Από τη στήλη ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ – Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος
Τα γεγονότα και οι αναμνήσεις που δημιουργούνται από αυτά είναι προσωπική υπόθεση, και όπως έλεγε και η γιαγιά μου (εκ πατρός): «Κανείς άνθρωπος δεν είναι ίδιος με άλλον παιδί μου και ό,τι ακούς είναι γνώμη του. Αλλιώς ακούς τις ιστορίες από μένα και αλλιώς από τους άλλους. Εγώ στον πόλεμο της Αλβανίας με τους Ιταλούς, έχασα δύο παιδιά. Θα ήταν θείοι σου σήμερα. Τι να κάνουμε; Πολέμησαν άδικα, γιατί μετά ήρθαν οι Γερμανοί και μας λιάνισαν». Έτσι το είχε δει. Ύστερα βίωσε τον Εμφύλιο, που τα υπόλοιπα παιδιά της βρέθηκαν με τους «αντάρτες» στα βουνά, αντιμέτωπα με εκείνα του αδερφού της, που υπηρετούσαν στον «εθνικό» στρατό.
Απολογισμό του 2022 ξεκίνησα να κάνω και τη θυμήθηκα, διότι το πρώτο γεγονός, που μου ήρθε στο νου, ήταν η εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία. Και όπως είπε η γιαγιά μου, γνώμη μου είναι ότι οι Ουκρανοί δεν είχαν ανάγκη να σωθούν από τους ναζί, όπως δικαιολογήθηκε ο Πούτιν. Εσύ, μπορεί να τον πίστεψες. Εγώ όχι. Όταν είχα πάει στη Σοβιετική Ένωση στα τέλη του 1982 και είχα επισκεφτεί το Κίεβο, είχα διαπιστώσει ότι ήταν η ωραιότερη πόλη. Πρωτεύουσα «μιας πολιτείας» υψηλής κουλτούρας -κατά τους Σοβιετικούς- με εξαιρετικά πανεπιστήμια, τεράστιους επιστήμονες και απίστευτα παραγωγικό έδαφος και υπέδαφος. Καμάρωναν οι Ρώσοι γι’ αυτήν, που μάλιστα κατά τον Β’ Π.Π. είχε αντισταθεί ηρωικά στους ναζί. Πώς εξελίχθηκαν σε ναζί δεν το κατάλαβα κύριε Πούτιν μας, που ένα χρόνο τώρα τους βομβαρδίζεις συνεχώς. Όπως δεν είχα καταλάβει πώς βρέθηκαν οι Αμερικανοί στο Βιετνάμ, για να τα λέμε κι αυτά.
Αλλά ξεκίνησα να κάνω απολογισμό του 2022. Δεν με ενθουσίασε μπορώ να πω. Τι να πρωτοθυμηθώ; Ότι με αφορμή την εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία ξεκινήσαμε να ζούμε τον μεγαλύτερο οικονομικό πόλεμο της πρόσφατης ιστορίας; Ότι στο Ιράν σκότωσαν μια κοπέλα που τόλμησε να βγάλει τη μαντίλα που σκέπαζε το πρόσωπό της; Ότι η πανδημία είχε επιπτώσεις όχι μόνο υγειονομικές, αλλά ψυχολογικές και οικονομικές; Ότι γενικά αυξήθηκε η εγκληματικότητα κατά των γυναικών από τους «αντράκλες» που δε σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους; Ότι «γίναμε Σικάγο» από τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών και τις συμμορίες ανηλίκων; Ότι παρακολουθούνται τα τηλέφωνα αξιωματούχων (λες και δεν το ξέραμε); Ότι γίναμε διάσημοι μεταξύ Κατάρ και Βρυξελλών; Ότι «έφυγαν», ο Αλέκος Φασιανός, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και η Ειρήνη Παππά; Έφυγαν, σαν μικρά δάκρυα στις σταγόνες της νεροποντής του 2022, που θα ‘λεγε κι ο ποιητής..
Γι’ αυτό και εύχομαι το 2023 να είναι καλύτερο για όλους.
