Πάντα το ’χα απορία!… Όποτε πλησίαζαν οι δημοτικές εκλογές στο Μαρούσι, έψαχνα στους συνδυασμούς, να δω ποιοί συμπολίτες «κατεβαίνουν» ως υποψήφιοι για την Δημοτική Αρχή της πόλης. Βλέποντας τις λίστες των ονομάτων, κι επειδή όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ όσο να ’ναι γνωρίζουμε πρόσωπα και πράγματα, αναρωτιόμουν: Καλά αυτός-αυτή, πότε ασχολήθηκε με τα κοινά μας προβλήματα. Πού δραστηριοποιήθηκε μέσα στην κοινωνία μας. Πότε έδωσε το «παρών» στον Τόπο.
Τοπογράφει η Θέμις Μαυραντή
Τί συνεισέφερε στο «κοινόβιό» μας, ώστε να ζητήσει την ψήφο του εκλογικού σώματος και να διεκδικήσει μια θέση στην Τοπική μας Βουλή;! Πλην των φωτεινών εξαιρέσεων -οι οποίες έγραψαν ιστορία στα της Πολιτείας μας ζητήματα- «κατέβηκαν» και κάτι «πολιτικές» ασημαντότητες για γέλια και για κλάματα. Και δεν βάζω θέμα μόρφωσης – γιατί κι αυτό σχετικό είναι-. Το θέμα μου ήταν, εάν ή όχι, ήταν παρόντες στο Μαρούσι όλοι αυτοί. Εάν πάτησαν ποτέ σε δημοτικό συμβούλιο – όχι για προσωπική τους υπόθεση. Εάν γνώριζαν τον Πολιτισμικό Χάρτη της πόλης (διότι κάποιοι από δαύτους, διορίστηκαν μέλη της διοίκησης φορέα Πολιτισμού, κι ας μην είχαν ιδέαν πού… στεγάζοταν!!! Ούτε απ’ έξω δεν είχαν περάσει. Φαντάζεται κανείς τα υπόλοιπα!…) Εάν νοιάστηκαν να μάθουν τα αυτονόητα. (Κι εδώ θα αναφέρω ως παράδειγμα, πως υπάρχουν εκλεγμένοι αυτή τη στιγμή στην Δημοτική Αρχή του Μαρουσιού, οι οποίοι δεν γνωρίζουν τοπικούς δημοσιογράφους, οι οποίοι λειτουργούν επί 30 τουλάχιστον χρόνια, κάτω… από τη μύτη τους!)
Η ιδιωτεία τους είναι πάνω απ’ όλα αυτά, κι όταν κάποιοι τέτοιοι, κάθισαν στα έδρανα των συνεδριάσεων κ.λπ. κ.λπ. συνέχισαν να ιδιωτεύουν μέσα από τα… «κοινά» πλέον. Κατά το πλείστον, πρόκειται για το είδος των πολιτευάμενων που «καταξιώνονται» από τα πλοκάμια της «Δημοκρατίας» μας. Αυτά, που κάνουν και τα κουμάντα, διανέμοντας τους θώκους της εξουσίας, στους δικούς τους. Το τι πολιτικό μυαλό, τι πολιτειακή συνείδηση, ποια αξιακά εχέγγυα διαθέτει ο εκλεκτός τους, δεν απασχολεί κανέναν. Δικός τους να είναι…
Με τέτοια λοιπόν «πολιτικά» αρχιτεκτονήματα, δομούνται τα συστήματα διακυβέρνησης σε τοπικό και εθνικό επίπεδο. Έτσι, πάντα θα μένουν εκτός εκλογικής διαδικασίας, Πολίτες Παρόντες στον Τόπο τους, αλλά, Ελεύθεροι και Ανένταχτοι: σε παρατάξεις, κόμματα, κλαδικές και τα τοιαύτα. Και πόσες προσωπικότητες, πόσες δημιουργικές αξίες, πόσοι αληθινοί δημοκράτες, συνειδητοί πολίτες, που θα μπορούσαν να προσφέρουν πολλά, δεν στάθηκε δυνατό να «στρατολογηθούν» προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Γι αυτό εξάλλου, φτάσαμε στο έσχατο σημείο ευτελισμού των πάντων! Το θέμα είναι τεράστιο. Για τούτο και βαθιά η πληγή που ρήμαξε τη χώρα σε όλους τους τομείς.
Επομένως. Και σ ’αυτές τις δημοτικές εκλογές του Καλλικράτειου Νοέμβρη θα ξαναδούμε να παίζεται το ίδιο έργο. Φαρσοκωμωδία με πολλά πρόσωπα, με πλούσιο «παρασκήνιο» και εντυπωσιακό «σκηνικό». Άφθονο διαφημιστικό υλικό προς άγραν «πελατών» και βεβαίως… κυβικά λάσπης, μπας και κολλήσουν οι σπόροι των δεκάδων «ΘΑ!!!» τα οποία θα αφεθούν ελεύθερα στον αέρα κι όπου κάτσουν! Πάντως: Για να… φυτρώσουν κάποια απ’ αυτά -ως έργα πραγματικά και ουσίας- μέσα στην θητεία της επόμενης Δημοτικής Αρχής, θα πρέπει ο δημότης Αμαρουσίου, να έχει συνείδηση του τι γίνεται στην πόλη που πιθανόν γεννήθηκε, που κατοικεί, εργάζεται.
Τώρα: Εάν οι γιορτές… «σαρδέλας», μας προετοιμάζουν να περιμένουμε πως -εν ευθέτω χρόνω- ΘΑ μας φέρουν και τη θάλασσα στο Μαρούσι, είμαστε άξιοι του δουλέματος που μας γίνεται. Συνολικά αλλά και σε ατομικό επίπεδο, μέσω βεβαίως-βεβαίως των… «ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ»…
