Αλλεπάλληλα κτυπήματα δέχεται το εισόδημα του Έλληνα πολίτη, καθώς το δεύτερο πακέτο μέτρων έρχεται να σφίξει ακόμη περισσότερο τη «θηλειά» στον λαιμό μισθωτών, συνταξιούχων, αλλά και ελεύθερων επαγγελματιών.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Οι κατά καιρούς θυσίες -ήμασταν μικρά παιδιά που ακούγαμε τη φράση «να σφίξουμε το ζωνάρι»- τις οποίες απαιτούσαν οι πολιτικοί μας για να «νοικοκυρέψουν» την εθνική οικονομία πήγαν στον βρόντο. Τα λεφτά φαγώθηκαν. Έγιναν μίζες, business με ιερείς κι αρχιερείς της διαπλοκής, σκορπίστηκαν σε επιδόματα, παράνομες συνταγογραφήσεις, εξοπλιστικά συστήματα, συνδικαλιστικά προνόμια κ.λπ.
Και τα άσχημα δεν ήρθαν ακόμη. Και θα είναι ακόμη χειρότερα όχι μόνο γιατί τα αντικειμενικά δεδομένα είναι πλέον εναντίον μας, αλλά -και ίσως κατά κύριο λόγο- επειδή οι ασκούντες την εξουσία αποδεικνύονται διαχρονικά ανίκανοι, ακόμη και ως απλοί διαχειριστές. Κι όσο υπήρχε το χρήμα, λίγο πολύ έκρυβαν την ανικανότητά τους, οχυρούμενοι πίσω από τη δήθεν εθνική «μαγκιά-καπατσοσύνη», που πάντα μας γλίτωνε, έστω και την τελευταία στιγμή από το «ναυάγιο». Μόνο που τώρα τα «ευρωλάκια» στέρεψαν και πλέον αποκαλύπτεται, σε όλο το μεγαλείο του, το εθνικό μας ελάττωμα: Ξοδεύουμε περισσότερα απ’ ό,τι παράγουμε. Σίγουρα όχι όλοι -για να προλάβουμε τις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες- αλλά, δυστυχώς, ο εθνικός λογαριασμός βγαίνει συνολικά και δεν ενδιαφέρεται για εξειδικεύσεις.
Τώρα, ο «πέλεκυς» των περικοπών θα πέσει «επί δικαίων και αδίκων κεφαλών», φέρνοντας πολλούς από εμάς στα όρια των αντοχών και δυνατοτήτων μας. Ας προσπαθήσουμε, τουλάχιστον, ν’ αποκομίσουμε και κάποιο όφελος από τούτη την κρίση. Και πρώτα απ’ όλα, ας προβληματισθούμε για τον τρόπο που επιλέγαμε μέχρι σήμερα τους διαχειριστές-εξουσιαστές μας.
Ιδιαίτερα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και δη μετά τις βαθιές αλλαγές που φιλοδοξεί να επιφέρει στη δομή και τη λειτουργία της το σχέδιο «Καλλικράτης», ο προτεινόμενος προβληματισμός ίσως αποδειχθεί κρίσιμης σημασίας. Ακούμε τελευταίως αρκετούς αιρετούς να μεμψιμοιρούν για τις αυτοδιοικητικές αλλαγές, να προσπαθούν να προβάλλουν προσκόμματα στην εφαρμογή τους, να διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα της αυτόνομης παρουσίας-εξουσίας στον τόπο τους.
Ξεχνούν, ως φαίνεται, οι συγκεκριμένοι αιρετοί ότι για να προβάλλεις τέτοιες αξιώσεις, πρέπει να έχεις αποδείξει στα χρόνια της παρουσίας σου στα αυτοδιοικητικά δρώμενα ανάλογα επιτεύγματα. Εκτός κι αν θεωρείται επίτευγμα ότι 65 στις 100 δημοτικές επιχειρήσεις εμφανίζονται, την τελευταία τριετία, ζημιογόνες. Και αναφερόμαστε σε περίπου 1.800 επιχειρήσεις συνολικά, οι οποίες απασχολούν σχεδόν 35.000 εργαζόμενους και πάνω από 10.000 αιρετούς και μη στα επιμέρους διοικητικά συμβούλιά τους.
Κι αυτά είναι μερικά από τα στοιχεία της κακοδιαχείρισης στους δήμους και τις κοινότητες που βγάζει σιγά σιγά στο φως το αρμόδιο υπουργείο. Ανάλογα στοιχεία θα δούμε να βγαίνουν με μεγαλύτερη συχνότητα στη δημοσιότητα, όσο πλησιάζουμε στην ανακοίνωση της χωροταξίας των νέων Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) και ιδιαίτερα, εάν υπάρξουν σημαντικές αντιδράσεις εκ μέρους ορισμένων αιρετών. Βέβαια, καλό θα ήταν αυτά τα στοιχεία να δίνονταν στο κοινό ανεξάρτητα από σκοπιμότητες και επιδιώξεις, προκειμένου να ξέρει ο καθένας από εμάς πόσο καλά διαχειρίζεται τα χρήματά του ο δήμαρχος ή ο κοινοτάρχης του. Ας είναι…
