Μήπως σας θυμίζει κάτι απ’ τα σημερινά μας σχολεία, αυτή η περιγραφή;
-«Το κόμμα θα καθόριζε τις προσλήψεις και τα ρουσφέτια. Αν δεν ήσουν του κόμματος, θα έμενες απ’ έξω».
Ποιανού κόμματος; Του πράσινου;
-«Στον κομμουνισμό θα υπήρχε απαγόρευση των μικρών επιχειρήσεων και όλοι θα ήταν υπάλληλοι».
΄Ομως σήμερα ουσιαστικά απαγορεύεται η ίδρυση και λειτουργία τους, λόγω έλλειψης χρημάτων, τζίρου και φορολογικού κυνηγητού!
-«Αν η Ελλάδα ήταν κομμουνιστική, το αστυνομικό κράτος θα διέλυε τις διαδηλώσεις με τη βία, με δακρυγόνα, με κλομπ, με συλλήψεις, με δίκες».
Κάτι μου θυμίζει αυτό, αλλά δεν παίρνω όρκο…
Τι άλλο να πούμε για όσους… αγαπούν τις συγκρίσεις; Για τη δωρεάν υγεία και παιδεία, που εκεί ήταν πραγματικά δωρεάν, ενώ εδώ πληρώνουμε και τον αέρα που ανασαίνουμε; Για τους πεινασμένους που ψάχνουν στα σκουπίδια και στα υπολείμματα των λαϊκών αγορών για να φάνε κάτι; Για τα παιδάκια που πάνε σχολείο νηστικά και δεν έχουν να πάρουν ούτε ένα κουλούρι; Για τις αυτοκτονίες λόγω χρεών και για την αύξηση των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων;
Να μιλήσουμε για την απειλή της ανεργίας, την ανασφάλεια των παιδιών που έφαγαν τόσα χρόνια στα θρανία, την εξασφάλιση της κατοικίας με τις πλέον απαραίτητες συσκευές, την ποιοτική και προσιτή σε όλους πολιτιστική ζωή; Μάλλον και σ’ αυτούς τους τομείς «οι κομμουνιστές» τα είχαν καταφέρει καλύτερα. ..
Βέβαια, θα πρέπει να τονίσουμε πως εμείς εδώ έχουμε ένα ελεύθερα ψηφισμένο Σύνταγμα (που έχει παραβιαστεί με τον χειρότερο τρόπο), έχουμε νόμους υπέρ του πολίτη (που δεν ισχύουν ποτέ), έχουμε τυφλή δικαιοσύνη (που καθυστερεί χρόνια και που πολλές φορές είναι ειδικά στημένη για την αθώωση πολιτικών προσώπων), έχουμε έλεγχο στον παράνομο πλουτισμό (που όμως δεν μπορεί καμία εξουσία να αγγίξει), έχουμε ελεύθερα εκλεγμένους πολιτικούς που ζουν πλουσιοπάροχα με κρατικά αυτοκίνητα και ένα διορισμένο δημοκρατικά ακριβότατο ανώτατο άρχοντα, που δεν κάνει απολύτως τίποτα!
Αλήθεια, θα ήθελα πολύ συναντήσω εκείνους που κατηγορούσαν με τόσο μένος τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες για τη «φτώχια» και τη «δυστυχία» τους. Αλλά δεν θα είχα να τους αντιτάξω τίποτα, όταν εκείνοι θα μου έλεγαν πως σημασία δεν έχει πώς ζεις, αλλά αν έχεις την αίσθηση πως εσύ έχεις αποφασίσει το πώς ζεις. Αυτή η δυνατότητα, η αίσθηση (που τις περισσότερες φορές είναι «ψευδαίσθηση»!) της ελεύθερης βούλησης, ισχύει ακόμη και για το «χρυσό κλουβί»!
Ίσως είναι αυτό το σημείο που μας πήρε στο λαιμό του…
Παναγιώτης Γ. Ρεγκούκος
