Διαβάζαμε και ξαναδιαβάζαμε τη λίστα με τους υπό κατάργηση ή συγχώνευση οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα και δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε. Μεταξύ των υπό κατάργηση οργανισμών υπήρχε και ο… ασύλληπτης σύλληψης φορέας με τον… διακριτικό τίτλο «Σταθμός Ελέγχου Κάπρων»!
Του Θάνου Σταθόπουλου
Ψάχνοντας το θέμα λίγο περισσότερο, μάθαμε ότι πρόκειται για έναν οργανισμό που λειτούργησε μόνο στα χαρτιά, δίχως κτήριο και χωρίς υπαλλήλους. Βέβαια, ουδείς μπορεί ν’ απαντήσει στα ερωτήματα γιατί δημιουργήθηκε και ποιους τελικά εξυπηρετούσε.
Βέβαια, δεν είναι και πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς τι εξυπηρετούσε ο Σταθμός Ελέγχου Κάπρων. Κάποιο «ρουσφετάκι» πολιτικού-πολιτευτή θα είναι στη μέση, ο οποίος θα ήθελε να κάνει το χατήρι κάποιων «δικών» του ανθρώπων, που όλο και κάτι θα αποκόμιζαν από τον εν λόγω Σταθμό.
Μα αυτά και μ’ εκείνα, η στήλη έχασε την αυτοσυγκέντρωσή της -όσο και την αυτοσυγκράτησή της- και θα ασχοληθεί για άλλη μια φορά με τα της γενικής πολιτικής σκηνής. Εξάλλου, σε αυτοδιοικητικό επίπεδο επικρατεί μια «ουράνια γαλήνη», κάτι σα να μην τρέχει τίποτε, κάτι σα να περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει …
Λοιπόν, ας αφήσουμε τα αυτοδιοικητικά, ας ξεχάσουμε για λίγο τους κάπρους κι ας επικεντρώσουμε τις σκέψεις και τις δυνάμεις μας στο πώς θα καθαρίσουμε την κόπρο που όλα αυτά τα μεταπολιτευτικά χρόνια έχει συσσωρευτεί στον τόπο μας. Και μην περιμένετε να βρεθεί κάποιος νέος Ηρακλής για ν΄ αναλάβει το δύσκολο έργο. Δυστυχώς, στη χώρα μας, τα τελευταία χρόνια, οι ήρωες, οι οραματιστές πολιτικοί, οι παρεμβατικοί πνευματικοί άνθρωποι και οι υπεύθυνοι πολίτες, είτε έχουν απομονωθεί (ή αυτο-απομονωθεί), είτε έχουν εκλείψει. Αντιθέτως, «ευδοκιμούν» οι πολιτικάντηδες, οι «μαθητευόμενοι μάγοι», οι αφελείς και οι πανταχού παρόντες καταφερτζήδες.
Την εβδομάδα που μας πέρασε, η κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός των Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου ανακοίνωσαν το νέο πακέτο μέτρων (θυμάται κανείς ποιο είναι στη σειρά;) για την (επανα)διάσωση της εθνικής οικονομίας. Ένα πακέτο μέτρων που σκοπεύει και πάλι τους εύκολους στόχους, τους αδύναμους κρίκους της οικονομικής αλυσίδας. Με άλλα λόγια, όπως εύστοχα ανέφερε ο επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου της «τρόικας» στην Ελλάδα, η κυβέρνηση επιμένει να πιάνει τα «εύκολα φρούτα», αυτά που κρέμονται στα χαμηλά κλαδιά, αδυνατώντας να πάει ψηλότερα. Μόνο που τα «εύκολα φρούτα» έχουν πλέον τελειώσει και τώρα θα φανεί ξεκάθαρα η… γύμνια του βασιλιά.
Μια γύμνια που φάνηκε έντονα κατά την πρόσφατη εμφάνιση του υπουργού Οικονομικών στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, στην εκπομπή του δημοσιογράφου Αλέξη Παπαχελά. Όποιος εστίαζε στο πρόσωπο του υπουργού, «εισέπραξε» τη δυσκολία του να πείσει ότι γνωρίζει πραγματικά την κατάσταση και έχει βρει τη «συνταγή» για την έξοδο από την κρίση. Απεναντίας, ήταν έκδηλο ότι, για άλλη μια φορά, θα πειραματιστεί με κάποια μέτρα, κάνοντας από μέσα του το σταυρό του κι ευχόμενος αυτή τη φορά να πετύχουν!
Όταν δε ο Αλέξης Παπαχελάς έβαλε να παίξει το βίντεο με τις δηλώσεις του ίδιου υπουργού τρεις μήνες πριν, τότε που έλεγε ότι με το τέταρτο πακέτο μέτρων θα κριθούν όλοι και πρώτος απ’ όλους εκείνος, ε, τότε ήταν που ο κατά τ’ άλλα συμπαθής υπουργός τα έχασε. Η φράση «εάν χρειαστούν νέα μέτρα, τότε αυτό θα σημαίνει ότι εγώ έχω αποτύχει» ήταν η καλύτερη πρώιμη αυτοκριτική που έχει γίνει ποτέ. Μόνο που δε συνοδεύτηκε από μια έντιμη παραίτηση στη συνέχεια.
Γιατί σίγουρα, όπως είπε και ο υπουργός, το θέμα δεν είναι αν φταίει ο Παπακωνσταντίνου ή όχι. Το θέμα είναι ότι, όταν βάζεις ένα μεγάλο στοίχημα, που έχει να κάνει με τις ζωές εκατομμυρίων πολιτών και το χάνεις, τότε -και μόνο από ευθιξία- θα πρέπει ν’ αποχωρείς.
Ψύλλους στ’ άχυρα γυρεύουμε, όμως. Για την κυβέρνηση που προεκλογικά νόμιζε ότι «λεφτά υπάρχουν», μετεκλογικά έχασε πολύτιμο χρόνο για να στελεχώσει κρίσιμους οργανισμούς, κάποια στιγμή κατάλαβε ότι η χώρα βαδίζει στην πτώχευση και την έθεσε υπό την κηδεμονία των δανειστών της και, τελικώς, όντας ανίκανη να συλλάβει τη μεγάλη φοροδιαφυγή, περιορίζεται στη φορολογική τρομοκράτηση του μέσου πολίτη, η ευθιξία είναι μάλλον λέξη άγνωστη.
Ακόμη χειρότερα, πολύ λίγα μπορεί να περιμένει κάποιος για ένα καλύτερο αύριο. Ήδη, μεγάλα διεθνή οικονομικά κέντρα έχουν ήδη προεξοφλήσει την πτώχευση της χώρας. Η θεραπεία που επιχειρεί να εφαρμόσει η κυβέρνηση στην ασθενή οικονομία, μάλλον χαρακτηρίζεται από υπερβολική δοσολογία, με αποτέλεσμα ο ασθενής να έχει πέσει σε κώμα, αν δεν έχει ήδη αποδημήσει…
Τα φτυαράκια των σημερινών πολιτικών μας είναι εξαιρετικά μικρά για ν’ απομακρύνουν την κόπρο που -και με τη δική τους ευθύνη και συνδρομή- μαζεύτηκε στις αυλές μας. Τα νέα μέτρα της κυβέρνησης είναι καταδικασμένα ν’ αποτύχουν -και η στήλη εύχεται πραγματικά να πέσει έξω στην πρόβλεψή της- γιατί απλούστατα στερούνται αναπτυξιακού οράματος. Με άλλα λόγια, το μόνο που κάνουν είναι να μας απελπίζουν ακόμη περισσότερο και να μας βυθίζουν ακόμη βαθύτερα στην εθνική κατάθλιψη. Και από έναν λαό που χάνει ραγδαία το ηθικό του δεν μπορείς να περιμένεις κ. κυβερνήτα ούτε συνεργασία, ούτε συμμόρφωση.
Το πολύ-πολύ να ξυπνήσεις ένα πρωί και να τον βρεις συγκεντρωμένο κι αγριεμένο έξω από το σπίτι σου ή έξω από το Κοινοβούλιο. Και τότε, ούτε οι Μονάδες Αποκατάστασης Τάξης, ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν σε σώζει. Τότε, το μόνο που θα σου απομένει είναι να δραπετεύσεις κ. κυβερνήτα και να εύχεσαι να λειτουργήσει γρήγορα η εθνική μας αμνησία και να σε ξεχάσουμε.
Γιατί δεν σου γράψαμε το χειρότερο κ. κυβερνήτα· ότι μεγάλο μέρος της κόπρου, που μας πνίγει με τις αναθυμιάσεις της, αφορά την αφεντιά σου…
