Όνειρα… Όνειρα… Όνειρα!!! Από μικρή ονειρευόμουν, να πήγαινα στο σχολείο μου – το ξακουστό εκείνο: ΓΥΜΝΑΣΙΟΝ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ και στο προαύλιό του να με υποδέχονται -λέει- τα βαλς και οι πόλκες των Στράους για παράδειγμα. Πόσο ωραία θα ήταν, εάν η Μουσική ήταν μέρος της σχολικής μας ζωής!… Αλλά δεν!
ΤοποΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Και από τα ελάχιστα σκασιαρχεία που είχα κάνει, ήταν την ώρα της «μουσικής», με κείνο το πανάθλιο σολφέζ, μέσω του οποίου ως επίδοξοι τροχονόμοι κουνώντας το χέρι, πάνω, κάτω, δεξιά κι αριστερά, θα… μαθαίναμε μουσική! Αλλά πότε κατάλαβαν οι μεγάλοι την ψυχή, τις ευαισθησίες, τις ΑΝΑΓΚΕΣ –τις ουσιαστικές ανάγκες– των παιδιών για να τα ΦΡΟΝΤΙΣΟΥΝ όπως τους πρέπει, από το Σπίτι, από το Σχολείο, από την Πολιτεία;…
Μετά, άρχισα να ονειρεύομαι Φορείς Πολιτισμού και κατάφερα κι αξιώθηκα να σκαρώσω μερικούς τέτοιους. Ο ένας ήταν το «ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ». Αφού «όργωσα» Μαρούσι, Κηφισιά, Ν. Ηράκλειο κ.λ.π και μάζεψα -μετά πολλών κόπων και βασάνων- τα 21 ιδρυτικά μέλη, με την βοήθεια της Κίνησης Δημοκρατικών Γυναικών Αμαρουσίου Πεύκης, το σκάρωσα και το πρόσφερα σε γυναίκες που εργάζονταν ως καθαρίστριες στα σχολεία, με εξευτελιστικές συμβάσεις εργασίας. Κι αυτόν τον εξευτελισμό θέλησα να «προσβάλω» με την ίδρυση του Σωματείου, γιατί έτσι το είχε ονειρευτεί η κυρά Σμαράγδα – η καθαρίστρια στο 1ο και 2ο Δημοτικά Σχολεία και μου το εμπιστεύθηκε μια μέρα στο προαύλιο: Αχ να ’χαμε ένα Σωματείο να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας ως εργαζόμενες!
Ακολούθησε ο Σύλλογος Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων του 2ου Νηπιαγωγείου Αμαρουσίου. Αυτόν τον σκάρωσα (μου αρέσει αυτό το ρήμα) διότι η δεσποινίς Μαρία, η νηπιαγωγός της κόρης μου, μου εμπιστεύθηκε το δικό της όνειρο: Αν είχαμε χρήματα θα έκανα στα παιδιά, αυτό κι αυτό κι αυτό. Έφτιαξα λοιπόν τον Σύλλογο, για να έχουν τα… ΕΠΟΜΕΝΑ παιδιά, (διότι το δικό μου σε λίγο θα περνούσε στην 1η Δημοτικού) -με την πίεση του κόσμου- «αυτό κι αυτό κι αυτό», ακόμα και το δικό τους Νηπιαγωγείο, διότι μέχρι τότε εφιλοξενούντο πότε στο 1ο και πότε στο 2ο Δημοτικό και μάλιστα σε τάξεις του επάνω ορόφου!…
Τα χρόνια περνούσαν κι εγώ με το ’να πόδι στον ΚΟΣΜΟ ΜΟΥ και το άλλο στον κοινό μας κόσμο, ονειρευόμουν και σκάρωνα…
Ονειρεύτηκα το «ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ ΞΕΦΑΝΤΩΜΑ στο ΜΑΡΟΥΣΙ» πέρασα την «Ονειροφαντασιά» μου στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ, ως Αντιπρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου κατέβασα από τα σύννεφα το καρναβάλι μας όπως το περιέγραφα τότε, «τσίμπησε» η Διοίκηση Τζανίκου και ιδού το 1ο Αποκριάτικο Ξεφάντωμα στο Μαρούσι.
Όνειρα, όνειρα, όνειρα που τελειωμό ΔΕΝ έχουν!… Και ονειρεύτηκα -λέει- ΖΩΝΤΑΝΕΣ την Ιστορία και τη Λαογραφία μας. Ονειρεύτηκα τους φορείς που τις εκπροσωπούν μέσα από τα Νομικά Πρόσωπα του Δήμου Αμαρουσίου, να διοχετεύσουν στον κόσμο με εκδηλώσεις και δράσεις ανάλογες, και την μεν και την δε και να φέρουν τις νέες γενιές κοντά στις ρίζες τους, από τις οποίες δεν πρέπει να αποκοπούν. Τεράστια η ευθύνη, αλλά ποιος μιλάει τώρα πια για… Ευθύνες, Υποχρεώσεις, ΔΟΥΛΕΙΑ στον τομέα του Δημοσίου;…
Μέσα στα πράγματα που ονειρεύτηκα, ήταν και το ξύπνημα της… «Ωραίας Κοιμωμένης» όπως είχα βαφτίσει την ΒΟΡΕΕΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ. Κι αυτήν την ονειρεύτηκα, να βγει στις πλατείες της πόλης μας με δράσεις και εκδηλώσεις, που θα έφερναν τον κόσμο πιο κοντά και στο βιβλίο, μα πάνω και πρώτα απ’ όλα πιο κοντά στο ΜΑΡΟΥΣΙ!!! Όνειρο θερινής νύχτας έμοιαζε το «ξύπνημα» έως ότου ανέλαβε την Προεδρία του φορέα η κυρία Γλυκερία Μοστρού, η οποία με διάφορες εκδηλώσεις, ξεπέρασε την… εσωστρέφεια του φορέα, χωρίς να περάσει ακόμα στο… όνειρο που θέλει μια Δημοτική Βιβλιοθήκη, η οποία θα έχει στο επίκεντρο των δραστηριοτήτων της τον Δήμο μας, ως Ιστορικό-Πνευματικό-Πολιτισμικό Τόπο. Χάρηκα που ανέλαβε ξανά αυτό το πόστο και εύχομαι να ρίξει το βάρος των προσπαθειών της στην Αναβάθμιση της Βιβλιοθήκης μας σε φορέα Έρευνας και Γνώσης για το ΜΑΡΟΥΣΙ του Θησέα, των Αγωνιστών του ’21, του Θεόφιλου Βορέα, του Σπύρου Λούη, του Τσαρούχη, του Σπαθάρη, του Βαλσαμάκη, και… και… και.
Της εύχομαι λοιπόν καλή δύναμη και καλή συνέχεια.
Όσο για μένα, θα συνεχίσω με το ίδιο πάθος να Ονειρεύομαι… «ΠΑΙΔΟΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ» όπου τίποτα δεν θα σχεδιάζεται, αποφασίζεται, εκτελείται, ΧΩΡΙΣ να έχει στο επίκεντρό του την ΣΩΜΑΤΙΚΗ, ΨΥΧΙΚΗ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ Υγεία των ΠΑΙΔΙΩΝ.
