.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων και επειδή με γοητεύει το ξεκαθάρισμα περιπεπλεγμένων θεμάτων, αποφάσισα να περνάω ενίοτε σε κάποιες ασκήσεις επί πραγματικού περιβάλλοντος, για να «τσεκάρω» την αξιοπιστία της θεωρίας που έχει ως αντικείμενο, το «Είναι» και το «Φαίνεσθαι» της Καισαρίνας. Έτσι, βρέθηκα ξανά στην Πλατεία Ηρώων της πόλης μας και στάθηκα σε κάποια στοιχεία άξια προσοχής. Το ένα είναι η μαρμαρωμένη έκφραση «ΔΗΜΑΡΧΕΙΑΣ» του 2008, η οποία μέσα από ανορθόγραφη-λανθάνουσα γλώσσα, εξακολουθεί αμετανόητα, να ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ κατάφωρα το ΜΑΡΟΥΣΙ!!!

Δεύτερο παράδειγμα. Στάθηκα μπροστά από τις μαρμάρινες στήλες που προσφάτως πλαισίωσαν το Μνημείο των Ηρώων της πόλης μας οι οποίες αναφέρονται στους: ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΑΘΜΟΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ  1821-1827 (μετά Χριστόν!!! Εννοείται). Εδώ, η Ιστορία του τόπου μας, βρίσκεται μπροστά σε μία γραπτή επίσημη αναφορά, που την στρεβλώνει απαράδεκτα, διότι κατά την γραφή, δεν ελήφθη υπ’ όψιν η χρονολογική ταυτότητα του γεγονότος. Το μετά Χριστόν στίγμα, είναι που κάνει την ΙΣΤΟΡΙΚΗ διαφορά, η οποία ξεπέρασε …ΑΔΙΑΦΟΡΑ τους Χριστιανούς ΑΜΑΡΟΥΣΙΩΤΕΣ. Τους έκανε ένα τσούρμο και έστειλε τον Γιώργη, τον Αργύρη, τον Δημήτρη…, να πολεμάνε μαζί με τον Αντιφάνη, τον Πεισθέταιρο, τον Ευελπίδη και άλλους Αθμονείς, για… του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία!!!

Τα φαινόμενα φίλοι συμπατριώτες, καθόλου τυχαία δεν είναι. ‘Έχουν ρίζες, και έχει αξία να σταθούμε και να τα αξιολογήσουμε. Ίσως έτσι, με τη «γυναίκα του Καίσαρα» ενώπιόν μας, αποφασίσουμε τι έχει αξία. Η Αλήθεια του «ΕΙΝΑΙ» ή το μεγαλόπρεπο ένδυμα;!…

Τοπογράφει η Θέμις