Αφού χρησιμοποιήσαμε ως τίτλο του παρόντος άρθρου μία από τις ρήσεις του γνωστού Αττικού ρήτορα Ισοκράτη, ας αξιοποιήσουμε και μία ακόμη για την πρώτη παράγραφο. Πρόκειται για τη ρήση «καμιά φορά τα πάθη σκιάζουν τη λογική όπως τα σύννεφα τον ήλιο», η οποία εκφράζει εύστοχα αυτό που βιώνουμε τις τελευταίες ημέρες στην πρωτεύσουσα.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Η ειδησεογραφία των ημερών, εκτός από καταθλιπτική, είναι εξόχως ανησυχητική.
Από τη μία τα βίαια επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας μεταξύ διαδηλωτών και των Μονάδων Αποκατάστασης Τάξης (τα γνωστά μας ΜΑΤ), τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα να στείλουν στην εντατική ένα νέο άνθρωπο, ο οποίος χαροπαλεύει, μετά την ασύλληπτα βάρβαρη μεταχείρισή του από τα όργανα της κρατικής καταστολής.
Από την άλλη, η δολοφονική επίθεση, με «βόμβες μολότοφ» κουκουλοφόρων στο Αστυνομικό Τμήμα Εξαρχείων, που κατέληξε στον σοβαρό τραυμα-τισμό πωλητή της παρα-κείμενης λαϊκής αγοράς (νοσηλεύεται κι αυτός σε κρίσιμη κατάσταση), ο οποίος προσπάθησε να σώσει από τις φλόγες συνάδελφό του.
Όλων αυτών, είχε προηγηθεί η εν ψυχρώ δολοφονία ενός 44χρονου, την ώρα που ετοιμαζόταν να πάει τη σύζυγό του στο μαιευτήριο, προκειμένου να γεννήσει το παιδί τους. Λίγες ημέρες αργότερα, τα… καλόπαιδα της «Χρυσής Αυγής», ως αυτόκλητοι σωτήρες και τιμητές των πάντων, διοργάνωναν «πογκρόμ» κατά των μεταναστών, υπό τη σιωπηρή ανοχή της Ελληνικής Αστυνομίας. Η δε συνέχεια της υπόθεσης μόνο για τα χειρότερα μπορεί να μας προδιαθέτει…
Τι δείχνουν τα παραπάνω συμβάντα; Ότι βρισκόμαστε ως κοινωνία λίγο πριν «να χαθεί οριστικά η μπάλα» και να βρεθούμε σ’ έναν επώδυνο φαύλο κύκλο βίας, από τον οποίο μόνο χαμένοι θα βγούμε. Η στήλη το έχει επαναλάβει πολλές φορές ότι η κρίση που βιώνει σήμερα η Ελλάδα είναι πρωτίστως κοινωνική. Δεν πτωχεύουμε επειδή μας λείπουν χρήματα, αλλά επειδή συνολικά ως έθνος και ατομικά ως πολίτες, αφήσαμε να δημιουργηθούν τεράστια ελλείμματα σε ηθικές αρχές, συμπεριφορές και αξίες.
Τα σκάνδαλα με τις μίζες, τη διαπλοκή, τη διαφθορά κ.ο.τ., είναι απότοκα αυτών ακριβώς των ελλειμμάτων. Γι’ αυτό και καμία «τρόικα», κανένα Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, καμία Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρόκειται να διασώσουν την Ελλάδα, αν εμείς οι ίδιοι δεν καταφέρουμε να πολεμήσουμε την κακή πλευρά μας.
Και στο σημείο αυτό η ευθύνη των πολιτικών και πνευματικών ανθρώπων του τόπου είναι μέγιστη και με βάση αυτή θα κριθούν από την Ιστορία. Η οργή, ο θυμός, ο πανικός του μέσου πολίτη, που ζει σε καθεστώς ομηρίας στο άλλοτε ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας, δεν μπορεί να κατακριθεί. Όταν ληστεύεται, ξυλοκοπείται, βιάζεται, δολοφονείται, έχει κάθε δικαίωμα να εξεγείρεται και -πολλές φορές- να πέφτει θύμα στις αντικοινωνικές σειρήνες διαφόρων αυτόκλητων σωτήρων.
Χρέος της Πολιτείας, του πνευματικού κόσμου και των δημοσιογράφων είναι να προστατεύσουν αυτόν τον πολίτη από το να κακοποιηθεί εκ νέου, αυτή τη φορά από αυτούς που -υποτίθεται ότι- υπερασπίζουν τα δίκαιά του.
Αρχίζοντας από το τέλος, οι δημοσιογράφοι θα πρέπει να σταματήσουν «εδώ και τώρα» να «σπεκουλάρουν» πάνω σε τραγικά συμβάντα, όπως αυτό του άτυχου 44χρονου, και να προσπαθούν να καταλαγιάζουν -και όχι να πυροδοτούν- τα πάθη και την ένταση των συναισθημάτων που δημιουργούν ανάλογες ειδήσεις.
Οι πνευματικοί άνθρωποι πρέπει, επιτέλους, να βγουν από την αυτο-απομόνωσή τους και να βοηθήσουν εμάς τους υπόλοιπους να ξαναβρούμε το νήμα που θα μας οδηγήσει στις χαμένες εθνικές (και ουχί εθνικιστικές) αξίες μας, ώστε να μπορέσουμε ν’ ανακτήσουμε τη νηφαλιότητα και τη δύναμη που απαιτούν οι κρίσιμες στιγμές που περνάμε.
Τέλος, οι πολιτικοί οφείλουν να παραμερίσουν τις όποιες «κατασκευασμένες» ή μη ιδεολογικές διαφορές τους, και να καταλήξουν σ’ ένα άμεσο, αποτελεσματικό σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης, όπου τον πρώτο λόγο θα έχει η υπεράσπιση της ζωής και της ιδιοκτησίας του πολίτη. Χωρίς αυτό, κάθε προσπάθεια οικονομικής εξυγίανσης είναι καταδικασμένη να πέσει στο κενό. Αν ο πολίτης δεν αισθανθεί ασφάλεια στην ίδια τη χώρα του, κυκλοφορώντας στους δρόμους της πόλης του, πολύ δύσκολα θα συνεισφέρει το οτιδήποτε σε οποιαδήποτε προσπάθεια διάσωσης μιας… κάποιας Ελλάδας.
Όσο για τους μετανάστες, γι’ αυτούς που ζουν χρόνια στη χώρα μας και τους έχουμε και μας έχουν ανάγκη, θα πρέπει και οι ίδιοι να μπουν μπροστά στην αντιμετώπιση του προβλήματος που έχει δημιουργηθεί με κάποιους εκ των συμπατριωτών τους, γιατί η «τυφλή βία» των τελευταίων ημερών αφήνει πολύ χώρο σε όσους επιδιώκουν μαζικές απελάσεις και άλλα ισοπεδωτικά -και για τούτο επικίνδυνα- μέτρα καταστολής.
Ελπίζουμε ότι οι κυβερνώντες μας έχουν διατηρήσει έστω και κάποια ψήγματα πολιτικής αξιοπρέπειας και συνείδησης ώστε να σκύψουν άμεσα πάνω στα θέματα της καθημερινότητάς μας, αλλάζοντας άρδην την εικόνα διάλυσης που παρουσιάζει σήμερα η κρατική μηχανή, σε όλα τα επίπεδα.
Βέβαια, υπάρχει και η κακόπιστη δημοσιογραφικά υπόθεση, ότι τα βίαια γεγονότα των τελευταίων ημερών αποσπούν την κοινή γνώμη από τα υπόλοιπα -κυρίως οικονομικής φύσης- προβλήματα και δίνουν πίστωση χρόνου σε όσους προετοιμάζουν τη νέα δέσμη μέτρων. Αν όντως συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε μάλλον ορισμένοι παίζουν κυριολεκτικώς με τη φωτιά. Και σίγουρα δεν έχουν διδαχθεί τίποτε από το παρελθόν, μακρινό και κοντινό, όπου υπάρχουν αναρίθμητα παραδείγματα υποκινούμενης βίας, η οποία ωστόσο αποδείχθηκε μοιραία και για τους ίδιους τους υποκινητές της…
Ας ελπίσουμε στο καλό σενάριο κι ας εργαστούμε όλοι ώστε να βγούμε από τη κρίση όσο το δυνατόν με λιγότερα τραύματα.
