Εμείς εδώ, όμως, Άνγκελα, είμαστε Ορθόδοξοι, νότιοι, συγχωρητικοί, αγαπησιάρηδες, ανεκτικοί και ευκολόπιστοι, γι’ αυτό και πέσαμε θύματα των επιλογών μας σε πολιτικά ανίκανα πρόσωπα, τα οποία επί δεκαετίες ψεύδονταν προς ίδιον όφελος και καταχρώνταν τόσο τον υλικό πλούτο της χώρας μας, όσο και τη βαριά Ιστορία μας. Εμείς εδώ, μ’ ένα δάκρυ, ένα φιλί, ένα γαρίφαλο, μια σημαία, ένα σύνθημα, ένα λόγο στο μπαλκόνι, ένα τσίπουρο, ένα τραγούδι, τα σβήνουμε όλα και, να μου συγχωρείς κι εμένα τη μικροψυχία της ιστορικής αναδρομής.
Ο γηραιός καγκελάριος Χέλμουτ Σμιτ, αφού καταδικάζει τον «μερκελισμό», προτείνει μια ανθρωπιστική αντιμετώπιση της κρίσης με διαφορετική διαχείριση των δυσκολιών που αυτή έχει επιφέρει στους λαούς της Ευρώπης: «Αισθάνομαι την ανάγκη για συμπαράσταση και αλληλεγγύη, ο αδύνατος χρειάζεται βοήθεια και ο δυνατός που έχει τα μέσα πρέπει να την παράσχει. Είναι υπερβολικά εύκολο ο χοντρός Γερμανός με πληθυσμό 80 εκατομμύρια να στριμώχνει τον ανίσχυρο Έλληνα. Εξυπνότερο θα ήταν να μη βρίζεις τους Έλληνες, να μη τους τσουβαλιάζεις, 10 εκατομμύρια ανθρώπους και μετά να τους μαστιγώνεις. Οι Γερμανοί πρέπει να επανεξετάσουν το ρόλο τους στην Ευρώπη. Έχουν πολλή βρωμιά στα χέρια τους από το 1933 ως το 1945, για να μεγαλοπιάνονται». Τυχερό το γερμανικό κοινοβούλιο που ανέδειξε, στο παρελθόν, το ανάστημα ενός τέτοιου πολιτικού ανδρός!
❍ ❍ ❍
Και τώρα ας μιλήσουμε για τη Μαίρη, «μια εργαζόμενη, μια σωστή νοικοκυρά. Δεν είναι τίποτα το special, το καταπληκτικό. Είναι ένα δείγμα τυπικό».
Μετρά τα εναπομείναντα ευρώ της, τις δόσεις, τα δάνεια, τους φόρους, τα χαράτσια, τα φροντιστήρια των παιδιών της και τα βάζει με την Άνγκελα για κείνες τις ανεξόφλητες γερμανικές αποζημιώσεις της κατοχής. Ζει σε μια κομματική δημοκρατία που της στοιχίζουν πανάκριβα οι μισθοί και τα προνόμια των 300 της Βουλής. Το μέλλον και η τύχη των παιδιών της εξαρτώνται από εξωθεσμικά κέντρα, χρηματιστηριακά παίγνια και τράπεζες. Γύρω παραμονεύουν αιμοχαρείς τίγρεις, οι διεθνείς αγορές, οσμιζόμενες ανθρώπινη λεία. Η ίδια μάλιστα φοβάται την πιθανή χρεοκοπία, ενώ κλείνει τα μάτια στην παρούσα. Το σημαντικότερο εθνικό κεκτημένο, η ευρωπαϊκή της ταυτότητα, παίζεται μια νύχτα στα ζάρια.
Στη χώρα της επικρατεί ατιμωρησία και αδικία. Η κλοπή του δημόσιου πλούτου και η φοροδιαφυγή δεν τιμωρούνται. Πολιτικοί και συνδικάτα υψηλόμισθων ευνοούμενων μάχονται για τα κεκτημένα τους, τη στιγμή που αποστραγγίζεται και το τελευταίο ευρώ από τους μη έχοντες. Το λαϊκό αίτημα για απονομή δικαιοσύνης δεν βρίσκει ανταπόκριση από την πολιτεία. Όταν οι λέξεις χάνουν το νόημά τους στην καθημερινότητα, τότε γίνονται τραύματα που αιμορραγούν και πονούν, όπως χρέος, αναξιοπιστία, εθνική ταπείνωση, Ελλάδα.
Θολωμένη, η Μαίρη, μέσα σ’ αυτήν την καταχνιά, αναρωτιέται, πώς είναι δυνατόν αυτοί που μας οδήγησαν εδώ να υποστηρίζουν ότι μπορούν και να μας σώσουν, ή ακόμα, πώς γίνεται, αφού το κράτος εισπράττει και τα τελευταία ευρώ από μισθωτούς και συνταξιούχους και την ίδια στιγμή έχει καταργήσει κάθε έννοια πρόνοιας, να παρουσιάζει αυξημένες δαπάνες και μειωμένα έσοδα;
Μαιρούλα μου, η αποκοπή του ομφάλιου λώρου που ενώνει την πολιτική τάξη με το κράτος ισοδυναμεί, λέει ο Ν. Ξυδάκης, με θανατική καταδίκη για την πρώτη, γι’ αυτό προβάλλει αντίσταση. Κατάλαβες; Για να είμαστε όμως και δίκαιοι, πρέπει να παραδεχτούμε πως ένα κομμάτι της κοινωνίας, όπως επιχειρηματίες, εφοριακοί, μηχανικοί, δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές, κομματικοί παρατρεχάμενοι και «ξύπνιοι πολίτες» υποστήριξαν τις πολιτικές επιλογές των κυβερνώντων, συμμετέχοντας στο πανηγύρι της διαφθοράς. Έτσι υπονομεύτηκε η οικονομία μας και οδηγηθήκαμε στον γκρεμό. «Στις δημοκρατίες, η ευθύνη επιμερίζεται σε όλους και η πρόοδος εξαρτάται από την αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας», Κ. Fratherstore.
Τελειώνοντας, αδερφούλα, σε παραδίδω στο λόγο του Βρετανού Ιστορικού και φίλου της Ελλάδας, Μαρκ Μαζάουερ, για λίγη αυτογνωσία: «Το έλλειμμα εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων και των πολιτών, στην Ελλάδα, είναι το μεγαλύτερο απ’ όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Όμως, υφίσταται δημοκρατία χωρίς πολιτικούς; Δεν γίνεται δημοκρατία χωρίς κόμματα. Πρέπει να θεσμοθετηθούν αυστηρότεροι κανόνες για τους πολιτικούς. Να γίνει πιο ξεκάθαρο τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται στην πολιτική. Να μπορεί η ελληνική κοινωνία να ελέγχει περισσότερο τους εκπροσώπους της. Οι πολίτες δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Πρέπει να παραδεχθούν ότι οι ίδιοι τους ψήφισαν. Δεν τους επιβλήθηκαν από κάποια αόρατη δύναμη». Εδώ γεννιέται ελπίδα…
Στην πραγματική Μαίρη που έφυγε…
Ελένη Καραμπέτσου
Δασκάλα στο Πρόγραμμα του Δήμου Αμαρουσίου «Μαθαίνω Ελληνικά»
