Αντίο Φίλε… ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΤΕΛΟΣ. «Από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνα». Έλεγαν κάποτε οι Έλληνες: Τότε, που στην μεταξύ τους επικοινωνία και στην έμφυτη τάση μετάδοσης, εμπειρίας, γνώσης και παραδομένης από την αρχαιότητα σοφίας, χρησιμοποιούσαν με κάθε ευκαιρία παροιμίες, γνωμικά, ρητά, αποφθέγματα, ακόμα – ακόμα και ευχές μα και… κατάρες. Μιλάμε μ’ άλλα λόγια, για εκείνην την εποχή –που δεν είναι και τόσο μακρινή- όπου η καθημερινότητα του Έλληνα εμπεριείχε στοιχεία τα οποία σήμερα είναι μακρινά, ξένα, αλλά και άχρηστα σαν τις παλιές συσκευές της ασπρόμαυρης τηλεόρασης.
Τοπογράφει η Θέμις Μαυραντή
Στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, τα κυρίαρχα στοιχεία της κοινωνίας μας έχουν να κάνουν με το «internet», τα «blogs», το «face book» τα «σπρεντ», τα «ομόλογα» την «τρόικα», το «Δ.Ν.Τ» τις «περικοπές» τις «λαμογιές» τις… « Μη.Κυ.Ο»( Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, που χρηματοδοτούνται από το κράτος για να συνεχίζουν το φαγοπότι τα δικά τους παιδιά). Λέξεις -φράσεις – έννοιες σύγχρονες, πόρρω απέχουσες από τη σοφία της γνώσης, και της εμπειρίας της Ζωής. Τώρα πια όλες σχεδόν οι αξίες μας έχουν εστιαστεί στην Κατανάλωση και στην Επιβίωση και η γλώσσα μας βεβαίως, προσαρμόστηκε αναλόγως.
ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ’ΧΕΙ: «Τέλος εποχής»! Αποχαιρέτισα τον Αύγουστο του 2011 μ.Χ. που δεν ξέρω αν ήταν «παχιές οι μύγες» του, δεν πήρα χαμπάρι αν… « ο κολιός τον Αύγουστο» αλλά ευτυχώς (!) τον είδα να «κρατά» τουλάχιστον το φεγγάρι του… Αντίο Φίλε!…
«ΟΤΑΝ ΚΑΤΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ, ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΑΡΧΙΖΕΙ». Στις εξετάσεις της 8ης Γυμνασίου, ένας συμμαθητής και φίλος μου με είδε να κλαίω, γιατί τέλειωνε εκείνο το υπέροχο ταξίδι των μαθητικών μου χρόνων. Γιατί τελείωνε η ζωή μου μέσα σε ένα περιβάλλον, ανάμεσα σε έναν κόσμο που λάτρεψα, κι ας μην το έμαθε – ούτε καν το υποψιάστηκε ποτέ. Πάνω στο στυπόχαρτό του λοιπόν ο Κώστας ο Μαζαράκης –να ‘ναι καλά όπου κι αν είναι- μου έγραψε αυτό που προανέφερα μέσα στα εισαγωγικά. Όταν κάτι τελειώνει, κάτι άλλο αρχίζει. Κράτησα το στυπόχαρτο και χώθηκα στις λέξεις να ανακαλύψω την ουσία και την αξία της φράσης. Και να την τώρα ξανά μπροστά μου –σαν μπουκέτο γιασεμιά περασμένα σε πευκοβελόνες- να μοσχοβολά αισιοδοξία, να θυμιατίζει τα σπουδαία «Μυστήρια» της Ζωής. Αυτά, τα οποία το επίπεδο των πέντε αισθήσεων τα καθιστά απρόσιτα στους πολλούς και δυσπρόσιτα στους… περίεργους, που διψούν για την… εξερεύνηση της «Σπηλιάς» του Πλάτωνα και για την αποκρυπτογράφηση – αποκωδικοποίηση των φαινομένων της.
ΑΡΧΕΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ και σ’ ένα ταξιδάκι από την Εύβοια στη Σκιάθο, ένα κοπάδι πάνω από δέκα δελφίνια – μικρά, μεγάλα, μικρότερα- μας πήραν το κατόπι μεσοπέλαγα, παίζοντας με το πλεούμενό μας, τρέχοντας μπρος-πίσω και κάνοντας τους γνωστούς πήδους πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το θέαμα απαθανατίστηκε -ως συνήθως- και το συμβάν μας χάρισε τη συνηθισμένη γλύκα που προκαλεί πάντα ένα τέτοιο αντάμωμα. ..
Το περιστατικό ξεχάστηκε ανάμεσα στα τόσα άλλα του μήνα, ώσπου ένα μικρό δελφίνι, ξεβράστηκε νεκρό σε παραλία της Εύβοιας. Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα και τα παιδιά έτρεξαν πρώτα να καταθέσουν τη στενοχώρια τους για το «καημένο το δελφινάκι». Τους εξήγησα πως η κάθε ζωή -έτσι όπως την ξέρουμε- έχει και το τέλος της και τα φωτογράφισα την ώρα που το αποχαιρετούσαν…
«ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ». Ένα «αντίο», απ’ αυτά που έχει το ταξίδι «σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη (και) να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος».
