Πιθανολογούμε ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και όχι μόνο, όπου η λειτουργία του κράτους κυριολεκτικά αναστέλλεται με την προκήρυξη εθνικών εκλογών, πόσω μάλλον όταν αυτές είναι και πρόωρες. Όλοι και όλα περιστρέφονται γύρω από την ψηφοδόχο, η… ετυμηγορία της οποίας θα καθορίσει τις εθνικές τύχες μας για τα προσεχή 4 χρόνια (τουλάχιστον με βάση τον συνταγματικό χρόνο…).
Του Θάνου Σταθόπουλου
Και μέχρι τότε, τι; Θυμάστε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και την ειδησεογραφία τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών, λίγο πριν ο πρωθυπουργός δηλώσει εμμέσως ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει άλλο και θέλει «φρέσκια» λαϊκή εντολή; Μήπως ασχολούνταν με τη μεγάλη φωτιά που κατέκαψε την Αττική; Μήπως τα ΜΜΕ βρίσκονταν εν αναμονή των πορισμάτων για το «τις πταίει» που, για πολλοστή φορά, ο «στρατηγός άνεμος» αποδείχθηκε πιο μάγκας από το εθνικό σύστημα Πολιτικής Προστασίας; Αλήθεια, πού είναι εκείνο το πόρισμα; Σε ποιο συρτάρι καταχωνιάστηκε, για να μην ταράξει την προεκλογική εκστρατεία ορισμένων;
Βέβαια, εάν ήταν μόνο η προεκλογική περίοδος που λειτουργεί ως άλλοθι για να «κουκουλωθούν» ευθύνες κι εγκληματικές αμέλειες των μικρών και μεγάλων «αρμοδίων» δεν θα είχαμε κανένα λόγο ν’ ανησυχούμε. Δυστυχώς, όμως, το φαινόμενο αυτό είναι γενικευμένο στην ελληνική πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου. Από την κορυφή της πολιτικής ηγεσίας, έως και τον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας, θ’ ανακαλύψουμε πάμπολλα παραδείγματα περιπτώσεων όπου εγκλήματα κάθε μορφής και βαρύτητας παραμένουν προκλητικά ατιμώρητα.
Βατοπαίδι, Siemens, υποκλοπές, πυρκαγιές, αποχαρακτηρισμοί δασών, καταπατήσεις, αυθαίρετα, φοροδιαφυγή και μία ατέλειωτη ακόμη λίστα παθογενών συμπτωμάτων της νεοελληνικής πραγματικότητάς μας, πείθουν και τον πλέον αφελή ότι δεν μιλούμε απλώς για… ίωση του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού μας συστήματος, αλλά για πραγματική πανδημία. Κι εδώ, δυστυχώς, καμία εταιρεία δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί ν’ ανακαλύψει το κατάλληλο εμβόλιο…
Αν επιχειρήσουμε μια ανασκόπηση από τη μεταπολίτευση και μετά θα δυσκολευτούμε να εντοπίσουμε περίπτωση πολιτικού ή άλλου παράγοντα της λεγόμενης εξουσίας που να κρίθηκε ένοχος για κάποιο έγκλημά του και να οδηγήθηκε στη φυλακή, όπως συμβαίνει με πολλούς απλούς πολίτες. Τι να σημαίνει αυτό, άραγε; Μήπως ότι μας κυβερνούν άριστοι και άμεμπτοι; Αμφιβάλλουμε.
Πηγαίνοντας παρακάτω και στην ίδια εξεταζόμενη περίοδο, πάλι δυσκολευόμαστε ν’ ανακαλύψουμε κάποιον παράγοντα που να βγήκε ευθαρσώς να ομολογήσει ότι έσφαλε, υποβάλλοντας ταυτόχρονα την παραίτησή του από τη θέση που κατέχει. Το πολύ πολύ ν’ ακούσουμε το υποκριτικό «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη», το οποίο βέβαια ουδέποτε ακολουθείται από πραγματική-ουσιαστική ανάληψη αυτής της ευθύνης.
Και όπως είναι φυσικό, όταν βρωμά η κεφαλή, μην περιμένουμε να διασωθεί το υπόλοιπο ψάρι… Σε τούτη τη χώρα ουδείς ευθύνεται για οτιδήποτε. Η φράση «δεν φταίω εγώ Θεέ μου, ο όφις μ’ εξαπάτησε» είναι προσφιλής και συνήθης σε οποιονδήποτε από εμάς βρεθεί στη θέση του εγκαλούμενου. Για όλα φταίνε οι άλλοι, ο γείτονας, ο τοπάρχης, ο βουλευτής, ο πρωθυπουργός. Και η ζωή συνεχίζεται ή, σωστότερα, βυθίζεται διαρκώς σε ένα τέλμα εθνικού παχυδερμισμού κι αδια-φορίας, όχι μόνο πλέον για τα κοινά, αλλά και για τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας.
