Μου απέμεινε η Μία… ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ήθελα έναν καλύτερο κόσμο. Έναν κόσμο χωρίς φτώχια, αδικίες, εκμετάλλευση. Έναν κόσμο, όπου οι Αξίες θα κυριαρχούσαν και οι Ενάρετα Άξιοι, θα επιβραβεύονταν από την πολιτεία, για να γίνουν οι οδηγοί του πλήθους προς το ανώτατο επίπεδο Πολιτισμού.
ΤοποΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Αυτό που ο Χριστός κατέδειξε, ο ποιητής οραματίστηκε, και η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ μέσα από τους Μεγάλους Δασκάλους της εδίδαξε. Έτσι, ο κόσμος θα εξελισσόταν δια της Ζώσης Παιδείας των Ελληνο-Χριστιανικών Ιδεωδών, σε κοινωνία Πολιτών, όπου οι Υποχρεώσεις του ατόμου -ως συνειδητές επιταγές- θα συνεισέφεραν στο κοινό «ταμείο» το οποίο θα τροφοδοτούσε τα Δικαιώματα του συνόλου. Κάθε φορά λοιπόν που τελείωνα ένα από τα «παιδικά» μου βιβλία -ξένων ή Ελλήνων συγγραφέων- φούντωνε κι ο καημός: Γιατί να είναι ο κόσμος έτσι -αν υπερίσχυε η κακία- ή: γιατί να μην είναι έτσι ο κόσμος μας – εάν η καλοσύνη, η χαρά, η ομορφιά είχαν τον πρώτο ρόλο.
«ΑΛΛΑΓΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ». Ήταν ο «Ανδρέας» που το είπε. Κι ήταν κι η Μελίνα μαζί, κι ο Γεννηματάς, κι ο Τρίτσης, και άνθρωποι των Τεχνών, της Διανόησης, των Γραμμάτων και των Επιστημών. Έλληνες που αγωνίζονταν κατά του Συντηρητισμού, του Μονοδιάστατου Πατριωτισμού, της Εποπτευομένης Ελευθερίας, της υπό Κηδεμονία Δημοκρατίας. Ήταν τότε,τ που η σημαία του ΠΑ.ΣΟ.Κ με τον πράσινο ήλιο, πλημμύριζε κατά χιλιάδες τους δρόμους της Αθήνας – της Ελλάδας, στις πρώτες προεκλογικές ομιλίες του Ανδρέα Παπανδρέου. Κι ήμουν κι εγώ εκεί. Με τη σημαία του ΠΑ.ΣΟ.Κ στην καρδιά –κυρίως- γιατί επί τέλους, τούτη-δω, δίπλα στην ελληνική, διεμήνυσε σ’ όλον τον κόσμο, πως: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ»!!! Αυτό, ήταν το κυρίαρχο, το πρώτο, το μέγιστο ζητούμενό μου και αυτή η σημαία, το επικαιροποίησε, το επισημοποίησε, το βροντοφώναξε να τ’ ακούσουν φίλοι και εχθροί.
Κι εγώ άλλο που δεν ήθελα! Άλλο που δεν ζητούσα, παρά, την Επίσημη Ομολογία του Αυτονόητου, το οποίο για κάποιες εξουσίες, απετέλεσε «κομμουνιστική απειλή». Αφού λοιπόν «εξασφάλισα» αυτό, άρχισα να βιώνω ενεργά την εξέλιξη, αλλά και να παρατηρώ τα φαινόμενα κι από νωρίς είδα τις παθογένειες ενός συστήματος, το οποίο «ήθελε» τον «Λαό στην Εξουσία». Αυτό εμένα με προβλημάτισε, διότι κατά τη δική μου κρίση, δεν μπορεί κανένας λαός να «γίνει Εξουσία» -πολλώ δε μάλλον- όταν τα μέλη του, δεν έχουν εκ-Παιδευτεί σε συνειδητούς Πολίτες, με εξασφαλισμένα από τους ίδιους, τα στοιχεία που κατοχυρώνουν τα Δικαιώματα και θεσμοθετούν τις Υποχρεώσεις τους. Παρ’ όλα αυτά, ο λαός ανερριχήθη -δια του Δημοσίου- σε διάφορα πόστα της εξουσίας, δημιουργώντας συν τω χρόνω, το κατά συρροήν καταγγελλόμενο «Υδροκέφαλο Κράτος» πλην όμως κατ’ εξακολούθησιν, τροφοδοτούμενο. Ο κατήφορος πλέον ήταν αναπόφευκτος αφού το «τρένο» βαρυφορτώθηκε με χρέη, λεηλατήθηκε καθ’ οδόν από επιτήδειους καιροσκόπους, αφέθηκε στα χέρια χειριστών, οι οποίοι εκ των πραγμάτων, απεδείχθησαν «λίγοι», «μικροί», ανίκανοι. Και… φόρα κατηφόρα, φτάσαμε στο ΤΡΑΓΙΚΟ σήμερα….
ΚΑΠΟΤΕ ΗΜΟΥΝ Α.Ε.Κ. Εδώ τα χρώματα ήταν κίτρινο και μαύρο. Αυτά ήταν τα χρώματα της ομάδας μου, αυτά τα χρώματα της αθλητικής μου σημαίας. Μπορεί και να ήταν άσπρο κόκκινο, ή πράσινο άσπρο. Μα τι σημασία έχει τώρα πια! Την σήμερον ημέραν οι… αθλητικές μας σημαίες βουτήχτηκαν στο καζάνι με το ένα χρώμα. Αυτό το σάπιο: της ΒΙΑΣ, της ΝΟΘΕΙΑΣ, του ΧΡΗΜΑΤΟΣ.
ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ και κάπου ανάμεσά τους, η σημαία του ΠΑ.ΣΟ.Κ έσβησε από την καρδιά μου και στη θέση της έμεινε η ορφάνια της χαμένης ελπίδας. Η σημαία του Αθλητισμού με την ευρύτερή της έννοια κουρελιάστηκε πέφτοντας από το… μηχανάκι με τον Κεντέρη και τη Θάνου, λίγο πριν την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Όσο για της ΑΕΚ κάηκε χτες-προχτές μέσα κι έξω από τα γήπεδα….
Κι απόμεινα με ΜΙΑ! Τη σημαία που δεν με πρόδωσε ΠΟΤΕ. Τη σημαία της ΕΛΛΑΔΑΣ, που ΔΕΝ διαπλέκεται, ΔΕΝ συμπλέκεται, ΔΕΝ καταδέχεται λιγότερο ουρανό.
