Είναι σημαντικό για ένα δημόσιο πρόσωπο, το πέρασμά του από ένα θώκο, να μην παραμείνει σελίδα λευκή.
Είναι όμορφα και αγαλλιάζει η ψυχή σου να ακούς τις επόμενες γενιές ότι το τάδε έργο το έφτιαξε εκείνος και να είναι έργο προς μίμηση και όχι προς αποφυγή. Περιποιεί τιμή και δόξα στους δικούς σου, στους φίλους σου, στους κοντινούς σου και είναι χρυσή σελίδα στα πεπραγμένα σου, στο βιογραφικό σου.
Από την άλλη μεριά υπάρχει και η μαύρη σελίδα, το έργο προς αποφυγή, το δικαίωμα να σκεφτούν για σένα άσχημα ή να σε κριτικάρουν άσχημα.
Και έρχομαι στο κυρίως θέμα: «Τέλος στο υπόγειο πάρκινγκ της πλατείας Ευτέρπης».
Και σκέπτομαι ότι ίσως είναι μία ακόμα ευκαιρία για να δούμε το parking διαφορετικά.
Μήπως θα πρέπει να αξιοποιήσουμε το χώρο που βρίσκεται στη συμβολή της Βασ. Σοφίας με τη Λεωφ. Κηφισιάς; Είναι ένας χώρος που μπορείς να φτιάξεις αγγέλους, χωρίς να θιγεί ο μικροέμπορος του κέντρου της πόλης. Να πεζοδρομήσεις το κέντρο της πόλης, να την απαλλάξεις από τους ρύπους, να την κάνεις φιλική στους ανθρώπους, να την μεταμορφώσεις σε μια πόλη της κεντρικής Ευρώπης, με πλούσιο πολιτικό και πολιτισμικό περιβάλλον. Μια πόλη με κοινωνία ζωντανή, πρότυπο ανάπτυξης και ευφορίας στο μέλλον της.
Και δεν υπάρχει ιδιοκτησιακό καθεστώς (την περιοχή τη διεκδικεί το ΙΓΜΕ) την περιοχή εκμεταλλεύεται από 40ετίας και πλέον ο δήμος Αμαρουσίου, έχει δικαιώματα χρησικτησίας, αλλά και δεν πιστεύω, ότι κανένα ΙΓΜΕ δεν θα θέλει να στερήσει την πόλη από ένα πνεύμονα ζωής δίπλα σε ένα πνεύμονα πρασίνου (Δάσος Συγγρού, ελάχιστη για την περιοχή ρύπανση).
Αυτές οι προϋποθέσεις πρέπει να στηριχθούν για να γίνει έστω και καθυστερημένα το έργο ζωής για το Μαρούσι.
Μας μαθαίνουν τα αγαθά της παγκοσμιοποίησης ή αμερικανοποίησης. Όχι το τι κάνεις, αλλά το πόσα κάνεις.
Να γίνεις μηχανή –μπεζαχτάς– χρηματοκοπείο και όχι άνθρωπος με ευαισθησίες, με αγάπη στον συνάνθρωπο, με αλληλοβοήθεια, με πλούτο ψυχής.
Και ας έρχονται ημέρες που μας θυμίζουν την αγάπη, την πραγματική δύναμη των ανθρώπων, που ελάχιστα υπολογίζουμε. Όλοι εμείς στη φτωχή Ελλάδα, ας πάψουμε να είμαστε βέργες εύκαμπτες και εύθραυστες και ας γίνουμε μάτσο, μια καρδιά, μια φωνή, σεβαστή ανά την υφήλιο, άξιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων.
Να ξανακερδίσουμε και να συνεχίσουμε τις χαμένες μεταλαμπαδεύσεις του πολιτισμού τον οποίο εκείνοι δίδαξαν τον κόσμο. Και ο κόσμος αποδέχθηκε την προσφορά και προήγαγε τον πολιτισμό.
Αισθάνθηκα φοβερά άσχημα, όταν σε κάποιο πανευρωπαϊκό συνέδριο, λέγοντας την προσέλευσή μου με κοίταζαν όλοι σαν αντικείμενο λύπης, προελεύσεως υποβαθμισμένης, χρήζον χαπιών ανορθωτικών. Και όμως υπάρχει φως και ελπίδα.
Π. Χελάς
