Όσον αφορά στον αντίλογο, ότι δηλαδή το κράτος χρωστά στους ΟΤΑ, είναι δίκαιος αλλά εν μέρει. Κι αυτό καθώς οι συνολικές οφειλές της κρατικής εξουσίας προς τους αυτοδιοικητικούς φορείς δεν καλύπτουν σε καμία περίπτωση τα συσσωρευμένα χρέη που αυτοί έχουν δημιουργήσει. Λαμπρό και κοντινό μας παράδειγμα ο Δήμος Αμαρουσίου. Σύμφωνα με τα καταγγελλόμενα της νυν διοίκησης, τα χρέη του Δήμου ανέρχονταν στην αρχή του 2007 σε σχεδόν 280 εκατ. ευρώ, ενώ ουδείς γνωρίζει σε ποιο ποσό διαμορφώνονται σήμερα. Ε, δεν νομίζουμε ότι τα έσοδα που αναμένει ο Δήμος Αμαρουσίου από το κράτος ισοσκελίζουν αυτό το τεράστιο άνοιγμα.
Άρα, ας μην εθελοτυφλούν ορισμένοι αιρετοί. Οι αλλαγές επιβάλλονται και πρέπει να είναι καίριες και καθοριστικές, σε βαθμό που να προκαλέσουν «σοκ». Και το λέμε αυτό γιατί θεωρούμε δικαιότερο να υποστούν ψυχικό κλονισμό όσοι συνήθιζαν να αντιμετωπίζουν την Τοπική Αυτοδιοίκηση ως «όχημα» για την εξυπηρέτηση των όποιων πολιτικών φιλοδοξιών τους, παρά -για παράδειγμα- οι χιλιάδες των εργαζομένων που μπορεί να βρεθούν χωρίς δουλειά εξαιτίας της ανικανότητας διαχείρισης των παραπάνω.
Τα «νερά» στην ελληνική οικονομία και όχι μόνο είναι πλέον μανιασμένα. Όσοι ονειρεύονται ρομαντικές «βαρκάδες» ή «γκλαμουράτες» διαδρομές, καλύτερα να περιμένουν ν’ αλλάξει ο… καιρός. Στην παρούσα φάση η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει ανάγκη από δεινούς «κωπηλάτες», οι οποίοι θα πείσουν εμάς, τους υπόλοιπους, ότι και το «σκάφος» ξέρουν να οδηγούν με ασφάλεια και έτοιμοι είναι στα δύσκολα να βάλουν αυτοί πρώτοι πλάτη για να βγούμε σώοι στη στεριά.
Οι γιορτές και τα πανηγύρια στη γέφυρα, με την ορχήστρα να παίζει αμέριμνα τους σκοπούς της, ενώ το πλοίο βυθίζεται, τελείωσαν. Όσοι επιμένουν, το μόνο σίγουρο είναι ότι βρίσκονται πολύ κοντά στο να βιώσουν τον προσωπικό τους «Τιτανικό». Αλλά σε τούτο «το ταξίδι του χαμού», που λέει και ο ποιητής, δεν δικαιούνται να πάρουν κι άλλους μαζί.
Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι ακόμη και στις περιόδους κρίσης -αν όχι, ιδιαίτερα σε αυτές- μπορούμε να βρούμε τα σπέρματα της ανάκαμψης. Κι αφού αναγκαστικά θα περιορίσουμε τις εξόδους μας και θα έχουμε περισσότερο χρόνο για περισυλλογή, ας τον αξιοποιήσουμε, αφ’ ενός αναγνωρίζοντας τα λάθη των προσωπικών επιλογών μας, αφ’ ετέρου «κτίζοντας» βήμα το βήμα τις προϋποθέσεις που θα μας επιτρέψουν να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη στο μέλλον…
