Σε ένθετο της εφημερίδας «The Times» τις προάλλες δημοσιεύθηκε λίστα με τα 200 καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο.
Η Ελλάδα «κερδίζει ακόμα μια πρωτιά». Κανένα ελληνικό Α.Ε.Ι. δεν βρίσκεται ανάμεσά τους. Είναι να απορεί κανένας πως μια χώρα που γέννησε τη φιλοσοφία, τα γράμματα, τις επιστήμες, με τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Ηράκλειτο, σήμερα να χάνεται από το χάρτη και να εκπέμπει μία τριτοκοσμική εικόνα, με την Τουρκία να φιγουράρει δύο πανεπιστήμια ανάμεσα στα 200 καλύτερα.
Την κορυφή της λίστας καταλαμβάνουν τα πανεπιστήμια του αγγλόφωνου χώρου με πρώτο το Χάρβαρντ που διαπρέπει στις κοινωνικές, πολιτικές και ανθρωπιστικές επιστήμες. Ακολουθούν το Κέμπριτζ, η Οξφόρδη, τα τεχνολογικά Ινστιτούτα της Μασαχουσέτης, της Καλιφόρνιας και πολλά άλλα. Από τα 200 καλύτερα πανεπιστήμια, τα 82 είναι στην Ευρώπη. Σημειώνεται πως κανένα από αυτά δεν είναι ελληνικό.
Δεν θα βρείτε Έλληνα διανοούμενο της διασποράς να μη θλίβεται για αυτό το παρακμιακό φαινόμενο της παιδείας στην Ελλάδα. Στις Η.Π.Α. βρίσκονται τα 72 από τα 200 καλύτερα, ενώ τα υπόλοιπα είναι σε Ασία, Αφρική, Ωκεανία.
Ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο Πατρών Γεώργιος Στάικος γράφει: «Το πανεπιστήμιο στην Ελλάδα κατάντησε να είναι μια ακόμα δημόσια υπηρεσία, με καθήκον την απονομή πτυχίων που θα πιστοποιούν υποτιθέμενες γνώσεις. Ένα χαρτί, σαν διαβατήριο για καλοπληρωμένο διορισμό στο δημόσιο». Ο Σταμάτης Κριμιζής, Ελληνοαμερικανός επιστήμονας στη NASA, ρωτήθηκε τι θα συμβούλευε ένα παιδί με έφεση και ταλέντο στις σπουδές του. Η απάντηση που έδωσε ήταν: «Λυπάμαι για την απάντηση που πρέπει να δώσω, αλλά αυτό το παιδί, όπως το περιγράφετε, πρέπει να φύγει από την Ελλάδα. Να πάει στο εξωτερικό». Διότι οι αξίες που κυριαρχούν στην Ελλάδα και με τις οποίες αυτό το παιδί θα έρθει αντιμέτωπο, δεν είναι αυτές που θα του επιτρέψουν να προοδεύσει. Το έτος 1976 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει στη Βουλή: Το πρόβλημα της Παιδείας (…) κατέστη σχεδόν άλυτο στον τόπο μας, γιατί γίνεται και αυτό όπως όλα τα θέματα, αντικείμενο κομματικών ανταγωνισμών, γίνεται δηλαδή αντικείμενο δημαγωγίας.
Από τότε χύθηκε πολλή μελάνη και σπαταλήθηκε ενέργεια πολλών μεγατόνων από τους πολιτικούς και το σύστημα, αλλά, η παιδεία όλων των βαθμίδων, αντί να ενηλικιωθεί, παρακμάζει συμπαρασύροντας στο τέλμα την κοινωνία μας. Σε παλαιότερο άρθρο μου έγραφα (2008): Επί τριάντα και πλέον χρόνια, τόνοι μελάνι, έχει χυθεί. Χιλιάδες απόψεις και προτάσεις έχουν ακουστεί, αλλά, κατά κοινή ομολογία, το μεγάλο εθνικό ζήτημα μεταρρύθμισης στην παιδεία παραμένει βαλτωμένο. Με έναν ατέρμονα βερμπαλισμό, που υποκρύπτει κομματικές αγκυλώσεις, μια πλειάδα ειδικών και μη, επιδίδονται σε ένα τριαντάχρονο! διάλογο χωρίς και πάλι να γίνεται τίποτα ουσιαστικό. Και τώρα να το αποτέλεσμα. Η υποβάθμιση αυτή πέρασε στην διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα μαζί με τις άλλες «πρωτιές» που μας συνοδεύουν.
Τα χαρίσματα των απανταχού Ελλήνων, που είναι αξιόλογα και κάποιες φορές μοναδικά, εξανεμίζονται εξαιτίας της κακής παιδείας, της φαυλότητας και αναξιοκρατίας που κατατρώγει την ικμάδα των νέων παιδιών, δηλαδή των σημερινών και αυριανών Ελλήνων.
Γιώργος Σταυράκης
