- Μήνυμα πρώτο, από το ατελιέ της εφημερίδας: «Άγγελε επειδή κλείνουμε ύλη την Τετάρτη γράψε Έπεα όσο πιο γρήγορα μπορείς να κλείσω σελίδα».
- Μήνυμα δεύτερο, από τον Μπεθάνη: «Άγγελε, επειδή κλείνουμε ύλη την Τετάρτη, γράψε οικονομικό σχόλιο για τον Προϋπολογισμό του Δήμου μέχρι την Τρίτη».
- Μήνυμα τρίτο από την αρχισυντάκτρια: «Άγγελε περιμένω σελίδα με πολιτιστικά για το καθημερινό φύλλο νωρίτερα, επειδή έρχονται Χριστούγεννα».
- Αν και δουλεύουμε στον ίδιο χώρο, ανταλλάσσουμε μηνύματα. Αυτή είναι η εποχή μας. Αυτός είναι ο τρόπος ζωής των συντακτών. Δεν προλαβαίνουμε να σηκώσουμε κεφάλι.
- Και γιατί αυτό; Διότι πρέπει να είμαστε και επίκαιροι.
- Πώς όμως να είμαστε επίκαιροι όταν γράφουμε σχεδόν μια βδομάδα πριν κρατήσεις αυτό το φύλλο στα χέρια σου φίλε αναγνώστη;
- Και έρχονται και τα Χριστούγεννα…
- Δεν θα πρέπει να απεικονίσουμε και την ατμόσφαιρα των εορτών;
- Αυτή την περιρρέουσα πολύχρωμη μαγεία που πάντα μας θυμίζει την παιδική μας ηλικία.
- Διότι τα Χριστούγεννα, η επέτειος (αν μπορώ να την αποκαλέσω έτσι πεζά) της Γέννησης του Κυρίου μας, είναι κατ’ εξοχήν γιορτή για τα παιδιά.
- Δεν έχει να κάνει μόνον με τον χοντρό κύριο Σάντα Κλάους με τα κόκκινα, τον οποίο περιμέναμε να πέσει από την καμινάδα. Αυτός, ο Αη-Βασίλης στα καθ’ ημάς, είναι εισαγόμενο έθιμο.
- Από τη μια λοιπόν, μας θυμίζει την παιδική μας ηλικία και μας γεμίζει την ψυχή με νότες νοσταλγικές και από την άλλη…
- Από την άλλη, εν όψει της Πρωτοχρονιάς, μας κάνει να ελπίζουμε ότι ο νέος χρόνος, θα είναι καλύτερος από αυτόν που περάσαμε.
- (Εδώ κοιτάζω μηχανικά και στα κλεφτά τον μετρητή, βλέπω ότι έχω γράψει 271 λέξεις, σκέφτομαι ότι έχω άλλες 100, το πολύ 150 και συνεχίζω).
- Πώς να συνεχίσω όμως όταν έχω βάλει κοντέρ στην έμπνευσή μου;
- Έγινε η έμπνευση είδος μετρήσιμο.
- Είχε γράψει κάποτε ο Ουμπέρτο Έκο, πως αλλιώς έγραφε ο άνθρωπος με χαρτί και με μολύβι, που ήταν υποχρεωμένος να σβήνει με τη γόμα όταν έκανε λάθος. Αλλιώς έγραφε στη γραφομηχανή, που δεν είχε τα περιθώρια να επιστρέψει και να σβήσει και αλλιώς τώρα με τους υπολογιστές, που το κείμενο είναι μια «ρευστή ύλη» πάνω στη λευκή οθόνη και μπορεί να γράφει και να σβήνει ώρες ατελείωτες.
- Και γράφοντας «μετρήσιμο» προσγειώθηκα ακόμα περισσότερο.
- (Πάει η μαγεία των Χριστουγέννων).
- Αλληλεγγύης, συν τόσα το Έκτακτο Ειδικό Τέλος, συν τόσα η ΔΕΗ με τα Δημοτικά Τέλη και τον ΤΑΠ, συν τόσα τα Τέλη Κυκλοφορίας Οχήματος, συν τόσα τα Ασφάλιστρα, συν τόσα η ΕΥΔΑΠ, συν τόσα το Φυσικό Αέριο, συν τόσα το κινητό, μείον τόσα από το Δώρο Χριστουγέννων (που κάποτε ήταν ένας μισθός και φέτος θα μπαλώσει –όχι θα εξοφλήσει- θα μπαλώσει τα Τέλη Κυκλοφορίας), μείον τόσα που μειώθηκε ο μισθός λόγω μείωσης του αφορολόγητου…
- Κάπου αρχίζω να χάνω το μέτρημα και σβήνει απαλά η εικόνα του γελαστού χοντρούλη κυρίου με τα κόκκινα, για να δώσει τη θέση της στον Σκρουτζ (της «Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας» του Ντίκενς) και στους εφιάλτες του.
- Όμως αφήνει ένα δίδαγμα αυτή η χριστουγεννιάτικη ιστορία.
- Ας μη ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε παιδιά για λίγο και ας ελπίσουμε, επίσης, ότι η έλευση του Κυρίου θα βοηθήσει όλο τον κόσμο.
- Ας μη ξεχνάμε ότι είναι Χριστούγεννα.
- Όχι μια made in China πολύχρωμη κάρτα που γράφει Merry Christmas.
- Να είστε όλοι καλά!
Άγγελος Πολύδωρος
