Όσο βαθαίνει η οικονομική κρίση, βυθίζοντας διαρκώς και μεγαλύτερα στρώματα της κοινωνίας μας στη φτώχεια, τόσο επιτακτικότερη γίνεται η ανάγκη για κοινωνική ενότητα και αλληλεγγύη. Μπροστά στα κύματα που προκαλεί η εφαρμοζόμενη σκληρότατη οικονομική πολιτική, ως μοναδικά αναχώματα προβάλλουν η ενότητα στη βάση και η αντίσταση σε οτιδήποτε απειλεί να διχάσει τον κοινωνικό ιστό και να φέρει αντιμέτωπες τις επιμέρους επαγγελματικές ή άλλες τάξεις.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Το ζητούμενο, εδώ που έχουμε φθάσει πλέον, δεν είναι να αναλωθούμε σε «κυνήγι μαγισσών» ή να στήσουμε λαϊκά δικαστήρια για να τιμωρήσουμε όσους ευθύνονται για την κρίση, αλλά πρωτίστως να βγούμε όσο το δυνατόν πιο αλώβητοι από αυτήν. Η τιμωρία, η οποία σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να «παραγραφεί», θα πρέπει να αποδοθεί στο τέλος της διαδρομής…
Εξάλλου, σύμφωνα με τη διατυπωμένη -έστω και αντιδημοφιλή σε μεγάλο μέρος συμπολιτών μας- άποψη της στήλης, οι ευθύνες βαρύνουν μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, οπότε αν είναι να αρχίσουμε να τις αποδίδουμε, μάλλον δύσκολα θ’ ανακαλύψουμε τον «αναμάρτητο» που «πρώτος τον λίθο θα ρίξει».
Άσχετα με τα παραπάνω πάντως, το ευτύχημα είναι ότι οι τοπικές κοινωνίες αποδεικνύουν ότι έχουν γρήγορα αντανακλαστικά. Έτσι, εδώ και κάμποσο καιρό, μια πολύ ευχάριστη «τάση» αρχίζει να καταλαμβάνει τους δήμους ολόκληρης της χώρας. Από τον Έβρο έως την Κρήτη και από τα νησιά του Ιονίου έως τα πιο απομακρυσμένα νησιά του Αιγαίου, δημοτικές αρχές, αλλά και σύλλογοι-φορείς, σπεύδουν να δημιουργήσουν κοινωνικά παντοπωλεία και άλλες «έξυπνες» δομές (χαρακτηριστικό παράδειγμα το λαϊκό ηλεκτρολογείο στο Χαλάνδρι), προκειμένου να δώσουν «ανάσες» στα νοικοκυριά και τους δημότες που δοκιμάζονται σκληρότερα από την οικονομική κρίση.
Τώρα, θ’ αναρωτηθεί εύλογα κάποιος αναγνώστης, πόσο «ευχάριστη» είναι μια «τάση» που ουσιαστικώς επιβεβαιώνει ότι ακόμη και σε θεωρητικά «ευνοημένες» περιοχές, όπως αυτές των Βορείων Προαστίων, τα πράγματα έχουν σφίξει τόσο πολύ, ώστε απαιτούνται οι παραπάνω πρωτοβουλίες κοινωνικής αλληλεγγύης για να επιβιώσουν ομάδες συμπολιτών μας; Το «ευχάριστο» δεν πήγαινε βέβαια στην «τάση», αλλά στην αντίδραση των τοπικών κοινωνιών, η οποία πραγματικά μοιάζει με «όαση» μέσα στην «έρημο» που διανύουμε τον τελευταίο καιρό.
Ανεξάρτητα από τον φορέα που κινεί τις διαδικασίες για τη δημιουργία των παραπάνω κοινωνικών δομών, θα πρέπει όλοι μας να προσφέρουμε ό,τι μπορούμε ώστε οι πρωτοβουλίες αυτές να λάβουν ευρύτερο χαρακτήρα, βοηθώντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας μας. Και δεν χρειάζονται μεγάλες προσωπικές θυσίες για να στηρίξουμε ανάλογες κινήσεις. Αν όλοι όσοι μπορούμε, προσφέρουμε το ελάχιστο στους συμπολίτες μας που το έχουν ανάγκη, αυτό το ελάχιστο αθροιζόμενο θα γίνει μέγιστο και πραγματικά θα σώσει ανθρώπους που βρίσκονται, εάν δεν έχουν ξεπεράσει, το όριο της φτώχειας.
Η στήλη πιστεύει, όχι από ανάγκη να κολακέψει τον μέσο Έλληνα αλλά από πεποίθηση, ότι η βαθειά οικονομική κρίση δεν θα καταφέρει να «αναισθητοποιήσει» την ευαισθησία και το φιλότιμο του λαού μας, τουλάχιστον όχι της συντριπτικής πλειονότητας αυτού. Μπορεί ως λαός να λειτουργούμε πιο παρορμητικά σε σχέση με άλλους, να παθιαζόμαστε και να απογοητευόμαστε ευκολότερα, να αδρανοποιούμαστε για μεγάλα διαστήματα, αλλά στις κρίσιμες ώρες ξυπνά μέσα μας το «γαμώτο», ανασκουμπωνόμαστε και πέφτουμε με τα μούτρα στη δουλειά.
Θες ωθούμενοι από το ένστικτο της εθνικής μας αυτοσυντήρησης, θες από εγωισμό, θες από τη διάθεσή μας να διαψεύσουμε όσους μας θεωρούν «τελειωμένους», στο τέλος καταφέρνουμε και γυρνάμε το… παιχνίδι. Και τούτη τη φορά, κάτι λέει στη στήλη ότι το ίδιο θα συμβεί. Και το ξεκίνημα έγινε δίπλα μας, στη γειτονιά μας, στον δήμο μας.
Τώρα που πλησιάζουν οι γιορτές, όσο στριμωγμένοι οικονομικά κι αν είμαστε, όσο κι αν μας ζορίζουν τα «φιρμάνια» της ΔΕΗ, της Εφορίας και οποιουδήποτε άλλου μηχανισμού, ας μη χάσουμε την ανθρωπιά μας. Ένα πακέτο μακαρόνια, ένα μπουκάλι λάδι, λίγα όσπρια, μια σοκολάτα στοιχίζουν πολύ λίγο, αν είναι να δώσουν ένα χαμόγελο σε κάποιο μικρό παιδί και ν’ ανοίξουν μια χαραμάδα ελπίδας σε μία δοκιμαζόμενη οικογένεια.
Και ποιος ξέρει; Ίσως προσφέροντας βοήθεια στον διπλανό μας να νιώσουμε κι εμείς δυνατότεροι και πιο αισιόδοξοι για τη νέα, σκληρή χρονιά που έχουμε μπροστά μας.
Ας υποδεχθούμε τον τελευταίο μήνα του χρόνου ως την αρχή μιας νέας περιόδου, που μπορεί από τη μία να δοκιμάσει τις αντοχές μας, από την άλλη όμως θα μας αποκαλύψει και το βάθος των κρυμένων δυνατοτήτων μας, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.
