Τα ήθη είναι άγραφοι κανόνες που καθιερώνονται αργά αργά στο διάβα της ιστορίας των λαών και γίνονται αποδεκτοί από σχεδόν το σύνολο του λαού. Οι συμπεριφορές που απορρέουν από αυτούς τους άγραφους νόμους αποτελούν την ηθική του λαού. Το κρίσιμο ερώτημα είναι κάθε φορά πόσο επηρεάζουν την εκάστοτε πολιτική εξουσία και πόσο επηρεάζονται και αλλάζουν απ’ αυτήν και τους γραπτούς νόμους που επιβάλλει.
Του πολίτη Γιώργου Βασιλόπουλου
Ποτέ δεν υπήρξε ιδιοκτησία ιδεών (έτερος εξ ετέρου σοφός). Απλώς ο καθένας κάνει την δική του περιγραφή από την «ιδιαίτερη» οπτική του γωνία !. Η σύμπτωση γενικεύσεων των ατομικών αναλύσεων είναι που συγκροτεί τις ιδεολογίες και προδιαθέτει τους ανθρώπους σε ενώσεις για κοινή δράση. Συχνά οι ιδεολογίες διαμορφώνονται στην βάση αντίπαλων συμφερόντων και οδηγούν τον λαό ή τους λαούς σε αδισώπητες συγκρούσεις και ολέθριους πολέμους.
Το πρόβλημα του νέου κινήματος είναι όχι μόνον η ανάλυση και κριτική της κρίσης γιατί το όπλο της κριτικής δεν μπορεί ποτέ να υποκαταστήσει την κριτική του όπλου. Πρέπει να πείσουμε για την ειρηνική συνύπαρξη των αντίθετων συμφερόντων στην βάση της κοινής σωτηρίας. Τα εθνικά και πατριωτικά προσκλητήρια ελάχιστα θα επιρεάσουν τους οικονομικά ισχυρούς που νέμονται δυναμικά την πολιτική εξουσία. Έκ της ιστορίας προκύπτει πως το πλήθος πάντα έκανε τις μεγάλες ανατροπές και σήκωνε επάξια και αληθινά την σημαία του πατριωτισμού. Έξ άλλου ο κύριος μοχλός της αειφόρου ανάπτυξης είναι το σωματικό και πνευματικό έργο του πλήθους.
Ο τρόπος διοικήσεως της κοινωνίας που αφορά την παραγωγή, την διανομή, το εμπόριο, την παιδεία, την ψυχαγωγία κ.ά., φανερώνει την πολιτική διάσταση. Το ήθος της κοινωνίας «ομοιούται της άρχουσι». Για να είναι ηθική η πολιτική, πρέπει να επιλύει τα κοινωνικά προβλήματα με δίκαιο τρόπο. Τι όμως θα μπορούσε να εκφράσει με δικαιώτερο τρόπο τις ανάγκες των πολλών; κατά τεκτήριον η δική τους συλλογική θέληση, άρα το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας αλλά και των άλλων, ένα είναι και διαχρονικό: η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!!!
Όπου δεν υπήρχαν κανόνες δημοκρατίας, οι εξουσίες έτειναν να συγκεντρωθούν από τους ολίγους στον Έναν (βασιλιάς κ.ά.). Έτσι η ιεραρχία δηλ. η κλίμακα της εξουσίας κτιζόταν από τα πάνω προς τα κάτω όπως και στις μέρες μας. Η διαφορά είναι ότι στις μέρες μας υποκριτικά καλύπτεται με τον μανδύα του κοινοβουλευτισμού. Η αξιοκρατία λοιπόν, συγκρότησης του μηχανισμού της διοίκησης τώρα, δεν κρίνεται από τις γνώσεις και τις ικανότητες δημιουργικής παραγωγής, αλλά από τον βαθμό αφοσίωσης και υποταγής στους εκάστοτε κρατούντες. Η μετριότητα θα μπορούσε, μέσα σ’ αυτή τη γενικευμένη αθλιότητα, να θεωρείται ελάχιστο στοιχείο υγείας, αν δεν έφτασε ακόμη στην επαίσχυντη σχέση της διαπλοκής και της διαφθοράς.
Καταλήστεψαν οι κυβερνόντες με τους διαπλεκόμενους εντός της χώρας και εκτός. Οι χρεωκοπίες των χωρών και βεβαίως της Ελλάδος, σχεδιάστηκαν αλλού. Η ευθύνη των κυβερνόντων συνειδητή ή βλακώδης, συμπαρασύρεται στους συνεργάτες της διαπλεκόμενης ρουσφετοπελατείας, αλλά προσοχή μη συμψηφίσουμε και εξισώσουμε τις ευθύνες των θυτών και των θυμάτων. Κάθε προσπάθεια διαθλάσεως των ενοχών από τα πάνω προς τα κάτω, όχι μόνον συσκωτίζει το πρόβλημα, αλλά αθωώνει τους πραγματικούς δράστες, και κυρίως αποκρύπτει την αναγκαιότητα κατάργησης του ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος διακυβέρνησης της πατρίδας μας.
Η επιείκεια είναι συστατικό της δημοκρατίας προς τα μέλη της, αλλά δεν σημαίνει ατιμωρησία. Έχει άρικτη σχέση με την παιδεία και την εν γένει υγεία του δράστη. Η δικαιοσύνη εκ των κάτω απονεμουμένη κατά κανόνα, είναι περισσότερο δικαία αλλά και επιεικής, γιατί συναισθάνεται την κοινή ευθύνη του παρεκτρεπομένου μέλους της. Κριτήριο πάντα είναι το κοινό όφελος, ο δόλος, η προμελέτη ή η πλάνη εκτελέσεως των εκλημάτων, καθορίζουν τα επίπεδα της επιείκειας. Η επιστήμη του δικαίου ενισχύει τον κοινωνικό ιστό και την εθνική αλληλεγγύη, μόνον όταν αντανακλά μέσα από τους θεσμούς τα γενικά συμφέροντα των πολλών (σύνταγμα) και κατοχυρώνει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των ατόμων (νόμοι). Κάθε άλλη επιστημονική εμφάνιση «αποστερομένης της δικαιοσύνης πανουργία εστί»
Εν ονόματι του Μάρξ εφαρμόστηκε το Λενιστικό «μοντέλο» που ενώ στην θεωρεία έδινε όλη την εξουσία στα Σοβιέτ, στην πράξη η εξουσία δόθηκε στους λίγους δηλ. στα μέλη του Κόμματος και προϊόντος του χρόνου κατά μοιραίο τρόπο σστην Κεντρική Επιτροπή – Πολιτικό Γραφείο – Γενικό Γραμματέα δηλ. στον Αρχηγό – Ηγεμόνα. Το λάθος , λοιπόν, δεν ήταν η προσπάθεια άρσης της εκμετάλευσης των εργαζομένων, αλλά ο κακός αντιδημοκρατικός τρόπος οργάνωσής των , και το διοικητικό «καπέλο» των ολίγων στους πολλούς.
