Ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αναμφίβολα δεν είναι αυτός ενός οποιουδήποτε επιχειρηματικού ομίλου, ο οποίος επιδιώκει την επίτευξη κερδών προς όφελος των μετόχων και των εργαζομένων του. Απεναντίας, τα όποια έσοδα εισπράττει, θα πρέπει να κατευθύνονται στην παροχή ανταποδοτικών υπηρεσιών προς τους δημότες και παράλληλα είναι υποχρεωμένη να συντηρεί μια σειρά κοινωνικών και άλλων δομών, προκειμένου να διευκολύνει την καθημερινότητα των πολιτών.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Τα παραπάνω, ωστόσο, δεν αποκλείουν -αντιθέτως επιβάλλουν- στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να λειτουργεί με επιχειρηματικό πνεύμα σε ό,τι αφορά τη διαχείριση των οικονομικών της, τη λειτουργία των υπηρεσιών της, αλλά και την αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων της, προκειμένου να εξασφαλίζει το μέγιστο οικονομικό αποτέλεσμα προς όφελος των δημοτών.
Ιδιαίτερα στη σημερινή κρίσιμη συγκυρία, όπου οι πόροι που προέρχονται από την κεντρική εξουσία αφ’ ενός μειώνεται σημαντικά και αφ’ ετέρου η ροή τους παρουσιάζει διάφορες χρονικές… αρρυθμίες, οι αιρετοί της Αυτοδιοίκησης πρέπει να αναζητήσουν άμεσα τα κρίσιμα εκείνα κονδύλια που θα επιτρέψουν στους Οργανισμούς τούς οποίους διοικούν, να συνεχίσουν απρόσκοπτα την κοινωνική πολιτική τους. Στο πλαίσιο αυτό, ο ιδιωτικός τομέας θα πρέπει να πάψει ν’ αποτελεί «ταμπού» για τους ασχολούμενους με τα αυτοδιοικητικά θέματα και ο όρος «επιχειρηματικότητα» θα πρέπει επιτέλους να «απενοχοποιηθεί». Για να συμβεί, όμως, κάτι τέτοιο θα πρέπει οι κανόνες του «παιχνιδιού» να είναι διάφανοι και ξεκάθαροι, και οι δύο πλευρές, Αυτοδιοίκηση και επιχειρήσεις, να αφήσουν στην άκρη τις προσφιλείς -σε ορισμένες περιπτώσεις- τακτικές των «υπόγειων διαδρομών» και των «συμφωνιών κάτω από το τραπέζι».
Ειδικότερα σε ό,τι αφορά στο Μαρούσι, το οποίο αποτελεί έδρα σημαντικότατου αριθμού επιχειρηματικών μονάδων, η ανάγκη σύμπραξης και συνεργασίας με τον ιδιωτικό τομέα φαντάζει μονόδρομος. Η δεινή κατάσταση των οικονομικών του εν λόγω Δήμου, σε συνδυασμό με τη γενικότερη εικόνα κατάρρευσης που παρουσιάζει το σύνολο της εθνικής οικονομίας μας, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας σε ό,τι αφορά τη διατήρηση των υφιστάμενων κοινωνικών δομών-υπηρεσιών, χωρίς την εξασφάλιση «φρέσκων» χρημάτων (π.χ. μέσω της αξιοποίησης της δημοτικής περιουσίας) και ευρύτερων συμμαχιών.
Βέβαια, ο αντίλογος στην παραπάνω θέση είναι δεδομένος, έντονος και, εν μέρει, δικαιολογημένος. Υπάρχουν δημοτικές παρατάξεις, κυρίως στον αριστερό χώρο, που αρνούνται κατηγορηματικά οποιαδήποτε εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα στη λειτουργία του Δήμου. Πολλές φορές, μάλιστα, τα επιχειρήματά τους ενισχύονται από τις επιλογές της… αντίπερα όχθης, όπως συνέβη με την κοπή των δένδρων στο πρώην οικόπεδο «Παναγόπουλου». Δεν ξέρουμε ποιος είχε την ατυχή έμπνευση να προχωρήσει στην ενέργεια αυτή μέσα στις αργίες της χριστουγεννιάτικης περιόδου, πάντως σίγουρα πρόσφερε χείριστες υπηρεσίες στα συμφέροντα τα οποία -υποτίθεται- εξυπηρετεί.
Πλην της παραπάνω περίπτωσης, είναι επίσης αλήθεια ότι το Μαρούσι «κακοποιήθηκε» βάναυσα τα τελευταία χρόνια από μία άκρατη \και άκριτη υπερ-ανάπτυξη, που οφέλησε συγκεκριμένους επιχειρηματικούς ομίλους, και υποθέτουμε με το… αζημίωτο για όσους φρόντισαν να διευκολύνουν τα παραπάνω σχέδια.
Σε καμία περίπτωση, όμως, οι μεμονωμένες περιπτώσεις δεν θα πρέπει να χαρακτηρίζουν το σύνολο και να καταδικάζουν οποιαδήποτε μελλοντική συνεργασία μεταξύ Αυτοδιοίκησης και επιχειρήσεων. Η καθολική άρνηση εμπλοκής του ιδιωτικού τομέα στην αυτοδιοικητική λειτουργία, όταν μάλιστα δεν συνοδεύεται από καμία εναλλακτική πρόταση εξεύρευσης νέων κεφαλαίων που να μπορεί να σταθεί με αξιώσεις στη βάσανο της κριτικής, μάλλον παραπέμπει σε… συνθήκες «Τιτανικού» (το πλοίο βούλιαζε και η ορχήστρα έπαιζε μουσική).
Χρέος της δημοτικής αρχής είναι να «κτίσει» συνεργασίες με την επιχειρηματική κοινότητα της περιοχής, προς όφελος του κοινωνικού συνόλου και στη βάση της αμοιβαιότητας των συμφερόντων.
Χρέος της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος, είναι να ασκεί αυστηρότατο και εξαντλητικό έλεγχο στις παραπάνω συμφωνίες, προκειμένου να διασφαλίζονται οι όροι της διαφάνειας και τα συμφέροντα της πόλης του Αμαρουσίου.
Όποια από τις δύο πλευρές αποδειχθεί κατώτερη των περιστάσεων, είτε, ακόμη χειρότερα, προβάλλει ανυπέρβλητα εμπόδια στην προσπάθεια εξεύρεσης λύσεων για την επιβίωση και ανάπτυξη της πόλης, μέσα από τη συνεργασία με το επιχειρηματικό στοιχείο, θα πρέπει είτε να φέρει στο τραπέζι μια άλλη, συγκεκριμένη και εφαρμόσιμη πρόταση για το μέλλον του Δήμου, είτε θα κληθεί να χρεωθεί -και μαζί με αυτήν, δυστυχώς θα το χρεωθεί και η πόλη- το τίμημα της αδιαλλαξίας της…
